Het is een signaal dat je klaar bent voor een nieuwe reis.
Alleen komt de logica altijd achteraf
Het verlangen vooraf.





Meesterschap..

Ik denk dat meesterschap de kunst is om de nuance te vinden.
De nuance tussen vasthouden en loslaten.
Tussen oorlog en vrede in onszelf.
Tussen overmaat en ondermaat..
'De waarheid ligt in het midden'; een 'boerenwijsheid', maar oh zo wijs.

We zitten aan de vooravond van het aquariustijdperk.
Een tijdperk van vrede en wijsheid; van balans.
Die balans lijkt in het hier en nu echter nog ver weg.

Er heerst veel oorlog.
Ik zie hier een zich steeds meer uitkristaliserende polarisatie tussen materialisme en religie.
In essentie echter een oorlog tussen de hemel en de aarde in onszelf.
Botsingen tussen onze meest extreme krachten.

Hoe goed kennen wij mensen de kaarten van het kaartspel waaruit wij bestaan?
Ik kan zeggen: 'ik ben dit, of ik ben dat', maar dat betekent dat ik vervolgens wil dat anderen naar mijn regels leven.
Wanneer we onszelf polariseren en beperken, doen we dit ook met de wereld om ons heen.
Dat vind ik gevaarlijk.
Want wanneer we stoppen met onszelf te onderzoeken, accepteren we slechts onszelf.
En daar waar de speelruimte verdwijnt komt er ruimte voor oorlog, in onszelf en tussen ons en anderen.

Ik vind een belangrijk aspect van Meesterschap: 'de kunst om de nuance te vinden'.
Daarvoor moet ik eerst alle krachten en zwakheden in mijzelf leren kennen.
Ik moet het gehele 'kaartspel' overzien, om er wat mee te kunnen.

Een Tibetaanse Tantra groep is een soort levens-laboratorium.
Het is een veilige omgeving waarbinnen we onszelf speelruimte geven.
Hier kunnen we ons wezen onderzoeken zonder er praktisch wat mee te hoeven.

Ik denk dat de belangrijkste stap naar meesterschap is om inzicht te krijgen in onze mogelijkheden en begrenzingen.
Vanuit dit overzicht en deze speelruimte kan 'de meester' in ieder van ons, vanuit een gevoel van vrijheid keuzes maken.
Dit meesterschap biedt de mogelijkheid om te handelen in het belang van ons allen.





Hemel & hel
Voor- en achteringang van hetzelfde huis..

De hemel op aarde, het geluk, peace of mind. Het ligt niet op de plaats waar het ons geleerd is! Daarom lopen we er steeds aan voorbij. Al miljoenen keren zijn we er langs gelopen. Op weg van geluk naar ongeluk. Op weg van ongeluk naar geluk.

Geloven we nog steeds met z'n allen dat het daar ligt waar ons geleerd is? Als het daar ligt, waarom kunnen we het dan nooit vasthouden? De ingrediënten voor het recept zijn altijd aanwezig geweest, in onszelf en in de wereld om ons heen: hemel en hel, mooi en lelijk, langzaam en snel, leven en dood.

Ooit zijn ze gescheiden in een poging te heersen over onszelf en het leven. Zo pogen wij het leven te bevatten. En heersers hebben 'goed of slecht' nodig om te heersen.

Door de verschillende verschijningsvormen van dezelfde kracht te scheiden, negeren we de helft van ons bestaan. We kunnen ons simpelweg niet meer verbonden voelen. Slechts een glimp trekt af en toe voorbij, waarin wij herinnerd worden. Krachten die genegeerd worden gaan schreeuwen, om en door ons heen. Zolang iets goed of slecht is zal er oorlog zijn, in onszelf en om ons heen.

Wanneer 'goed en slecht', zonder enige veroordeling of bejubeling, in onszelf mogen samenkomen, heffen ze elkaar op. Ze  worden wat ze werkelijk zijn; een andere manifestatie van hetzelfde. 'De hemel', niet hemels. 'De hel', niet hels.

Waar alle krachten aanwezig mogen zijn,  krijgt ons werkelijke 'zijn' de ruimte. 'De hemel' de vooringang, 'de hel' de achteringang, van hetzelfde huis. Daar kunnen we verbondenheid, medeleven, kracht en richting ervaren. Waar afstemming is, ontstaat harmonie. Waar harmonie is, ontstaat het goddelijke. Boeddha noemde dit 'the middelway'.

Gevoel dat te lang genegeerd is kan boven komen, als schadelijke energie voor onszelf en de wereld om ons heen. Maar geen nood. Wat ons tot mens maakt, is dat we gevoel en handelen kunnen scheiden. We hoeven gevoelens niet praktisch uit te leven om ze toe te kunnen laten en ze een plek te laten vinden in onszelf.

En wees niet bang. Als beide, even welkom, in het leven worden uitgenodigd. Dan gaat 'slecht' niet moorden. Daar zorgt 'goed' voor. En de 'hemel' wordt niet manisch van ontwortelde euforie. Daar zorgt de 'hel' wel voor, want deze is geworteld in de 'hemel'.

Waarom komen we er zo moeilijk als het zo makkelijk is? Makkelijk is het niet, want we zijn met z'n allen verslaafd. Verslaafd aan: 'hemelse' en 'helse' ervaringen. Anders voelen we 'niets'. Maar de grote grap is dat dat 'niets' nu net 'alles' blijkt te zijn. We zoeken, terwijl we er bovenop staan!

Welke 'hemel' zoeken we eigenlijk? De 'hemel op aarde', of naar 'de hemel erna?

Die vraag blijkt dan weg te vallen...





Tantra is uitvliegen!

Het is lente. Overal om ons heen beginnen jonge vogeltjes uit te vliegen.
Een proces van loslaten. Loslaten van hun ouders. Van hun vertrouwde nest en hun vaste grond.
Ook Tantra leert ons te vliegen door 'los te laten'.
Bij Tantra onderzoek je samen met anderen, in een veilige omgeving, wat jouw vliegstijl is!

Vliegen is loslaten. Loslaten betekent niet 'niets doen'. Het is stoppen met afhankelijk opstellen. Daaraan zijn we als kind verslaafd geraakt. We denken of hopen vaak nog steeds dat een ander, de buitenwereld, ons zal geven wat we nodig hebben. Helaas pindakaas! Ons afkicken begint dus met te stoppen met 'naar buiten' te verwachten en te zoeken. Want dit maakt ons uiteindelijk altijd teleurgesteld, dus boos en gefrustreerd op anderen en onszelf.

Loslaten is juist heel actief de dingen laten. Binnen laten komen. En laten. Zodat we kunnen beginnen met onszelf te leren kennen. Te laten. Zodat we steeds meer kunnen loslaten, wat ons denken ons doet geloven dat we zijn: slechts een optelsom van conditioneringen. Loslaten is ruimte in onszelf maken om uit te vliegen. Zodat de dingen kunnen gebeuren; de magie, de passie. Zodat ons juiste antwoord ons, onverwacht, door het leven gegeven kan worden. Omdat we binnen, in onszelf, alle antwoorden hebben. Iedereen.

Dit groeiproces vergt ons moed. Net als bij de jonge vogeltjes. Het is als uit een nest springen, en onze parachute bewust in het nest laten liggen. Springen, en er toch op vertrouwen dat een of andere parachute ons onderweg wordt aangeleverd. Een parachute die je nog niet kent. Nog niet kan kennen. Wanneer we dit proces durven aan te gaan, blijken we plotseling te kunnen vliegen! Gaan we, beetje bij beetje, zelf-vertrouwen krijgen. Niet omdat we tegen onszelf zeggen: 'ik moet meer loslaten, meer vertrouwen'. Maar omdat we zien dat we geen parachute nodig hebben. Dat we het allemaal al in huis hebben om te vliegen!





Niets..

Wanneer alles in balans is, blijft het 'niets' over.





Slecht voorbeeld, doet slecht volgen?

Wanneer je een slecht voorbeeld van je ouders heb gehad, over hoe je een gezonde relatie kan onderhouden, dan wordt je bang om in 'hetzelfde verhaal' terecht te komen.

Om dit te voorkomen ben je op je tellen. Je denkt onbewust: 'Mij zal dit niet overkomen!'

Maar juist dit maakt dat je a-relaxt in een relatie staat.
Je bent op je tellen, je zit erboven op, want dat zal jou tenslotte niet gebeuren! Daarom denk je bij iedere ruzie: 'Oh jee, misschien maak ik ook wel de fout te kiezen voor een 'foute partner'.. of.. 'Had ik maar vanaf het begin naar mijn gevoel (lees: angst) geluisterd'.

Herken je dit?
Je bent dan niet meer in staat om de relatie tijd en rust te geven.
Alles wat groeit heeft tijd en rust nodig, dus de relatie kan niet groeien.

Omdat je boven op 'de zaak' zit wordt 'de zaak' er niet beter op. Een eerlijk en volledig beeld van de ander, en elkaar, zal nooit ontstaan. Je doet jezelf en je partner tekort omdat slechts bepaalde factoren, diegene die je angst geven, worden belicht en uitvergroot. De angst om te binden wordt zo bij beide steeds weer versterkt er bevestigd.

Wanner je er steeds bovenop zit, ben je eenvoudigweg niet meer in staat om de relatie 'een lange termijn vertrouwen' te geven. Elke angst wordt bevestigd. Je beeld versmalt. Je loopt vele dimenties van je partner en van een relatie mis. Je verwordt voor elkaar als het ware een 'twee-dimentionaal persoon'.
De relatie is een kwestie van 'in stand houden' geworden omdat je bang bent om de ander te verliezen. Maar het leven is eruit..
Of misschien wil je dit alles voor zijn en 'hop' je van relatie naar relatie, met een geest die nooit rust vindt. Of misschien zelfs, heb je de hoop opgegeven..

'Het zal mij niet gebeuren' is zo een feit geworden. En toch ben je nog steeds op zoek naar het geheim van de echte liefde. De magie van een diepere vervullende relatie, met overgave en vertrouwen, waarin je elkaar ziet zoals je bent en elkaar kan laten zijn zoals je bent.

De wetten van 'karma' zeggen dat een energie voortleeft. In jouzelf, maar ook in de tijd; voor en achter jou. In jouw ouders en in jouw kinderen. Een energie leeft voort totdat jij hem weet te neutraliseren; weet op te lossen in jouzelf.
Of, zoals een oud Chinees gezegde luidt: Wie zichzelf weet te overwinnen, is sterker dan degene die een heel leger overwint.