700 jaar stad Wijk bij Duurstede

Denkend aan Wijk

Zonder titel

      Als baby van zes maanden vertrok ik, noodgedwongen, met mijn ouders en drie broerties en één zus naar Utrecht. Daargroeide ik op en kwam, nadat ik verkering kreeg met de zoon van 'rooie' Gard Dirksen uit Wijk, regelmatig bij opa en oma 'Wijk' (Dirksen) aan de Hoogstreat op bezoek. Eerst nog over de oude kronkelige weg door de dorpen heen, later over de nieuwe provinciale weg. Mijn ouders waren naar Utrecht vertrokken om hun kinderen betere mogelijkheden te geven in de stad (studiemogelijkheden en dergelijke) en omdat mijn vader, al ploeterde hij nog zo hard, geen promotiemogelijkheden binnen PTT-post in Wijk bij Duurstede had. In Utrecht kreeg ik er nog drie zusjes en twee broerties bij.
      In juni 1971 kwam ik met echtgenoot Gerd terug in Wijk, mijn geboortestad, en ik voelde mij direct thuis. Eerst aan de Steenstraat, waar de folklore van de uitrukkende brandweer en al het verkeer wat dat teweeg bracht, ons ook aanstak. Als de sirene ging, stonden ook wij vooraan. Ik denk verder terug aan de stadsomroeper die altijd bij ons op het hoekje stond, aan de ontruiming van de boerderij van Spaan (nu de plaats van het postkantoor) en de sloop van mijn geboortehuisje aan de Zandweg. Nu staan er grote drive-in woningen, toen kleine lage arbeidershuisjes onderaan het schuine talud van de Zandweg. Wat zou ik daar nog graag een foto van willen hebben maar helaas..., ik was toen te laat met mijn fototoestel. In oktober 1973 verhuisden we naar de Haraldstraat. Daar werden onze kinderen geboren. Maar in tegenstelling tot mijn ouders hoefden wij niet uit Wijk bij Duurstede weg om onze kinderen een goede schoolopleiding te geven. In al die 29 jaren is er ontzettend veel veranderd in Wijk bij Duurstede, mooie veranderingen, minder mooie veranderingen.
      In 1982 werd ik gevraagd om op een verkiesbare plaats te gaan staan bij de gemeenteraadsverkiezingen voor het CDA en in september 1982 stond ik dan in de raadszaal en legde de eed af als raadslid. Ik moest op dat moment sterk denken aan mijn inmiddels overleden vader. Wat zou hij trots geweest zijn op zijn dochter. Een dochter van een eenvoudige postbesteller die het tot gemeenteraadslid had geschopt. In deze tijd niet zo verwonderlijk, in zijn tijd... onmogelijk.
      Heel veel mensen heb ik in vijftien jaar raadslid zijn, mogen ontmoeten en ik heb als raadslid aan veel veranderingen in mijn stad met minder of met heel veel instemming mee mogen werken. Ik denk bijvoorbeeld aan hetgebouw Feuniks in de voormalige St. Antoniusschool aan het Walplantsoen, aan de nieuwbouw van de Antonius Mavo aan de Middelweg en nog later aan de uitbreiding na de fusie met het Revius. Een school voortgezet onderwijs met vele mogelijkheden, zodat er inderdaad geen noodzaak meer is om voor je kinderen naar de grote stad te trekken.
      Ik zou nog uren door kunnen schrijven, want ik moet aan zoveel dingen denken. De verjaardagen in Utrecht van mijn schoonvader, waar al zijn broers en zussen kwamen en waar wij gekscherend van zeiden: "0, o, hoor eens! Het is weer Wijk op de planken!", maar ondertussen smulden wij van de verhalen van vroeger die dan verteld werden. Doorschrijven kan dus niet, want dit stukje mocht slechts een half tot driekwart A4 zijn. Zeker weten, is het nu al te lang geworden, maar vraag mij dan ook niet om een stukje te schrijven met als titel 'Denkend aan Wijk... '.

Riek Dirksen-van Hienen

Terug naar de 700 jaar index pagina