700 jaar stad Wijk bij Duurstede

Denkend aan Wijk

Waarom heeft wijk mijn hart gestolen?

      WIJK BIJ DUURSTEDE - Rijdend op de A12, de afslag Bunnik Wijk bij Duurstede nadert, krijg je reeds een vakantiegevoel. Mooie, soms bloeiende boomgaarden, prachtige boerderijen en een schitterend Kromme Rijnlandschap omzomen de provinciale weg N229. Aan het eind is het grote doel Wijk bij Duurstede. Deze rit werd door mij voor de eerste keer samen met ons gezin gereden in 1976. Nog geen rotonden, niet overal fietspaden, witte flats ogenschijnlijk midden in het landschap, een grote verkeersweg, Romeinenbaan geheten, en dan komt langzaam de oude, echt vervallen stad op je af. Geen schrik, eerder een gelukzalig gevoel van 'hier is wat van te maken' overvalt je dan.
Een kop koffie bij de Engel, een pannenkoek in het pannenkoekenhuis, nu Broshuis (er was slechts één pan, dus het duurde uren) en toch verliefd! En dat nog steeds. Na ruim 22 jaar nog steeds enthousiast. Een mooie stad. Een leefbaar monument, een hele goede sfeer en prettige bevolking, hardwerkend, vol humor. Lastig ook, maar zo waren ze al tientallen jaren bekend. Eerlijk en recht voor z'n raap, een beetje Rotterdams dus. Niet praten, doch werken. Veel mensen die wat willen doen en dat ook doen!
Waar vind je zo'n gemeenschap en hoe is het mogelijk dat met zoveel nieuwe inwoners die sfeer blijft. Ik denk dat bijna iedereen door die sfeer gegrepen wordt en velen willen dus meehelpen dit te handhaven of uit te bouwen. Dit alles leidt tot een warm gevoel voor die stad aan de rivier. Zo blijf ik aan Wijk denken en om dit toch vooral vast te houden en te kunnen beleven blijf ik er wonen (en nog even werken).

A.C. Houtsma, burgemeester

Terug naar de 700 jaar index pagina