De Vliegende Monnik (fragment)

Europa, niet een van de vier grootste manen van Jupiter maar het oude continent. Zwarte gaten rukken verder op, tot in de politieke agenda's. Ook in Vlaanderen - tot in de laatste longen van het landschap. Donkere wolken troepen samen boven de haven van Antwerpen, de stad met drie torens. De stad die droomt van een vierde.

(...)

Juni 2003 (...) Een broerige comadag. Ik, H.-H., bezoek de grootste kermisattractie van Antwerpen: de 'Sinkenfoor'. Onderweg hoor ik zuurpruimen foeteren op illegale vuilniszakken, verkeerd geparkeerde auto's, geluidsoverlast door iets te vrolijke kinderen - allez, polypes, dansez - en allochtonen die op elke hoek neigen tot 'bendevorming'.
Het weer is zo lamlendig dat de wolken de fut niet hebben om het te laten regenen. Alles drukt, alles kleeft. Geen magie in de lucht. Geen betovering op de grond. Daar helpt geen ene moer aan, geen Swiss Bob of Booster, geen omhoog gecatapulteerde bajesklanten. Te veel lunaparken, eendjesvisserij en touwtjestrekkerij. Geen catchers meer, geen Vrouw met Twee Hoofden of Aapman. Wel een bordje met Meisje om Hulp Gevraagd en Max die Brusselse en Luikse wafels bakt, sinds 1839. Ook de 'karekollen' klampen zich nog vast. Vervlogen is de spirit van wijlen Jef Waltman, weg de bravoure van J. Enterhaeck.

Peter Holvoet-Hanssen
(Uit: De vliegende monnik, Een hersenspinsel, uitg. Prometheus, mei 2004)