De naam 'Doopsgezinden' is in de loop van de 18e eeuw aangenomen door een aantal groeperingen die uit de doperse of anabaptistische leer (van de Wederdopers) al uit het eerste begin van de Hervorming zijn voortgekomen. Met name in Nederland gebruikt men de naam Doopsgezinden; elders heetten zij over het algemeen Mennonieten (ook wel: Mennonisten of Menisten), naar de prediker Menno Simonsz (1496-1561). In Nederland moesten de Doopsgezinden aanvankelijk bijeenkomen in de open lucht, later in schuilkerken. De verscheidenheid was groot, o.a. door scheuringen. In de 18e eeuw verenigde men zich plaatselijk in Verenigde Doopsgezinde Gemeenten. In 1811 werd de Algemeen Doopsgezinde Sociëteit opgericht als overlegorgaan van autonome gemeenten en ondersteuning van het eigen seminarie. De Sociëteit is lid van de Raad van Kerken en van het 'Mennonite World Congress'. Niettegenstaande het feit dat het doopsgezinde denken een ondogmatisch christendom voorstaat, heeft men wel een aantal duidelijke uitgangspunten. De doop aan volwassenen speelt een essentiële rol. Deze geldt als symbool nadat de dopeling de persoonlijke geloofsbelijdenis heeft afgelegd. Gerechtvaardigd wordt men door de genade van God in Christus. Traditioneel was de afgescheidenheid van de wereld. Daarom weigerde de Doopsgezinde eeuwenlang om overheidsambten te vervullen en weigeren velen nu nog om militaire dienst te vervullen.

In Groningen vanaf: 1534

Doopsgezinde Gemeente

Plaats van Samenkomst: Oude Boteringestraat 33, Groningen
Telefoon: 050-3123053