Zaterdag 8 september 2007
Dit verhaaltje is eigenlijk een beetje saai, omdat er niets opmerkelijks in gebeurt. De meeste bezoekers van deze website kunnen het beter overslaan. Ik heb het toch maar opgeschreven, tegen het vergeten.
Al lange tijd hadden Bouke en ik het plan eens een dagje naar Parijs te gaan. Als je de Thalys neemt kun je makkelijk op één dag heen en terug en dan heb je in Parijs nog een volle middag ter beschikking om rond te kijken.
De Thalys vertrekt uit Den Haag Hollands Spoor, een station dat vanaf mijn huis lastig te bereiken is, omdat er geen rechtstreekse busverbinding naar toe gaat en je er in de omgeving absoluut niet kunt parkeren. De handigste oplossing voor dit probleem is om de auto neer te zetten bij station Laan van Nieuw Oost Indië; op zaterdagmorgen is er daar in de buurt ruim voldoende gratis parkeergelegenheid. Hollands Spoor is vanaf Laan van NOI precies één halte verder.
Bouke meldde zich stipt om 7.00 uur bij mij. We waren dus ruim op tijd op Laan van NOI, waar we nog even konden kijken naar de Rotterdamse metrorijtuigen en Randstadrail-voertuigen die hier tegenwoordig op spoor 1 en 2 de dienst uit maken.
Ik had verwacht dat de trein naar HS op spoor 3 zou stoppen, maar dat bleek bij nader inzien spoor 5 te zijn. We vertrokken netjes op tijd om 7.27 uur uit Laan van NOI en waren drie minuten later op Hollandse Spoor.
De Thalys vertrekt van spoor 4 en daar staan borden die ten behoeve van de passagiers de rijtuignummers aangeven. Wel zo makkelijk, want dan hoef je niet zenuwachtig de hele trein langs te rennen om te kijken waar je moet instappen.
Als de Thalys tot stilstand is gekomen en de deuren open zijn gegaan, gaat het treinpersoneel op het perron staan om de passagiers te verwelkomen en hun vervoerbiljetten te controleren.
Om 7.36 uur, precies op tijd, zoefden we weg uit Den Haag. Voor de statistiek: we bevonden ons in treinstel 4342. We reisden eerste klas, of, zoals dat in de Thalys heet, Comfort 1. Comfort 1 rijtuigen zijn vliegtuigachtig, comfortabel en netjes, maar ook vrij donker en een klein beetje claustrofobisch. Ons eigen rijtuig, nummer 11, was niet vol en niet leeg.
Meteen na het vertrek uit Den Haag kregen we een Frans ontbijtje geserveerd. De purser bood ons daarna regelmatig opnieuw koffie aan en toen we in Frankrijk waren kregen we nog een hartig hapje. Eigenlijk precies het soort catering dat je tijdens een vliegreis ook zou verwachten.
Na Brussel kwamen we op de hogesnelheidslijn. Nu kon onze Thalys eindelijk gaan laten zien wat hij qua snelheid in huis had. De acceleratie was duidelijk voelbaar en naarmate we harder gingen begon de trein steeds meer een merkwaardig soort sonoor gerommel te produceren, dat ik op de één of andere manier wel passend vond.
Verder merk je als passagier van de snelheid vrijwel niets. Een deel van het traject door Noord-Frankrijk loopt vlak langs de Autoroute du Nord en pas als je ziet hoe de trein alle autootjes voorbij stuift dringt het tot je door hoe hard het eigenlijk gaat.
Het Noord-Franse landschap is vlak en onaantrekkelijk, maar er zijn natuurlijk altijd wel een paar dingen die opvallen en daarmee de eentonigheid even onderbreken: een groot, onverwacht vliegveld, een kerktoren ergens In the Middle of Nowhere (Au Milieu de Nulle Part?), en een begraafplaatsje dat ingeklemd ligt tussen de snelweg en de spoorbaan.
Ik wilde een foto gaan maken van het Thalys-interieur, maar dat feest ging niet door. Gisterenavond had ik de batterij van mijn camera in het laadapparaat gestopt, maar nu ontdekte ik dat ik vergeten had hem weer terug in het toestel te doen...
Inmiddels begon Parijs in zicht te komen. De omroep vertelde dat er straks op het Gare du Nord een kleine ceremonie zou plaats vinden, omdat dit de laatste rit was van onze machinist. Er werd niet bij verteld of dat was omdat hij met pensioen gaat, of omdat hij inmiddels een werkgever gevonden heeft die beter betaalt.
We kwamen in Parijs aan om 11.05 uur, ook al weer precies op tijd. Na enig zoeken ontdekten we het loket waar de Paris Visite pas wordt verkocht. De rij die voor dat loket stond was gelukkig niet al te lang, en na tien minuten waren we voorzien.
En nu op weg naar de Sacré Coeur! We namen metrolijn 4 (een luchtbandenlijn) richting Porte de Clignancourt. Het schijnt één van de drukste lijnen van de Parijse metro te zijn en dat wil ik best geloven, want we stonden werkelijk als haringen in een ton. En dit was dan nog maar een zaterdagse ochtend. Hoe zal het er wel niet aan toe gaan op een werkdag, in het spitsuur?
Al na één halte, bij Barbès-Rochechouart, stapten we uit om lijn 2 te nemen, richting Porte Dauphine. Lijn 4 is helemaal ondergronds, maar lijn 2 rijdt hier op een stalen viaduct. Vanaf het hooggelegen station kregen we een eerste indruk van het stadsbeeld van Parijs. De huizenblokken hadden iets Jugendstil-achtigs (en ik hou van Jugendstil!), en verder was het op straat vooral ontzettend druk. We zagen de eerste bedelaars en het viel ook op dat bijna alle passanten Afrikaan waren of Arabier.
Lijn 2 was ook al weer ontzettend vol, maar toch iets minder dan lijn 4. Ook nu gingen we maar één halte mee, tot Anvers. We liepen de Rue de Steinkerque in, een smal toeristenstraatje. Ik kocht er een paar ansichtkaarten voor € 0,20 per stuk, wat ik niet overdreven duur vond. De Rue de Steinkerque loopt omhoog naar de Square Willette, waar we hoog boven ons de Sacré Coeur zagen staan, glanzend in de zonneschijn en prachtig afgetekend tegen een heldere, strakblauwe lucht.
Als je geen zin hebt om trappen te klimmen, kun je op de Square Willette een kabelspoortje nemen. Dat ding stelt werkelijk niets voor, maar als railhobbyist kom je er niet onderuit om er toch gebruik van te maken. Vanaf het bergstation van het spoortje moet je nog een paar laatste trappen op, maar dan sta je toch echt op het terras van de beroemde basiliek de Sacré Coeur.
Eerlijk is eerlijk: vanaf de Sacré Coeur heb je een fantastisch mooi uitzicht op Parijs, minstens zo mooi als het uitzicht vanaf Alexandra Palace op Londen (zie het verhaal Millennium). Het is daarom een plek die zeer in trek is bij toeristen, en dus ook bij straatartiesten en beroepsbedelaars. Er waren ook een heleboel Afrikanen, die grote kleden hadden uitgestald waarop ze gietijzeren modellen van de Eiffeltoren te koop aanboden.
Nadat we het uitzicht voldoende hadden we bewonderd gingen we over brede, slingerende trappen die door een mooi bordes liepen weer naar beneden. Op sommige plekken stonk het er ongelooflijk naar urine.
Beneden waren er opnieuw een aantal Afrikanen, die dit keer alle vrouwelijke voorbijgangers aanspraken om ze een onduidelijk touwtje te verkopen.
We sloegen de Rue Tardieu in en liepen naar het metrostation Abbesses. Dit station heeft nog zo’n prachtige echte oude Jugendstil-ingang. De perrons van Abbesses liggen op 32 meter diepte, wat het Parijse record schijnt te zijn. Er is een lift, maar wij namen natuurlijk de wenteltrap, die eindeloos lang is, maar ook mooie muurschilderingen heeft.
We namen lijn 12 richting Mairie d’Issy en reden mee naar de eerstkomende halte, Pigalle. Door een paar kronkelende gangen, waar het ook alweer naar urine stonk, liepen we naar het perron van lijn 2 richting Arc de Triomphe en Porte Dauphine.
Als je naar de Arc de Triomphe wilt, moet je uitstappen op het station Charles de Gaulle Etoile. Er is daar ook een winkeltje met stokbrood en gebak en andere eetwaar, en dat kwam goed uit, want het was inmiddels tijd voor de lunch. We kochten er twee sandwiches en een paar flesjes vruchtensap. Er was op het plein rond de Arc de Triomphe zowaar nog een bankje vrij, en daar hebben we het in de stralende zon op ons gemak zitten te verorberen.
Het beklimmen van de Arc de Triomphe kost € 8,-- per persoon plus een heleboel inspanning, want er is geen lift maar alleen een wenteltrap. Toch kan ik het iedereen aanraden, zeker als het zulk helder weer is als vandaag. We zagen duidelijk de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Grande Arche van François Mitterrand, natuurlijk ook de Champs Elysées en in de verte konden we de Notre Dame herkennen. Terwijl ik rondliep over het uitzichtterras struikelde ik over een venijnig afstapje en brak bijna mijn nek. Dat was al de zoveelste keer vandaag, want Parijs lijkt vol te zitten met dat soort afstapjes.
Aan de voet van de Arc de Triomphe heben we nog even stil gestaan bij het Graf van de Onbekende Soldaat en toen werd het tijd voor ons laatste programmapunt, het Île de la Cité en de Notre Dame.
We doken het metrostation in, waar een collega-toerist mij vroeg wat de snelste verbinding was naar de Eiffeltoren. Ik adviseerde metrolijn 6 en dan uitstappen bij Bir-Hakeim. Zelf namen we lijn 1 naar Palais Royal – Musée du Louvre. Ook lijn 1 is een luchtbandenlijn, net als de lijnen 4, 6, 11 en de Metéor, de nieuwe lijn 14. Het metrostel waar we in zaten behoorde tot de modernste generatie metromaterieel, het type MP89.
Onderweg was een in clownspak gehezen figuur heel knap aan het jongleren met ballen en knotsen. Daarna ging hij natuurlijk met de pet rond, maar ik kreeg niet de indruk dat hij veel opgehaald heeft.
We stapten over op lijn 7 naar Mairie d’Ivry en reden één halte mee, naar de halte Pont Neuf. De Pont Neuf zelf heeft een sfeervolle keienbestrating en er staan mooie lantaarnpalen langs. We staken hem over en zo kwamen we op de linker Seine-oever, de Rive Gauche. We wandelen stroomopwaarts langs de bekende boekenstalletjes, de Bouqinistes. Aan de overkant van het water ligt het Île de la Cité met al zijn beroemde, prachtige gebouwen. We staken de Pont St. Michel over, liepen nog een stukje verder stroomopwaarts en daar was dan de Notre Dame. Ik geef de toeristengidsjes gelijk: het is een schitterend gebouw. Het plein voor de Notre Dame schijnt te gelden als het geografische middelpunt van Parijs en het historische hart van heel Frankrijk. Toch leuk dat ik nu kan zeggen dat ik in het midden van Frankrijk ben geweest.
We liepen het mooie park in dat zich uitstrekt langs de zuid- en oostgevel van de Notre Dame, en gingen ergens in de schaduw op een bankje zitten. Meteen kwam er toen met flinke pas een Arabische vrouw heel doelbewust op ons afstevenen en hield ons nadrukkelijk een plastic bekertje voor. Zij scheen bedelen iets doodnormaals te vinden. We stuurden haar onmiddellijk weg, waarop ze in rechte lijn naar het volgende bankje liep.
Het begon tijd te worden om terug te gaan naar het Gare du Nord. We verlieten het park en staken de Pont St. Louis over naar het Île Saint-Louis. Op de Pont stond een man heel geconcentreerd saxofoon te spelen. Hij speelde een werkelijk mooie melodie, en bovendien vond ik het melancholieke geluid van zijn saxofoon goed passen in deze sfeervolle omgeving, dus gaf ik hem een euro.
Via de Pont Louis Philippe kwamen we terug op de Rive Droite. Door een paar typische straatjes zoals de Rue François Miron liepen we naar het metrostation Saint-Paul, waar we lijn 1 namen richting Château de Vincennes. We gingen er na één halte al weer uit, op station Bastille. Bastille is een heel interessant metrostation. Het ligt in een spectaculair-krappe boog en bovendien is het gebouwd boven een havenbassin.
We stapten over op lijn 5 richting Bobigny – Pablo Picasso. De halte Richard Lenoir van lijn 5 was gesloten in verband met onderhoudswerkzaamheden, maar dat was voor ons niet van belang. Op het station Republique stapten drie boomlange kerels van de metropolitie in. Ze waren uitgerust met pistolen en grote wapenstokken en stonden onderweg gezellig met elkaar te keuvelen.
De rit verliep vlot en daarom kwamen we al veel eerder aan op het Gare du Nord dan nodig was geweest. We hebben de tijd gedood door wat in de omgeving rond te wandelen en nog even op het station rond te snuffelen.
We vertrokken keurig op tijd, om 15.55 uur, in stel 4303. Over de terugreis valt verder niet veel te vertellen. We kregen hapjes, drankjes en een lichte maaltijd voorgeschoteld. We hebben onderweg geen vertraging opgelopen en om tien voor acht was ik weer thuis. Ik had toch al voorspeld dat dit verhaal een beetje saai zou zijn?!!
naar het museum van het openbaar vervoer van Parijs
terug naar het begin van dit verhaal
=====================================