 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
| ||||||||||||
Lezingen 2008-2009 | ||||||||||||||
Twee documentaires uit de Garo Hills • Regisseur en inleiding: mw. N. Bedi Notes on man capture (43 minuten) ‘When it comes to capturing men, brothers and uncles tend to take the decisions’ aldus een van de ‘notes’ in de documentaire Notes on man capture. Dat mannen in Zuid-Azië over bijna alles beslissen, is geen nieuw feit. Maar in de Garo Hills in de noordoostelijke deelstaat Meghalaya gaat dit niet op. De film volgt het verhaal van Ratmi, een alleenstaande moeder met twee kinderen. Zij woont in een dorpje in de Garo Hills en staat op het punt te trouwen. In haar maatschappij betekent dat dat haar broers en andere mannelijke verwanten een man voor haar moeten vangen. Dat is zeer ongebruikelijk in India. Nog ongebruikelijker is dat broers en ooms geneigd zijn beslissingen te nemen. Dit impliceert dat ook anderen kunnen beslissen. En het meest ongebruikelijke is dat zelfs alleenstaande moeders huwelijkskandidaten kunnen zijn. Terwijl het spannende verhaal van Ratmi’s aanstaande huwelijk zich ontvouwt, zien we hoe de besluitvorming heen en weer gaat tussen man en vrouw, tussen individu en groep, tussen ‘insider’ en ‘outsider’. De liefde voor humor van de Garo’s leidt tot grappen over seks. Tegelijkertijd hebben in hun matrilineaire maatschappij de vrouwen een veel betere positie dan elders in India. De documentaire is narratief, en begint met de eerste voorbereidingen voor het huwelijk van Ratmi in 2000/2001 en eindigt met haar in 2006. Ambi Jiji’s retirement (29 minuten) Haar leven lang heeft Ambi Jiji haar gewassen verbouwd op grond waarop de bossen eerst waren verbrand. Na een jaar werd zo’n jhum-veld verlaten, zodat er weer bos zou groeien. 
Het verbranden van bossen en het kiezen van nieuwe akkers was een taak van het dorp als geheel.
Jiji is een van de beheerders van de gemeenschapsgrond van het dorp.
Toen Jiji jong was hoefden zij en de andere dorpelingen nooit voedsel te kopen. De jhum-velden brachten een grote variëteit aan producten voort. Nu staat zij op het punt ‘met pensioen’ te gaan. Inmiddels heeft het ongeremd kappen van bomen voor houtverkoop het ecologische evenwicht verstoord. Haar dochter Chekjak heeft van haar jhum-velden boomgaarden gemaakt en koopt haar eten contant. Waljak, een andere dochter, is nog steeds afhankelijk van jhummen, maar kan daarmee niet meer in haar voedselbehoefte voorzien. Steeds meer gemeenschapsgrond wordt geprivatiseerd. Dit leidt onvermijdelijk tot grote verschillen in rijkdom tussen de dorpelingen. De gesprekken tussen de hoofdrolspelers en de andere dorpsbewoners - die de film volgt - suggereren dat dorpelingen zelf misbruik maken van de sociale controle over het gebruik van het land. Centraal staat Jiji, die bezig is haar ‘pensioen’ te regelen en tegelijk probeert weer greep te krijgen op de veranderende structuur van haar gemeenschap. De film laat zien hoe moeilijk het zou kunnen zijn om het verstoorde evenwicht tussen mens en omgeving te herstellen. Zijn we hier, in dit afgelegen dorpje in Meghalaya, getuige van een verschijnsel dat zich wereldwijd voordoet?
 cursus overzicht
naar boven 
|
||||||||||||||
maar ik zal je vertellen van de man die ze alle bezit: afstammend van de tak van Ikshvakus, kennen de mensen hem als Rama ...”