NIEUW BLOED - Zweet en tranen

Nieuw bloed is feest. OK, niet alleen feest, maar daar vind ik ze wel het sterkst in. Nieuw bloed is een Nederlandstalige band die muziek maakt die balanceert op het raakvlak pop en cabaret. En dat genoemde feest slaat op nummers als "Rot op, krijg de tering", "Gooi vol dat glas" het potsierlijke "potvis" en het orgastische "Altijd als je bij me bent". Ondersteund door een solide, lekker vette ritmesectie met onder andere piano en blazers worden de vaak meerstemmige vocalen het gewillige publiek ingeslingerd (de takes zijn live opgenomen). Plaats ze qua genre ergens tussen Acda en de Munnick enerzijds en "NUHR (Niet uit het raam)" anderzijds. Af en toe wordt noch het muzikale, noch het tekstuele cliche geschuwd, ik vind dat het meest opvallen in de serieuzere liedjes over relaties, die af en toe kantje boord zijn qua klefheid ("vriendje zijn"), maar daar schijnt een hele doelgroep voor te bestaan. Een fraai nummer als "goede vriend" maakt op dat vlak gelukkig weer een hoop goed. Ook "liefde, liefde" heeft een goed lopende, leuke tekst op een Doe-maar achtig ska-ritme, een toppertje. Gimmicks als "Vlees" of "het meisje van het internet" hebben eveneens  een hoog hilarisch gehalte. Al heb ik de genoemde site: www.komjeklaar niet kunnen vinden, was dat nou .nl of .com? Tenslotte, maar dit is inside information die de recensie niet helemaal objectief maken, is het natuurlijk bijzonder leuk dat er nog collega-medici blijken te zijn die zulke leuke muziek maken! Okay mannen, ga zo door!!!!!

STEELY DAN - Everything must go

Steely Dan hoort tot de groepen waar je inmiddels geen verrassingen meer van verwacht. Verwacht dat dan ook niet! Wat je wel kunt verwachten: de inmiddels overbekende jazzy rocksongs in een heerlijk strak klinkend geluidsbeeld, toch losjes swingend en stuk voor stuk weer fraai gecomponeerd. Kortom: Houd je van Steely Dan dan wordt je absoluut niet teleurgesteld, ben je op zoek naar nieuwe opwinding, laat deze plaat dan liggen.

THE RASMUS - Dead letters

Zo af en toe staan er onverwachte juweeltjes in de top 50, tussen al het ge-oeeeh en ge-aaah van die slappe R&B-zangeresjes. Neem nou "in the shadows" van het Finse "the Rasmus". Een groep die blijkbaar al jaren bezig is en een aantal CD's heeft uitgebracht, maar waar ik nog nooit van gehoord had. Ik zal deze recensie simpel houden, want de muziek is ook simpel. Maar wel bijzonder effectief! In het kort samengevat: Bon Jovi in een alternatief jasje. Iets langer samengevat: lekkere rocksongs met zeer meezingbare refreintjes, meerstemmige zang en een punky gevoel waar je prima wat huishoudelijke klusjes bij kunt doen als je er een goede stemming bij wilt krijgen. Niet meer maar beslist niet minder. Erg leuk.

ELVIS COSTELLO - North

Van Elvis Costello zijn we inmiddels wel wat escapades in de richting van de "serieuze" muziek gewend. Begonnen als new-wave rocker eind jaren '70, ontwikkelde hij zich steeds verder in de richting van singer/songwriter. Later kwamen daar klassieke uitstapjes bij (the Juliet Letters, met het Brodsky kwartet), flirterij met oude country en nog vrij recent zijn samenwerking met Anne Sofie von Otter en Burt Bacharach. Denk aan dit laatste en voer het nog wat verder door en je hebt een beeld van hoe "North" klinkt: zeer glad gearrangeerde jazzy ballads, uitgevoerd door een echte crooner. Dat maakt de doelgroep voor deze plaat al weer een stuk kleiner dan voor zijn pop-platen. Op de eerste plaats moet je natuurlijk van zijn stem houden, want die staat nu wel heel nadrukkelijk op de voorgrond. Ik houd er zeker wel van, maar een echt goede zanger in de technische zin van het woord is Costello natuurlijk niet. Verder is het genre ook wel erg bepalend. Het is typisch muziek voor later op de avond, liefst het begin van de nacht. De plaat heeft alles te maken met zijn stukgelopen huwelijk en zijn nieuwe relatie met jazz-zangeres Diana Krall. De eerste helft is nogal somber, gaandeweg de CD wordt de toon iets sprankelender, zij het nog steeds bijzonder ingetogen. Alleen het laatste nummer, de bonus "impatience" klinkt nog een klein beetje poppy. Al met al een heel bijzondere plaat, ik moet er nog steeds wat aan wennen, al is een nummer als "still" al duidelijk een van de absolute favorieten van deze late-night-CD.

LIVE - Birds of prey

Jammer, de laatste live gaat 't ene oor in en 't andere uit. Waar ze op vorige platen altijd met nummers kwamen die zich altijd stuk voor stuk ingroeven tussen je hersencellen, volstaan ze nu met aardige rock en da's niet genoeg. 't klinkt wat ruiger dan op de vorige platen en 't klinkt ook wat gewoner. Rocksongs, hier en daar net iets meer dan "aardig" maar dat is in 't huidige aanbod volstrekt onvoldoende. Hij staat al weer in de kast en of hij daar nog uit zal komen vraag ik me af.

BLOF - Omarm

Ik heb de plaat nog maar 1x gehoord, dus een echte recensie is dit niet. Wel een eerste conclusie: 't klinkt nog steeds als een warm, weldadig bad, waarbij ik veel mooi nummers hoorde met een enkel matig nummer (op 't eerste gehoor dan!). Maar die live-DVD die er bij zit: Wat is dat eigenlijk verschrikkelijk goed! Paradisolife, half akoestisch, half versterkt, met gastzang van o.a. Christina Branco. Echt heel mooi. Niets vernieuwends of spannends of ondeugends, gewoon heel degelijke, zeer goed uitgevoerde mooie Nederlandstalige popsongs, en daar is helemaal niets mis mee!

GORDIAN KNOT - Emergence

Volgens het hoesje de brug tussen progressive rock en metal. In ieder geval een overdonderende plaat, dit gelegenheidsproject (min of meer) rond bassist Sean Malone, waarbij onder andere Bill Bruford op drums meedoet en Steve Hackett op gitaar. Dan kun je de muziek ook wel zo'n beetje plaatsen. Veel technisch gefrobel, maar dan wel van het soort dat er ook nog mooie nummers uit voortvloeien. Met een verbluffende geluidskwaliteit (maar dat valt natuurlijk net meer op met mijn nieuwe versterker en speakers....) waarbij met name het eerste solo-basnummer laat horen hoe laag laag kan zijn! Ook de live-uitvoering van Grave, op de eerste Gordian Knot al te horen, is een mooi solo-basnummer. Voor de rest moet je niet te nerveus van aard zijn, want het is nogal drukke muziek, doet hier en daar sterk aan King Crimson denken, maar het is beslist een ontdekking wat mij betreft.

KING CRIMSON - The power to believe

Bij een nieuwe King Crimson hoef je geen spectaculaire koerswisselingen qua muziek te verwachten, de muziek zelf is namelijk altijd al spectaculair! En dat geldt ook weer voor dit meesterstukje. Rusteloze muziek meestal, hoewel er dan ineens in "The power to believe II" een heel erg mooi rustig stukje gamelan-percussie voorbijkomt. De muziek van King Crimson onderga je als een rit in de Python, dus erg relaxed voel je je niet, wel voldaan na de rit. 'T jaagt en giert, de noten flitsen je links en rechts (letterlijk, Adrian Belew rechts, Robert Fripp links) om de oren in een erg mooie geluidsmix en na afloop heeft je hartslag nog wel even nodig om weer tot het basisritme terug te keren. Lekker en erg mooi!

OZARK HENRY - Sedes & Belli

Nergens wat over gelezen, deze nieuwe Ozark Henry, het alter ego van de belg Piet Goddaer. Waarschijnlijk omdat het geen echt volwaardige nieuwe CD is, maar een soort soundtrack voor een Vlaamse TV-serie. Laat je daar als OH-liefhebber niet door weerhouden, want ook dit "tussendoortje"  zit weer goed en erg muzikaal in elkaar. De muziek is veelal instrumentaal, waarbij de typische mooie, wat zweverige maar toch funky klanken duidelijk herkenbaar zijn. Gastzang is onder andere afkomstig van Sarah Bettens van K's choice en Jasper Stevelinck van Arid. Met veel genoegen naar geluisterd.

JOE JACKSON - IV

Ik kan hier eigenlijk heel kort over zijn: Ouderwets goed! Ouderwets, want de plaat klinkt als de Joe Jackson's van begin jaren '80. Goed, want het zijn gewoon allemaal lekkere nummers. En ouderwets goed, omdat Joe Jackson vanouds altijd goede platen maakte, ook nu weer.

LINKIN' PARK - Reanimation

Waarschijnlijk geef ik de plaat niet de volle aandacht die hij verdient om een goede recensie te schrijven, maar na 3/4 draaibeurt ben ik al afgehaakt. Reanimation is de remix-versie van Linkin' Park's doorbraakalbum Hybrid Theory. Dat bleek een klein meesterwerkje in het niet bestaande genre "Bubble-gum-metal" en daarom was ik ook wel benieuwd naar deze. Maar de nummers zijn zo verknipt en hectisch opnieuw gemonteerd dat ik er niet goed doorheen kom. En er zijn gewoon te veel lekkere en goede nieuwe andere platen, dus helaas..... (voor al die platenbazen die kankeren over het kopieren van CD's: Ik ben blij dat ik zo tenminste op een goedkope manier nog naar nieuwe muziek kan luisteren, jullie kopieren toch ook succesvolle albums onder het motto remixen? En zo ben ik geen 22,- kwijt voor een plaat die ik toch niet zo goed vind)

JOAN OSBORNE - How sweet it is

Na de eerste keer draaien dacht ik nog: lijkt me een beetje slap plaatje. Nou ja, mag een mens zich eens vergissen? Want slap is het allerminst. Wat minder rockerig dan vorige platen van Joan Osborne, dat wel. De plaat bestaat uit covers van veelal overbekende nummers als Think (Aretha Franklin), Love's in need of Today (Stevie Wonder), Axis bold as love (Jimi Hendrix), Why can't we live together (Timmy Thomas) en klinkt daardoor vaak wel bekend. De nummers worden redelijk relaxed uitgevoerd, met een mooie band achter de als altijd weer mooie stem. Maar dat is tegelijk ook de kracht van de plaat: Erg goede songs, op een mooie en daardoor krachtige wijze uitgevoerd. Ik lust er wel pap van. En 't maakt niet uit hoe zoet die is...

TURIN BRAKES - Ether songs

De in 2001 verschenen "optimist LP" was al een verrassend debuut van deze tweemansformatie die destijds tot de "New Acoustic Movement" werd gerekend. What's in a name, van mij hoeven die hokjes niet zo. Van de andere kant dekt de vlag wel redelijk de lading, want je krijgt een mooie verzameling veelal akoestische, redelijk lieve popliedjes te horen, zij het wel met een lekkere "drive". De meeste liedjes staan op hoog niveau al zakt de plaat halverwege in en hoor ik een paar mindere liedjes, iets dat op het debuut in het geheel niet voorkwam. Desalniettemin in totaal een erg mooie en lekkere luisterplaat die de CD-speler regelmatig in z'n laatje terugvindt.

LOU REED - The raven

"You can't beat guitar, bass, drum" luidde de conclusie van Lou in de liner-notes van een van zijn vorige albums (ik geloof New York). En dat credo ga ik nog geloven ook, na het horen van zijn nieuwe meesterwerk. Hoewel het gebruik van blazers (Ornette Coleman!) de nummers absoluut meerwaarde geeft. Maar het is toch de basis van zang, gitaar, bas en drum die de bijzondere lading van deze plaat dragen. Waar veel andere oudere artiesten (want je kunt hem onmogelijk nog rekenen tot de jonkies...) zich ingraven in steeds meer sophisticated geluid, of aanhaken bij nieuwe stromingen, blijft Reed zeer bewust bij het oude vertrouwde rock-geluid. Maar dat leidt allerminst tot een conservatief geluid! Integendeel, ik heb het gevoel dat hij door het maken van dit soort platen het genre een nieuw referentiepunt verschaft. En dat is erg knap, ouderwetse muziek maken die zo vernieuwend klinkt. Het mag duidelijk zijn dat het thema van de plaat Edgar Allan Poe is, waarbij er zelfs een dubbelCD-versie bestaat met uitgebreide "spoken-word" opnames. Op de enkele CD staat ook wat spoken-word, onder andere van William Dafoe, maar verder is het toch de muziek die moet spreken. En dat gebeurt! Meest nieuwe nummers, maar ook enkele re-makes van o.a. The Bed en Perfect day (in een mooie, vreemde versie) passeren de revue. Adult Orientated Rock? Ach, wat voor naam 't beestje mag krijgen, dit is gewoon heel erg goed.

MASSIVE ATTACK - 100th window

Zal ik met de deur in huis vallen? Hij valt wat tegen. Massive attack heeft echter zo'n hoog peil en de muziek is zo complex, dat er toch wel veel te genieten valt en daarom staat de plaat nog regelmatig op. Hij valt tegen omdat de muziek in tegenstelling tot vorige platen veel vlakker is, het zijn veel meer zweverige sfeertekeningen zonder kop of staart, zonder opvallende hook of indringende gebeurtenis. De mooie en opvallende dingen van deze plaat zijn daarentegen weer de subtiele sfeerverschuivingen binnen de nummers, de goed combinerende stem van Sinead O'Connor en de buitengewoon fraai klinkende geluiden die gebruikt worden. Luister bijvoorbeeld eens naar het intrigerend pulserende elektronische laag in "Everywhen", in combinatie met de vaste zang-partner van Massive Attack, Horace Andy. Ook het van links naar rechts (en voor naar achter!) slingerende hoge sis-achtige geluid houdt de aandacht hier goed vast. Dat zijn de zaken waardoor het toch goed toeven is voor de speakers met deze plaat, maar volgende keer zou ik graag iets meer "nummers" willen horen.

 

Underworld - Beaucoup fish

Blind gekocht omdat de vorige twee zo goed waren en de single "Push it" en een al langer bekend nummer "Moaner" erg goed waren. Maar de rest van de plaat valt eerlijk gezegd tegen. Niet slecht, maar de vorige platen "vonkten" echt. Op deze klinken de maniertjes bekend, er staan wat meer rustige nummers op die ook niet uitblinken in compositorische kwaliteit, dus al met al: redelijke plaat, maar daar had ik 'm niet voor gekocht!

dEUS - The ideal crash

Ook blind gekocht, maar deze keer volkomen terecht. Ik hoorde de single "Instant street", voor zover ik weet hun meest poppy nummer, en was al verkocht. Weer echte deus-topklasse. De hele plaat is toegankelijker dan de vorige, maar er zit altijd die typische deus-antilogica in. Knap om melodieen neer te zetten die niet voor de hand liggen maar die je toch na een tijdje als meezinger in je hoofd meedraagt. Zwartkijkers zullen ongetwijfeld zeggen dat dEUS uitverkoop houdt omdat dit wel eens een echte "hit" kan gaan opleveren; ik zal het daar niet mee eens zijn. Dit heeft Kwaliteit en dan is 't goed.

Sly and Robbie - Drum and bass strip to the bone by Howie B

Dit is leuk! Instrumentale muziek, vooral reggae-georienteerd, met een dance-inslag door de productie en maffe geluidjes van Howie B. Die overigens hard op weg is de Michael Stipe van de dance te worden: je komt 'm overal tegen, maar wat ie doet blijft goed. Instrumentale muziek kan nog wel eens snel vervelen, ik vind 't geen muziek waar je eens uitgebreid voor gaat zitten. Dit is muziek die je vaker opzet als je iets aan 't doen bent waar je je aandacht niet bij nodig hebt. Na verloop van tijd ga je dan toch luisteren, maar de muziek kruipt vanzelf ook je hersenpan binnen. Lekker, leuk, veel draaien en 't hapt nog zo heerlijk weg ook.

ORBITAL - The middle of nowhere

In het genre: je moet er van houden.... want als je geen orbital-liefhebber was zul je 't met deze plaat ook niet worden. Laten we zeggen een wat verder verfijnd Orbital-geluid, waar ik zelf altijd weer voor val zijn dan die fraai pruttelende electronische ritmes. Ditmaal met hier en daar zang, zij het nog minimaal. Vergelijkingen zijn al getrokken als zou Orbital de Pink Floyd van de dance zijn (geldt dan met name voor hun optredens) en daar zit wil wat in. Kortom: geen opzienbarende, vernieuwende plaat maar wel een behoorlijk goede.

CASSANDRA WILSON - Traveling miles

De "miles" uit de titel is de grote Miles, Miles Davis. De meeste nummers van deze plaat zijn namelijk gebaseerd op Miles Davis nummers waar (nieuwe) teksten bij zijn geschreven. Dan is gelijk ook duidelijk in welk genre Cassandra Wilson met haar zwoele, after-midnight-stem zich bevindt: Jazz, zij het jazz met singer-songwriter raakvlakken. Sommige nummers klinken zelfs losjes en poppy. Terwijl de cover van Cyndi Lauper "time after time" weer erg vaag en low-tempo klinkt. Een mooie plaat, voor de gemiddelde pop-liefhebber wellicht wel te "jazz".

JIMI TENOR - Organism

Dit is weer zo'n verrassing die uit de lucht komt vallen. Op een kwis-avond door Herman laten horen als "maf" nummer, maar 't klonk toch wel intrigerend. CD maar eens gekopieerd (sorry BUMA) en gevallen voor dit volstrekt niet te categoriseren stuk huisvlijt. De meeste muzikale invulling is electronisch, soms zelfs opvallend kraftwerk-achtig ouderwets gecomputeriseerd klinkend, maar meestentijds juist organisch overkomend. Tenor zelf zingt soms normaal, maar meestal klinkt hij alsof hij een genre parodieert. Waarbij de nummers dan toch weer als een goed klinkend geheel overkomen. Een erg gevarieerde CD, waarbij Jimi Tenor zelf overkomt als prettig gestoord, maar wel met beheerste gekte.

BUENA VISTA SOCIAL CLUB/IBRAHIM FERRER

Bijna iedereen kent de eerste Buena Vista Social Club, mede door de hit "Chan chan". Ik geloof niet dat hier weer zo'n hit op staat, de plaat is echter wel een veilige koop voor de liefhebbers van de Latin van hoge kwaliteit zoals die mede met hulp van Ry Cooder op de eerste CD te horen was. Niet meer, en niet minder.

KULA SHAKER - Peasants, pigs & astronauts

Ik heb er nog niet zo veel van gehoord, maar dit klinkt nu al goed. Kula Shaker is natuurlijk echte retro, maar als ik 't hoor dan denk ik: Nou en? Want het klinkt fantastisch. Goeie sound, mooi gevulde arrangementen, gespeeld met vuur en inzet, memorabele songs. Je zou zo weer hippie willen zijn. Gelukkig doen die af en toe toch wel wat suffe India-dingetjes tussendoor me weer beseffen dat de hippie-tijd wel echt passé is. Maar met Kula Shaker vermaak ik me voorlopig wel.

BLUR - 13

Bluf van Blur. Aanvankelijk een van de twee britpopgroepen die het zouden moeten maken (Blur vs. Oasis), inmiddels is die strijd wat mij betreft gestreden (bye bye Oasis...) Blur is volwassen geworden en de term britpop ontstegen. Is de single "Coffee & TV" nog een vrolijk klinkend pop-liedje, de meeste nummers van de plaat klinken behoorlijk zwaar, experimenteel en ontoegankelijk. Als je het begin van de plaat zo hoort wordt je eigenlijk gelijk al op het verkeerde been gezet. "Tender" is een haast als gospel klinkend, gedragen lied. "Bugman" een lawaaierige punky song. "Coffee & TV" werd boven al aangehaald. En deze variatie zet zich ook verder op de plaat voort. Deze plaat blijft boeien en verrassen. Blur mag blijven.

FASTBALL - All the pain money can buy

Persoonlijk nog niet eerder van gehoord. Lekkere popplaat. Het eerste nummer is echt een prijsnummer ("The way") en als de rest van de plaat dit nivo had zou dat heel bijzonder zijn. Helaas worden de meeste CD's onder water gesleurd door het gewicht van de mindere nummers, en dat geldt dan ook voor deze plaat. Dus: lekkere plaat, maar niet meer dan dat.

BUILT TO SPILL - Keep it like a secret

Qua genre hoort deze plaat wel thuis in de Amerikaanse alternatieve hoek, of in de lo-fi. Ik moest er nogal aan wennen, maar onder het gruis van de wat rauw opgenomen sound van Built To Spill bleken steeds meer parels van songs. Een hele duidelijke groeiplaat waarvoor ik uiteindelijk steeds enthousiaster ben geworden. Hier zul je niet snel iets van terugvinden in de Top 40, maar dat geldt natuurlijk voor heel wat goede muziek.

THE DEVLINS - Waiting

Ik ben bang dat dit een tussen-wal-en-schip-plaat gaat worden. De plaat klinkt mooi, een wat gladde sound met mooi verzorgde arrangementen. Wat Steely Dan, wat Deacon Blue, een paar mooie songs, maar naar mijn idee toch net te weinig ballen om tussen de stapel nog te draaien CD's boven te blijven liggen.

SEMISONIC - Feeling strangely fine

Tsja. 1 x gedraaid. Aardig. Maar met aardig red je 't tegenwoordig niet meer. Een aardige plaat, een aardige single ("closing time") van een best wel aardige band. Hoe heetten ze ook al weer? O ja, semisonic.

SUNNY DAY REAL ESTATE - How it feels to be something on

Dit beklijft beter! Een ontdekking. SDRE schijnt al meer platen te hebben gemaakt, is uit elkaar gegaan en voor deze plaat weer bij elkaar gekomen. Ik kende ze nog niet. Maar dat gaat veranderen, want dit is een erg goede plaat. Geen gemakkelijk meezingbare deuntjes of punkriffjes, geen hapklare house-ritmes of metal-gebeuk. Wel veel wat tragere, slepende songs met in eerste instantie ongrijpbare melodieen die telkens maar naar meer blijven smaken. Subtiele gitaar-invullingen. Wat mij betreft een revelatie, blij dat ik deze band heb leren kennen, want dit vind ik tot nu toe een van de beste platen van dit jaar (eigenlijk al vorig jaar, maar dit jaar pas hier uit).

RED HOT CHILI PEPPERS - Californication

Ze blijven goed, die peppers. Een hele sterke plaat weer. Ze zijn in de loop van de tijd steeds meer gaan klinken als een gewone pop- of rockband, maar wel met hun eigen herkenbare stempel. Meer ruimte voor de gedragen nummers, minder heftige beuksongs, meer weemoedige refreinen. Ze zijn er weer (zijn ze dan weggeweest? Dacht 't niet...)

XTC - Apple Venus volume 1

Ooit new-wave, nu behorend tot de gevestigde orde. Maar wel een goede plaat met muziek zoals je dat van kunt verwachten: speelse, goed gearrangeerde fraaie popmuziek. Ik vind 't in z'n totaliteit allemaal wel wat te braaf, maar een paar uitschieters maken deze plaat toch erg de moeite waard.

DYZACK - The rat dance refizz

Dyzack is, zoals iedereen ondertussen wel weet, het pseudoniem voor Erik Hofland. Z'n muziek valt onder de noemer "singer/songwriter", maar dat dat vakje heel wat breder is dan Bob Dylan en Joni Mitchell wordt hier bewezen. Een hele speelse en spontane plaat. Soms op het nerveuze af. Maar erg goed.

DIV. ARTIESTEN - 2 meter sessies NL1

De 1e van de inmiddels welbekende 2 meter sessies met uitsluitend Nederlandse artiesten. De kwaliteit is ook nu weer over het geheel genomen goed, maar er staat natuurlijk een bijzondere diversiteit aan artiesten op. Van het bekende en ijzersterke "crisis" van de postmen tot de irritante afsluiter Bloem de Ligny. Van het heerlijk swingende "U-gene & Oh-jay" tot de Nederlandse Tom Waits "Krang". Of de Nederlandse John Hiatt "J.W. Roy & the one night band". Je begrijpt het al, deze muziek kun je in ieder geval niet typisch Nederlands noemen! Maar wel de moeite waard.

SKIK - 's nachts

Skik behoort gewoon tot de top van de Nederlandse muziek, dat bevestigen ze gewoon met deze derde plaat. De vorm mag bekend verondersteld worden, wie 1 en 2 goed vond zal hier beslist zeer tevreden mee zijn.

SARAH McLAGHLAN - Surfacing

Verre van opzienbarend, maar wel erg lekker. Relaxte luistermuziek, bekend van het hitje "Adia" en dat is ook wel het mooiste nummer van de plaat. Te veel zwakke nummers om echt heel goed te zijn, maar een fijne "laatopdeavondplaat".

HABIB KOITE & BAMADA - Ma ya

Fantastische plaat van de Malinese Habib Koite. Afwisselend, varierend van "typisch" Afrikaans rinkelend-swingende gitaarmuziek tot nogal Westers aandoende blues. Geen plaat die er in "knalt", maar een die je per draaibeurt meer gaat waarderen.

LIVE - The distance to here

Zoals de beatles bijna synoniem zijn voor het begrip Pop, zo wordt Live bijna synoniem voor het begrip Rock. Ze kunnen er wat van. Hun muziek houdt zich consistent vast aan de ongeschreven wetten van de rock en klinkt ook nog eens bijzonder radiovriendelijk. Rock die klinkt als een klock. Maar het lukt ze wel telkens weer om ook doorgewinterde en verwende muziekoren te plezieren en dat is een grote gave. Klasse.

TRAVIS - The man who

Aanvankelijk eigenlijk al afgeschreven als te mat en onopvallend. Maar toen had ik duidelijk nog niet voldoende geluisterd, want uiteindelijk is dit een heel fraaie plaat. Zachtaardige, rustige pop/rock, af en toe erg sterk lijkend op Radiohead. Wat vriendelijker klinkend. Inmiddels hebben ze zelfs een radiohit gehad ("Why does it always rain on me"). Mooi plaatje.

SHAWN MULLINS - Soul's core

Ligt al weer een tijdje op de plank. Aardige plaat, ook weer wat te veel zwakkere nummers om echt heel goed te zijn. Singer/songwriter. Mooiste nummer (en ook hit) "Lullaby"

CHRIS ISAAK - Speak of the devil

Wie roept "dat kennen we zo onderhand wel" heeft gelijk. Maar ik lust er wel pap van! Muzikaal gezien is er niets veranderd ten opzichte van vorige platen. Kwalitatief gezien ook niet. Dus dat zit wat mij betreft wel OK!

ECHO & THE BUNNYMEN - What are you going to do with your life?

Ik had hier in eerste instantie helemaal niets meer van verwacht, maar dat bleek onterecht. Zoals te verwachten niks geen hippe muziek of drastische koerswijzigingen, de muziek is nog het beste te zien in het verlengde van "Ocean Rain", dat wil zeggen tamelijk dromerige en rustige, melodieuze songs, hier en daar met wat pathos gebracht. En met als eindconclusie: een plaat waarbij ik na afloop graag nog eens op de startknop van de CD-speler druk!

MERCURY REV - Deserter's songs

Ligt ook al weer een tijdje. Favoriet bij de critici van 1998 dus ik heb er bewust wat vaker naar geluisterd, maar tevergeefs. Op een enkel nummer na kan ik er niet echt van genieten. Nare stem. Hysterische muziek, overdreven. Deed me hier en daar wel wat aan Van Dyke Parks denken.

TALVIN SINGH - OK

Dan bevalt me dit beter. Ook wel een heel ander genre: Drum 'n bass met etnische invloeden (Indiaas). Af en toe vliegen de ritmes me wel wat te veel uit de bocht, maar de Oosterse invloeden klinken af en toe bijzonder mooi, vooral in het eerste, lange, openingsnummer.

SUPER FURRY ANIMALS - Guerilla

Tjsa, wat moet ik hier van zeggen. Na het intro knalt het punky openingsnummer er lekker in. Mijn oren waren direkt gespitst. Maar de rest van de plaat is duidelijk niet onder punky te vatten, sterker nog: het is nergens onder te vatten. Soms heel melig, soms melodieus, maar zo divers dat ik er eigenlijk nog steeds geen oordeel over heb. Ik zou 'm dus wat vaker moeten draaien, maar bemerk dat die behoefte ineens niet zo groot meer is....

MASTERS OF REALITY - Welcome to the western lodge

Een klasse apart. Maar toch maken ze nooit de verwachtingen waar die ontstaan zijn na hun eerste magistrale album. Dat moet de eindconclusie zijn. Want ook deze plaat is alleszins genietbaar, maar heeft bij lange na niet de magie die je toch hoopt te vinden. Ondanks goede songs, virtuoos gitaarspel en de immer trommelvlieskoesterende stem van Chris Goss.

MAXWELL - Embrya

"Vette soul", maar tegenwoordig zie ik hem ook wel eens genoemd bij de R&B. Zeer "sophisticated", tegen het gladde aan, maar lekker tot en met! Goede songs, goede zanger, een geluid als een klok en een constante kwaliteit. Kortom een plaatje dat er mag zijn.

AUTOPULVER - F-words

Een late verrassing. Ik had hem ooit genoteerd om nog eens te luisteren, maar wist verder niets van de groep. De plaat is inmiddels al weer een jaar of twee oud, maar ik draai 'm nu nog regelmatig tussen het recentere werk door. Moeilijk in een genre onder te brengen. Stevige songs met poppy hooks en een beetje new-wave-gevoel.

CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL - Bayou country

Detoneert een beetje tussen al die nieuwe releases, maar af en toe moet je eens een CCR op CD aanschaffen. Altijd goedkoop in de aanschaf en altijd weer een voorbeeld van degelijk vakmanschap, echte "feel-good"music.

CHRIS CORNELL - Euphoria morning

Soundgarden goes pop! Wat een verrassing. Onmiskenbaar de zanger van het metal-gezelschap Soundgarden, maar solo pakt hij duidelijk anders uit. Eigenlijk meer stevige pop dan rock. Een hele enkele mindere song, maar het merendeel van de plaat zijn miniatuurtjes die bijzonder aanspreken. Hoge kwaliteit!

SUPERSUB - Fly pilot fly

Koopt Nederlandsche waar! In mijn geval is het niet gekocht maar gekopieerd, maar dat mag natuurlijk niemand weten. Of ik deze CD ook gekocht zou hebben is de vraag. De eerste songs zijn heel sterk, maar ook hier weer doet zich het fenomeen voor dat er te veel zwakkere songs tussen staan en dat drukt de pret uiteindelijk toch te veel. Zeker niet slecht, maar of ik 'm nou nog veel zal draaien betwijfel ik.

APHEX TWIN - I care because you do

Wat een weirde muziek is dit. Maar wel heel bijzonder. Richard James maakt al veel langer platen, dit is ook een van een paar jaar geleden, maar ik was er nog nooit aan toe gekomen. Dan is het wel een ontdekking, want dit is muziek die iets met je doet. Bij de meesten die ik gesproken heb is dat niet veel goeds, want de bizarre electronische vervormde klanken werken nogal op de zenuwen. Maar ik vind 't mooi, zo'n intens irritante hoogfrequente gier over een sterk vervormde electronische bassdrum ("Ventolin"), dat is gewoon genieten van de bijna-pijn ervaring. Als u begrijpt wat ik bedoel. Bent u daar nog? O ja, de video (en het nummer) van Aphex Twin: Come to daddy is in een woord meesterlijk! Maar staat niet op deze CD, dus dat slaat eigenlijk ook nergens op.

FILTER - Title of record

Heftig. Strak en streng klinkende rock met deels electronische ritmes. En toch veel pakkende, poppy liedjes. De man achter filter komt uit de Nine Inch Nails stal en dat geeft wel een beetje de richting aan. Dit is dan wel een stuk toegankelijker. Aardige plaat, enkele uitschieters. Een beetje zoals die noodles uit de reclame: heel goed te beluisteren...

LEFTFIELD - Rhythm and stealth

Ja, daar is-ie dan eindelijk, de nieuwe leftfield! Ruim vier jaar na hun meesterlijke debuut is daar dan de plaat waar de verwachtingen natuurlijk veel te hoog gespannen voor waren. Want het is zeker geen slechte plaat, maar in de verste verte niet het hoogstandje dat ik verwacht had. Dat krijg je met zo'n release-politiek natuurlijk. Wel bijzonder, mooi afgewerkte ritmes, met steeds wel een dubbele laag. Ach ja, ik zal 'm wel wat vaker draaien, misschien blijkt het alsnog een meesterwerk. Maar je hoort hier duidelijk wat teleurstelling in...

BETH ORTON - Central reservation. 

Beth Orton is een singer/songwriter die ik voor het eerst hoorde meezingen op platen van the Chemical Brothers. Deze plaat werd in veel jaarlijstjes over 1999 genoemd. Mooie nummers, maar een stem waar ik niet echt voor val. Ze klinkt tamelijk kil. En ja, als een stem je niet bevalt wordt het vaak moeilijk nog iets objectiefs over een plaat te zeggen. Een paar nummers bevallen goed, de hele plaat zal ik niet zo vaak meer draaien vrees ik.

ALANIS MORISSETTE - MTV Unplugged

Ja, Alanis behoeft geen introductie meer natuurlijk. Waar voor je geld zal ik maar zeggen, het klinkt ook echt als Alanis Unplugged! Niet meer maar zeker ook niet minder en da's heel wat.

TORI AMOS - From the choirgirl hotel

Gewoon een goede Tori Amos plaat. Ik moet eerlijk zeggen dat ik 't onderhand wel zo'n beetje ken. Het is zeker niet slecht, maar absoluut niet verrassend meer.

2 METER SESSIES - Volume 8

MOBY - Play

Die Moby blijft eigenlijk iedere keer weer verrassen. Net als je hem min of meer hebt afgeschreven maakt hij gewoon weer een verrassende plaat. Een mix van moderne dance-geluiden gemixt met oude folk en blues. Op een manier zoals bijvoorbeeld Little Axe dat ook zo mooi kan. Boeiende plaat.

THE TEA PARTY - Tryptich

Voor wie de tea party niet kent: Een moderner klinkende kruising tussen Led Zeppelin en the Doors. Veel Oosterse klanken. Op deze plaat iets meer ruimte voor wat experimenten. Ook een cover van Daniel Lanois' "The Messenger". Iets minder impact dan de vorige Tea Party, maar zeker een goede plaat.

KORN - Issues

ARCHIVE - Londinium

SUNNY DAY REAL ESTATE - Diary / SDRE

Omdat ik over de laatste SDRE  erg enthousiast ben wilde ik de eerste ook wel horen. 't is iets bijzonders! Geen gemakkelijk in het gehoor liggende muziek maar wat slordig afgewerkte, matig opgenomen hoekige gitaarpopsongs. Met echter wel een bijzondere, eigen kwaliteit. Het zijn nog niet de platen die echt tot genieten leiden (zoals de laatste), maar het is op z'n minst interessant om te horen wat een eigen stijl deze mensen hebben. Dit is retrospectief een belofte....

HEADSWIM - Despite yourself

Een paar hele mooie nummers, maar in zijn geheel niet een echt goede plaat. Wat melancholieke, donker klinkende band, passend in het rijtje (oude) u2, cult, misschien zelfs wat sisters of mercy. Hier en daar nog wat comsat angels. Hele aardige plaat. 

MACY GRAY - On how life is

Macy Gray heeft een dikke hit met "I try" en dat geeft een mens weer moed, want dat betekent dat dus niet alles wat in de hitparade staat bagger is, integendeel. Deze hele plaat is meer van hetzelfde, maar dan van constant hoog niveau! Echt een verrukkelijke plaat, lekker, lekker, lekker. Soul, pop, R&B. Een soort Erykah Badu, maar dan wat ordinairder klinkend, maar dat is niet denigrerend bedoeld. Een echte "feel-good" plaat.

MISSY 'MISDEAMOUR' ELLIOTT - Idem

THE MYSTICS - The mystics

DARYLL-ANN - Happy traum

Recent nog een special van deze Nederlandse groep op VPRO-tv. En dan klinken hun liedjes best goed. Maar de ophef die er in de jaarlijstjes van 1999 over werd gemaakt kan ik niet goed snappen. De plaat groeit wel naarmate je hem vaker draait, maar de subtiel gearrangeerde, lieflijk klinkende gitaarpopliedjes zijn mij net wat te broos om me echt te boeien. Wat ik wel eens als verwijt tegen kom is dat ze te braaf klinken, daar kan ik me veel bij voorstellen.

22 PISTEPIRKKO - Eleven

Bizarre muziek eigenlijk, van het scandinavische 22 pistepirkko. Gekke liedjes. Ieder nummer is wel weer een wereldje apart, een miniatuurtje, waarin altijd wel wat vreemds klinkt. Een zangstem die net wat te hoog klinkt, een orgeltje dat vreemd hapert. Maar wel knap gemaakt. Doet mij wel denken aan "They Might Be Giants" voor wie dat nog wat zegt.

DEATH IN VEGAS - The continuo sessions

GORKI - Het beste van Gorki

Nederlandstalige Belgenrock. Af en toe ook wel typisch Belgisch qua tekst. Muzikaal rock-georienteerde pop met een eigen stempel. Er staan wel een paar nummers op die het op de radio ook goed zouden kunnen doen.

SUPERGRASS - Supergrass

Goeie plaat, al heb ik niet zo veel met Supergrass. Je kunt wel horen dat ze met iedere plaat groeien, de nummers gaan wat ingewikkelder klinken, worden hier en daar serieuzer van toon. Deze bevalt tot nu toe ook 't beste.

SPOCK'S BEARD - Spock's beard

Vette symfo! Een genre waar ik al een hele tijd uit ben gegroeid, maar zoals je boven bij de favorieten kon zien: Als er eens iets goeds uitkomt is het vaak ook weer direct heel goed. Dat geldt ook voor deze plaat. Al moet ik dan eerlijkheidshalve bekennen dat als ik dan weer eens in de uitverkoopbakken de volgende plaat tegenkom:

GENESIS - Wind & wuthering

Dan toch liever de echte! Dit komt uit het hoogtepunt van de symfo (of de nadagen, het hangt er van af hoe je dat ervaren hebt) en blijft toch wel erg goed. OK, de techniek heeft de tegenwoordig uitkomende platen qua sound drastisch veranderd, maar dit mag er toch ook wezen. Wel wat nostalgie zal ik toegeven.

CATATONIA - Equally cursed and blessed

Gewogen en te licht bevonden. Leuke nummertjes, maar zo'n hele plaat kan niet boeien. Cursed dus.

TOM WAITS - Mule variations

BAOBAB - N'wolof

Door de Nijmeegse Ted Jaspers op zijn Afrikaanse label "Dakar Sound" uitgegeven. Geluidstechnisch een puinhoop, volgens mij op een 2-sporen cassetterecorder opgenomen, maar qua sfeer prachtig. Niet het niveau van "The Pirate Sessions" (maar dat is dan ook echt een meesterwerk). Toch wel zeer de moeite waard, deze Cubaans aandoende Afrikaanse klanken.

MASTERS OF REALITY - How hight the moon (live)

Al wat langer op cassette in mijn bezit, maar nu in de uitverkoop gevonden. Erg de moeite waard, zeker na het zelf live aanschouwen van de masters. De meeste nummers krijgen live ook net een wat andere uitvoering dan op de plaat.

THE LIVING END - The living end

Punk, ska, gewoon lekker. Volgens een kenner een van de beste punkplaten van 1999 en dat vind ik ook, al heb ik op dit gebied niet meer zo'n groot referentiekader. Het klinkt in ieder geval heel lekker, melodieus en strak. Als kritiek zou je kunnen noemen dat punk anno 1999 niet zo bijster veel anders klinkt dan snel en rauw uitgevoerde gitaarpop en dat 't vooral "leuk" is en verder niet. Maar dat is typisch weer zo'n reactie van een ouwe zeur. Ok, ik houd al op.

SANTANA - Supernatural

Dit is dan zeker muziek voor een ouwe zeur! Tja, Santana hoort natuurlijk tot de echte monsters van de popmuziek. Maar dit is wel een hele goede plaat. Als je van geraffineerd uitgevoerde en goed gespeelde muziek houdt dan is dit natuurlijk je pakkie-an. Met wat moderne bijdragen van Lauryn Hill, Wyclef Jean en Eagle-Eye Cherry valt 't dan met de wat belegen bijsmaak ook wel weer mee. Bij enkele muziekvrienden zelfs in de top 10 geeindigd. En ook hier weer een grote hit die weer wat vertrouwen in de hitparade schenkt.

LYLE LOVETT - Live in Texas

Voor Lyle mag je me nog steeds wakker maken. Deze Singer/Songwriter die wat bijbeunt in de big-band, blues, country en smartlappen weet er met zijn prachtige stem en tot in de puntjes verzorgde muziek telkens weer iets bijzonders van te maken, ook live. Al zijn de uitvoeringen op deze plaat nauwelijks verschillend van die van de studioplaten.

TRICKY - Juxtapose

Ik weet soms niet goed wat ik met Tricky aanmoet. Het ene moment maakt hij bijna onverteerbare, harde, lelijke, moeilijke, onprettig aandoende klanken. En dan komt er weer een plaat waarvan je langzaam gaat houden. Die toch typisch "Tricky" klinkt. Bijzondere man. Op deze plaat terzijde gestaan door o.a. DJ Muggs en Mad Dog(van Cypress Hill), dus veel hip-hop. Maar dan wel met die typische, slome en murmelende Tricky-voordracht.

CHEMICAL BROTHERS - Surrender

Weer een uitstekende Chemical Brothers! Echte big-beats vind ik dit niet meer. Het gaat zo langzamerhand meer op een soort hippe uitvoering van New Order lijken (Bernard Sumner zingt zelfs mee op een track, samen met Bobby Gillespie van Primal Scream, heel fraai nummer). Ook op deze plaat weer even hulp van Oasis die Noel Gallagher uitleende voor "Let forever be". Een nummer dat al door de kinderen wordt herkend en meegezongen in kleuter-engels. Vreemdste nummer het bijzonder trage, slome "Asleep from today" met zangeres Hope Sandoval die ook al zo heerlijk kalmerend zingt op de platen van Mazzy Star. Goeie plaat.

YULDUZ USMANOVA - Alma Alma

Uut Oezbekistan. Klinkt daarom wel exotisch af en toe. Maar eigenlijk is het maar helemaal niks, want het klinkt als een heftige poging westerse pop te maken met af en toe effecten die kitscherig overkomen. Niet echt een genot om naar te luisteren wat mij betreft. Jammer. 

VAN MORRISON - Veedon fleece

Ouwe bekende natuurlijk, mag bekend verondersteld worden. 

THERAPY - Semi-detached

Fl. 8,90 bij Kroese in Nijmegen, geen geld voor een toch wel goeie plaat.

GOMEZ - Liquid skin

Bij mijn weten de tweede plaat van Gomez. Gestaag groeiende plaat, je moet wat wennen aan de gruizige stem, en de rommelig gearrangeerde nummers, maar al snel ga je daar juist de charme van ervaren. Geen gelickte musici (wel goede!) maar pakkende songs, in een loom tempo en lekker losjes voortrammelend. Een van de beteren van 1999 zelfs.

APOLLO 440 - Gettin' high on your own supply

Paar leuke deunen, verder zwaar tegenvallend

BASEMENT JAXX - Remedy

Naar mijn idee zwaar overschat. Best een leuke plaat met hier en daar ook erg leuke nummers, maar te veel middelmaat er tussendoor om dit echt een topplaat te noemen. Onder de categorie "dance" te categoriseren.

MUSE - Showbiz

Prrrrrrrachtplaat! Wat een ontdekking weer. In Oor werd gerefereerd aan Radiohead en dat is absoluut terecht. Maar ook Jeff Buckley hoor je terug. Dus echt origineel is het niet, maar wel van bijzonder hoge kwaliteit. Sterke nummers, over het algemeen redelijk klassiek geinstrumenteerd. Maar gewoon heel goed. Liefhebbers van bovengenoemde artiesten kan ik hem blind aanraden.

SARAH MCLACHLAN - Fumbling towards ecstacy

Na "surfacing" (Zie boven) wilde ik wel eens wat ouder werk horen van Sarah McLachlan, maar dit kan me niet zo bekoren. Rustiek vormgegeven MOR, wel een mooie stem, maar het klinkt mij veel te weinig avontuurlijk.

THE PRAYER BOAT - Polichinelle

Ook bij de bespreking van deze plaat vielen weer een paar "oude bekende" namen, zoals Van Morrison en the Waterboys. Dat hoor ik er niet helemaal in terug, maar het geeft wel het genre weer waar je in moet denken. En het is best goed, maar wat ik bij Beth Orton al aangaf: als de stem niet bevalt, houdt er een heleboel op. En dat is hier ook weer het geval. Voeg daarbij het wel heel rustieke en weinig enerverende geluid van deze plaat en de conclusie luidt: misschien zijn hier wel heel veel liefhebbers voor te vinden, maar echt genieten doe ik er niet van.

BECK - Midnite vultures

Ik vind dit de beste Beck-plaat. Maar dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het soort muziek dat hij nu weer "verwerkt", namelijk funk en disco. Hij geeft er heel nonchalant zijn eigen Beckiaanse draai aan, waardoor alles een beetje "tongue-in-cheek" ondertoon krijgt. Het geheel klinkt wel heel erg lekker. Het zijn sterke songs die op meerdere niveaus te beluisteren zijn. Ik draai 'm graag.

BOSTON - Boston

Na 24 jaar eindelijk maar eens op CD aangeschaft. Duidelijk jeugdsentiment. Wel erg lekker jeugdsentiment!

STEELY DAN - Two against nature

Ik kan er eigenlijk heel kort over zijn: Er is helemaal niets veranderd! Ze klinken gewoon als 20 jaar geleden! Dat wil zeggen scherp gesneden jazzy songs, uitgevoerd in een zowel muzikaal als akoestisch technisch perfect gesneden jasje. Ik vind 't  heerlijk klinken, maar ook wel erg bedaard. Maar goed, ik word inmiddels ook een dagje ouder, dus misschien is dit ook wel goed voor me....

EELS - Daisies of the galaxy

Tegenvaller. Electroshock blues vond ik een van de mooiste platen van 1998. Bij deze verveelt het allemaal veel sneller. Tekstueel is E. wat vrolijker geworden, maar het klinkt nog steeds niet echt om een feestneus bij op te zetten. Eigenlijk klinkt het allemaal zeurderig en somber. Weinig inventieve melodietjes. Een enkel leuk nummer. Jammer.

BUZZCOCKS - Time's up

Time's up is een heruitgave van de aller-allereerste singles van de buzzcocks (destijds bekend als de "spiral scratch ep") met nog wat ander verzameld oud werk. Waaronder de ruwe versie van Boredom. Prachtig, maar wel voor de liefhebber natuurlijk. Veel extra info op papier en in de vorm van multimedia op de CD.

YOUSSOU N'DOUR - Yoko

Een plaat waar ik niet zo heel veel van verwachtte. Eigenlijk meer gekocht met de verwachting: weer een nieuwe Youssou N'dour, dat is altijd wel redelijk goed. Maar deze plaat is meer dan "redelijk goed" , hij is namelijk gewoon heel goed! Op de eerste plaats klinkt hij als een klok, geluidstechnisch gezien. Op de tweede plaats vind ik dat er niemand zo mooi "middle-of-the-road" westerse pop kan mixen met traditionele afrikaanse klanken. En op de derde plaats schrijft hij gewoon mooie, meeslepende nummers. Misschien moet ik op de vierde plaats nog de medewerking van Peter Gabriel noemen, dan wordt een plaat natuurlijk al helemaal begerenswaardig....

THE PRODIGY -    Experience

De eerste prodigy (in de uitverkoop overigens), gekocht omdat ik ze toch wel heel goed vind. Best leuk om de eerste probeersels te horen, al klinkt er nog te weinig van de echte superklasse die hierop volgde in door. Te beschouwen als "voorschetsen".

JONI MITCHELL - Blue

Hiaten uit je verleden moet je toch eens opvullen. Deze van Joni werd vaak genoemd als een van haar beste. Da's dan een kwestie van smaak, want ik kan er weinig mee. Hij klinkt erg..... jaren '60 (hij komt uit 1971 overigens), jazzy, droog. Maar persoonlijk vind ik haar latere platen mooier.

ANOUK     -     Urban solitude

Die Anouk maakt puike singles (R U kiddin me, The dark, Michel) maar na zo'n hele CD vol denk ik: meid, calm down, stop eens met schreeuwen, kun je niet eens een ander stemmetje proberen? Sommige schreeuwers blijven boeien, hier zit denk ik toch net te weinig klasse in.

BOB MARLEY - Chant down Babylon

De doden verrijzen door de digitale mogelijkheden die oude stemmen mixen met moderne arrangementen en vocalisten. Met hulp van o.a. Erykah Badu, Guru, Busta Rhymes, Lauryn Hill, Steven Tyler worden technisch gaaf klinkende en lekker fris gearrangeerde oude nummers nieuw leven in geblazen. Een geslaagd resultaat.

TOM WAITS - Closing time

Had ik nog niet en lag goedkoop bij Kroese.

AFRO CELT SOUND SYSTEM - Volume 2: release

Anecdote: zie ik bij Kroese deze goedkoop liggen. Wel eens wat van gehoord, leek me wel goed. Hoor ik tegelijkertijd een stukje geweldige muziek in de winkel. Navragen leert me dat dat: Juist, Afro Celt Sound System bleek te zijn. Fantastische muziek eigenlijk. Zoals de bandnaam al aangeeft een mengeling van Afrikaanse en Keltische muziek, maar ook een mengeling van traditionele instrumenten en electronica. Moderne wereldmuziek, met naast invloeden van (uiteraard) folk, ook die van jazz, dance, fusion en met medewerking van Sinead O'connor. Gezien de uitverkoopprijs erg veel plezier per gulden (full-price aanschaf eigenlijk ook wel waard)

METALLICA - Re-load

De controverse tussen metallica-liefhebbers en mij: Ik vind deze erg goed. OK, het zal dan wel geen "echte" Metallica meer zijn, maar he: ik ben ook geen echte metalhead toch? Gewoon goede songs met extreem veel power. Geweldige bas-drum combinatie toch altijd maar weer. Ook deze lag goedkoop bij Kroese, dus maar eens op CD gekocht.

RED HOT CHILI PEPPERS     -     Blood sugar sex magik

Sinds "Give it away" hier nog wel eens door de kinderen aangevraagd wordt, voldeed de oude tape-opname niet meer, dus ook deze komt uit de uitverkoopbakken als een van de weinige RHCP's die ik nog niet op CD had. Gewoon degelijke RHCP-kwaliteit, lekker funky. Hoewel het hippie-achtige zweverige "Breaking the girl" tot mijn favoriete nummers van deze plaat hoort.

RACOON - Till monkeys fly

Lekkere popmuziek van Nederlandse bodem. Maar net als bij jonge Beaujolais vind ik 't wat te weing echte kwaliteit hebben, er is vaak geen plaats meer voor dit soort lichtgewichtmuziek tussen alle hoogstaande kwaliteitsmuziek die er verschijnt.

GENEVA - Further

Er zijn steeds meer bands die gaan klinken als een kruising tussen Radiohead en Jeff Buckley. Bij Geneva kun je ook Suede nog noemen als invloedssfeer. Dan weet je ook in wat voor categorie je ze kunt plaatsen. Deze plaat is al weer 3 jaar oud, maar klinkt tijdloos goed. Benieuwd naar hun laatste.

SPIRITUALIZED - Ladies and gentlemen, we are floating in space

VELVET GOLDMINE - Original soundtrack

AC/DC - Stiff upper lip

Door vele mede-muziekfanaten aanbevolen, maar hoor eens jongens: Ik hoor bijzonder goede gitaar-riffs en lekkere stampende rock, maar aan mij is 't gewoon toch niet echt besteed. Ik vind 't te bonkig en plat. Jammer dan.

NOVASTAR - Novastar

POSTMEN - Documents

THE JAM - Sound affects

MOS DEF - Black on both sides

Veel Hiphop luister ik niet meer, maar soms verschijnen er nog wel erg goede platen op dit gebied. Zoals deze. Ik hoor veel "echte" instrumenten en het beste instrument  vind ik de stem van Mos Def. Bijzonder creatief vormgegeven nummers, een erg goede "flow", krachtige nummers. Goed.

LED ZEPPELIN - In through the outdoor

MADRAGUDA - Industrial silence

In Noorwegen schijnen ze helemaal weg te lopen met deze band. Zeer zwaarmoedige muziek, doet me denken aan bijvoorbeeld de Tindersticks, Scott Walker, Nick Cave. Ik hoor wel een paar hele goede nummers voorbijkomen, maar het nadeel van deze plaat vind ik dat er te veel saaie nummers op staan en ze duren gewoon veel te lang! Ik kom dan ook niet verder dan best goed of wel aardig.

ZAKK WYLDE - Book of shadows

TOSCA - Suzuki

Een van de pseudoniemen van de vertegenwoordigers van de nieuwe stroming "lounge" (hoe lang blijft zoiets nieuw?) Kruder en Dorfmeister. Erg mooi. Vrij rustige sfeerbeelden, electronische schilderijtjes met een kittig voorttikkend ritme met allerlei grappige effecten. Blijft boeien. Ik vond de single "Honey" eigenlijk nog tot de mindere nummers behoren.

VALS LICHT - Dieseljunks

Nederlandstalige pop-rock. Lijkt niet direkt mijn kopje thee, maar dit is wel een goede plaat vind ik. Afgezien van dat Brabantse accent van de zanger dan, maar alla. Gedegen rocksongs, af en toe wat symfonica. Poetische teksten die net als Frank Boeijen vroeger wel eens wat "over the top" gaan. Vakmanschap. Fijn plaatje.

JIMMY PAGE & THE BLACK CROWES - Live at the Greek

Ja, echt waar! Een dubbelCD van Jimmy Page en de Black Crowes, die een flink stuk Led Zeppelin repertoire live ten gehore brengen. Voer voor de fans van zowel Zep als de Crowes, die allebei echt waar voor hun geld ontvangen. Alleen via internet te bestellen overigens.(www.musicmaker.com)

OASIS - Standing on the shoulder of giants

Ik had ze na hun vorige eigenlijk al afgeschreven, deze blaaskaken. Maar hiermee mogen ze weer voor de bus komen. Geen eindeloos dreinende songs meer, wel die kenmerkend snerende stem, maar ditmaal veel krachtiger en overtuigender songs. Ik denk wel hun beste eerlijk gezegd tot nu toe!

BRAD - Interiors

Zo'n plaat die onopvallend ergens verschijnt en die jaren later nog steeds veel gedraaid wordt. Brad had connecties met o.a. Pearl Jam (Stone Gossard). Ik had deze plaat al een tijdje op cassette en hoorde er verder nooit veel over, maar het is een erg goede en gevarieerde, wat rustiger rock-plaat. Die stem daar moet je van houden. Goede songs. Wordt over 5 jaar her-ontdekt denk ik.

MOTORPSYCHO - Let them eat cake

Deze plaat is natuurlijk flink gehyped, maar het is ook wel wat bijzonders. Het Noorse Motorpsycho is ook in eigen land bijzonder populair, maar heeft hier nooit veel gedaan. Ze hebben al allerlei genres op de plaat gezet, waaronder flinke heavy rock, punk, metal. Deze CD is gevuld met een grote diversiteit aan muziek. Enkele echte pop-nummers, maar ook jazz, zelfs fusion, een enkele ballad. Het valt me op dat de muziek technisch allesbehalve goed in elkaar zit, maar dat het desondanks een plaatje is die ik regelmatig opzet. Merkwaardige plaat, maar erg de moeite waard dus.

SPACEHOG - The Chinese Album

Aangeraden omdat Michael Stipe een nummertje meezingt. Ook weer een klasse apart. Cabareteske songs, hier en daar Bowie-invloeden. Goede composities, duidelijk herkenbare nummers

PRESSURE DROP - Elusive

SATCHEL - The family

PAUL WELLER - Heliocentric

Paul weller gaat een beetje dezelfde kant op als Elvis Costello: Bijna altijd heb ik de eerste keren dat ik hun nieuwe platen draai nog geen echte rillingen over de rug. "Gaat wel" denk je dan. Maar net zo altijd begin je na een keer of vijf draaien steeds meer genietbaars te vinden, om uiteindelijk telkens opnieuw veel plezier te beleven aan het draaien van hun producten. Kortom: ook Heliocentric is weer van grote klasse, maar je moet wel even graven om deze diamant te vinden. Hij gaat steeds ouderwetser klinken, dat wil zeggen: drums, bas, veel gitaren en zang, het zou zo in de jaren '70 kunnen passen. Ook de hoes is een regelrechte pastiche, zelfs op een periode daarvoor: de jaren '60. Ouderwets en degelijk dus, maar bovenal: genieten en alsnog de rillingen bij sommige nummers.

KING CRIMSON - The construcKtion of light

Freaken! Zo kun je dit toch wel noemen. Maar dan wel freaken van de bovenste plank. Erg knap, vanuit de vroege symfojaren (eind jaren '60!) je stempel op de muziek drukken en dan nu nog steeds relevante muziek uitbrengen in een stijl die eigenlijk in geen enkel genre meer past! Natuurlijk is het idioom waarin ze werken wel duidelijk verwant aan de symfonische rock, met invloeden van jazzrock en soms zelfs metal. Maar een nummer als "ProzacK blues" is eigenlijk een blues in 13/18 maatsoort met zwaar psychedelische vervormde stem. Ik bedoel maar. Geen plaatje om even tijdens het afwassen op te zetten. Gelukkig hebben we een afwasmachine....

A PERFECT CIRCLE - Mer de noms

Tool-light, zo zou je dit het beste kunnen omschrijven. Tool-zanger Maynard James Keenan zingt ook in deze band. Dit is hun debuut en man, het knalt er fantastisch in! Met dat "light" in de opening van dit stukje bedoel ik dat het iets minder hoekig en schurend dan Tool is, er zijn iets meer structuren aanwezig die aan echte songs doen denken. Maar het knallende drumwerk, de vette productie, de grote contrasten tussen hard en zacht, snel en langzaam, mooie ronde akoestische gitaarklanken en zwaar gestoorde ragpartijen, ze zijn er wel degelijk in aanwezig. Wat vooral genieten is zijn de fraaie stem van Keenan en de altijd bijzonder ingekleurde gitaarlijnen van Billy Howerdell. Een geweldig debuut. Kijk (en luister) voor meer informatie op hun fraaie website: www.aperfectcircle.com.

SATCHEL - The family

Een band met veel connecties naar Pearl Jam. Stone Gossard was een van de initiatoren van deze Amerikaanse gitaarband en produceerde ook deze plaat. Erg mooie, onderkoelde, slepende gitaarrock. Hier en daar met veel gevoel voor drama. Geen opvallende plaat maar wel eentje die je vaker kunt blijven draaien zonder te vervelen.

RADIOHEAD - Kid A

Kan de opvolger van "OK Computer" nog wel onbevangen beluisterd worden? Nee, dat niet. Een van de beste platen aller tijden die na drie jaar plaats moet maken voor de nieuwe "nieuwe van Radiohead", dat is eigenlijk een onmogelijke opgave. Dat zagen de radiohoofden ook wel in en zij sloegen een radicaal andere weg in. De weg van vage, zweverige song vol met ijle electronica, electronische knip-experimenten, vervreemdende muziek, ritmiek, sounds en moeilijk toegankelijke composities. Even slikken, even wennen en loslaten dat beeld van de vorige plaat. Wat je krijgt is dan toch weer een bijzonder indrukwekkende plaat. Als je de vraag belangrijk vindt of hij net zoveel gaat betekenen als OK Computer dan moet ik die vraag ontkennend beantwoorden. Als je die vraag kunt loslaten en gewoon van goede muziek wilt genieten dan kan ik je de aanschaf van Kid A zonder meer van ganser harte aanraden. Een plaat waar ik nog lang niet op uitgeluisterd ben.

SUNNY DAY REAL ESTATE - The rising tide

Ook hier betreft het een "moeilijke opvolger" want hun vorige "How it feels to be something on" was een waar meesterwerk. SDRE is nog relatief onbekend maar heeft alles in zich om net zoals REM in het begin langzaam een grotere schare bewonderaars te gaan krijgen. Al zijn ze te ontoegankelijk om echte hits te gaan schrijven. Je weet echter maar nooit. Ontoegankelijk dus in eerste instantie, maar dat was bij de vorige ook al het geval, die pakte pas na veel draaibeurten. Ook hier weer is vaker draaien echt aan te raden, want je krijgt een collectie fraai gearrangeerde gitaarsongs met invloeden van zowel Amerikaanse rock en grunge als van Britpop, soms zelfs wat symfo of progrock. De ijle stem van zanger Jeremy Enigk doet soms zelfs wat aan die van Jon Anderson denken. Gelukkig wel wat minder oubollig (maar wie weet hoe hij klinkt over 20 jaar....). Mooie plaat weer.

POSTMEN - Documents

Nederlandse reggae van hoge kwaliteit. Doorspekt met goedlopende raps en fraaie melodielijnen is dit een heerlijk luchtig maar kwalitatief hoogstaand album. Hoewel reggae niet echt mijn muzikale voorkeur is, draai ik dit plaatje toch nog regelmatig. Al uit in 1998, maar nog steeds de moeite waard, een echt ehhh... document.

JOE HENRY - Trampoline

Een singer-songwriter die met zijn "Shuffletown" uit 1990 een weergaloos meesterwerk neerzette. Daarna hoorde ik toch veel mindere platen en verloor ik hem uit het oog. Deze komt uit 1997 en heeft weliswaar niet het niveau van shuffletown maar is er wel mee te vergelijken qua stijl en klankkleur. Iets minder akoestisch dan shuffletown, wat meer experiment.

SIMPSON/KRISHNAN/HIDALGO/SRINIVASAN - Kambara music

Een heel aparte eend in de bijt. Bij songschrijvers als Richard Thompson en Merle Haggard denk je eerder aan country of folk. Bij David Hidalgo ga je denken aan Los Lobos. En bij namen als Viji Krishnan en Puvalur Srinivasan denk je aan Indiase muziek. Wat op deze schijf staat is een bijzonder welklinkende combinatie van deze elementen met daar nog bij toegevoegd heerlijk rustige akoestische muziek. Een mooi plaatje, moeilijk te plaatsen, maar daar is 't ons toch niet om te doen?

BUZZCOCKS - MODERN

Modern is, echt waar, de nieuwste CD van de buzzcocks. Jawel, ze doen het nog (zie ook de concertrecensie verderop deze pagina). Maar stel je er niet al te veel van voor. Vrolijke punkpop, dat is nog steeds het stramien, maar anno 2000 klinkt het allemaal wel erg onschuldig. OK, ik ben een fan, dus ik vind het toch mooi, maar dit is niet echt wat je noemt een goede CD. Hoewel ik me wel afvroeg hoe de plaat ontvangen zou zijn als het een debuutCD van een onbekende Britse punkgroep zou zijn, want er staan toch wel een paar schitterende meebrullers op. Niet zeuren, gewoon mee in de collectie van de beste punkgroep aller tijden. Wat mij betreft, OK.....

FOCUS - Hocus pocus, the best of Focus

Als we toch met oude muziek bezig zijn dan gaan we nog maar even een stapje verder. Een echte jaren '70 groep, onze Hollandse Focus. Eerlijk gezegd voor mij een beetje weggezakt in de sector "Curieuze muziek", maar dat verandert ogenblikkelijk als je deze verzamelCD beluistert. Prachtige, gloedvol gespeelde instrumentale symfonische pop, waarin de gitaar van Jan Akkerman telkens weer bekoort. Dit is gewoon goed, zeker als je alle singles bij elkaar hoort. En wat klinkt zo'n hammondorgel eigenlijk lekker!

PEARL JAM - Binaural

De kwaliteit van Pearl jam schommelt nog wel eens. Toch is iedere CD wel genietbaar, maar je vraagt je af of ze niet beter eens een CD kunnen overslaan om van twee redelijke platen een geweldige CD te maken. Ook hier staan weer fraaie meeslepende gitaarnummers op (de single "Nothing as it seems" bijvoorbeeld), maar ook wat niemandalletjes. Zo blijft het een plaat die voor mij niet verder komt dan "redelijk".

JOURNEY - Trial by fire

Ik stoot nu een heleboel mensen voor het hoofd omdat ik weet dat er veel Journey-fans in mijn muziekvriendenkring zitten: Ik ben echt niet verder gekomen dan het tweede nummers. Steekwoorden: gedegen muzikaal vakmanschap, traditioneel vormgegeven songs, fraai gearrangeerde wat bombastische nummers, symfo. Maar NIET aan mij besteed. Punt.

METALLICA - Garage inc.

Een dubbelCD met covers van Metallica-favorieten. Hard dus, veel punk en naakte metal. Op een enkele fraaie cover na (bijvoorbeeld "Turn the page" van Bob Seeger en "Whiskey in the Jar") klinkt 't mij net wat te rechttoe rechtaan ruig.

2 METER SESSIES Vol. 9

Het concept is inmiddels bij iedereen wel bekend. Ik volsta met een paar opmerkelijke momenten van deze plaat, zoals het duet van Anouk en Sarah Bettens (van K's choice) die een nummer van Live coveren. Soulwax die een nummer van Prince covert.  Counting Crows die eindelijk weer eens een fatsoenlijk nummer neerzetten. Venice die samen met David Crosby een mooi nummer opnemen. Waar voor je geld in ieder geval.

SPAIN - She haunts my dreams

De grens tussen rustig en sloom is soms niet helemaal duidelijk, maar bij Spain is dat niet erg. Misschien is het gewoon wel sloom, maar dan wel mooi sloom. Hele trage nummers, met een ontzettend relaxte zanger (Josh Haden). Dit soort muziek is erg stemmings- of tijdsafhankelijk in de zin van het moment van de dag. Maar als dat moment er is, heb je er ook een bijzonder fraaie plaat aan!

CALEXICO - The black light

Ik had 'm al een tijdje op een bandje, maar deze plaat verdient het om veel gedraaid te worden, dus op CD. Amerikaans-Mexicaanse muziek, echte "roots"-muziek. Niet echt uitbundig, juist ingetogen met veel accordeon en zo. Erg mooi.

VELVET GOLDMINE - Original soundtrack

De film heb ik nooit gezien, het schijnt een film te zijn over de hoogtijdagen van de glamrock, en dat is ook terug te zien in de soundtrack. Geproduceerd door o.a. Michael Stipe. Er spelen wat bekende namen op mee (o.a. Roxy Music of leden daarvan, Thom Yorke, Thurston Moore, Mike Watt, Placebo, Steve Harley) en er staan ook een aantal mooi nummers op. De makke van dit soort soundtracks is wel altijd dat het nooit echt een geheel wordt, waardoor het beperkt blijft tot een verzameling aardige nummers.

SINEAD O'CONNOR - Faith and courage

Sinead's muziek wordt wel wat degelijk en misschien ook wel voorspelbaar. Desondanks vind ik dit een mooie plaat die echter wel weinig verrassingen kent.  Alleen in "Daddy I'm fine" trekt Sinead even flink van leer, verder overheerst de rust. Onopvallend tussen het grote aantal nieuwe platen dit jaar, maar zeker de moeite waard.

16 HORSEPOWER - Secret south

Een mengeling van zeer Amerikaans getinte onheilspellende rootsrock en gospel met een jengelende stem a la Jeffrey Lee Pierce (the gun club). Twee eerdere platen werden hoog geprezen door de critici, ook deze weer. Mij spreekt 't niet aan en ik hou ook niet van die stem, dus dan houdt het op.

ERNEST RANGLIN - In search of the lost riddim

Een prachtige Afrikaanse plaat (uit Senegal). Met medewerking van o.a. Baaba Maal, die enkele nummers schreef en meezong. Erg afwisselend, varierend van typische "rinkelende" gitaren tot monotone en hypnotiserende trance-achtige muziek. Leuk.

ALI FARKA TOURE - Niafunke

We blijven in de buurt. Hij werd natuurlijk bekend door zijn meesterlijke "Talking Timbuktu", die hij samen met Ry Cooder opnam. Op deze plaat hoor je dezelfde vreemde combinatie van Afrikaanse muziek en blues. Of misschien toch niet zo vreemd, want je hoort dat de blues eigenlijk thuishoort in de Afrikaanse muziek. Prachtig gitaarspel.

RICHARD ASHCROFT - Alone with everybody

De zanger van the Verve gaat solo. Een zeer herkenbare stem, wat neuzelend en zeurderig in eerste instantie, maar dat wordt ruimschoots vergoed door prachtige pop-composities. Als variatie tussen de meestal poppy nummers is er het funky "New York" of het dromerige "You on my mind when I sleep" en het prijsnummer vind ik "C'mon people", wat echt weer zo'n nummer is om hard in de auto te draaien en de rest van de dag een goede bui te hebben.

SPACEHOG - Resident Alien

Naar aanleiding van "The Chinese Album" ook Spacehog's vorige maar eens binnengehaald. Goede muziek, maar niet zo sterk als hun latere werk. Toch wat te veel "bedachte" nummers, waar de laatste ondanks dat toch vloeiender muziek oplevert.

St. GERMAIN - Tourist

Afgelopen jaar was er af en toe een werkelijk fantastisch nummer te horen, Rose Rouge van St. Germain. Naar aanleiding daarvan en van lovende recensies daarom de CD van St. Germain maar eens aangeschaft. En dat had ik niet moeten doen. Want naast "Rose Rouge" heb ik geen fatsoenlijk nummer kunnen ontdekken. Melige jaren 70 jazzrock met een modernistisch house-laagje er onder, meer vind ik 't niet.

ELLIOTT SMITH - Figure 8

Ah, good old Elliott, de topper van 1998. Figure 8 is een waardige opvolger van het magistrale "XO". 16 songs die allemaal weer anders klinken en allemaal hun eigen sfeertje oproepen. Hij is geen geweldige zanger en ik hoor ook geen hoogstaande instrumentaties, maar de nummers kloppen gewoon allemaal. Knap werk weer.

BILLY BRAGG & WILCO - Mermaid Avenue

Dit jaar verscheen deel 2, dit gaat nog over deel 1. De troubadour Billy Bragg die samen met roots-rockers Wilco teksten van Woody Guthrie zelf op muziek zet. De meningen om mij heen zijn verdeeld. Uiteraard vrij traditioneel vormgegeven songs, die af en toe wel wat oubollig klinken. Maar ik vind 't erg leuk allemaal. Toch wel goed gedaan.

BIOSPHERE - Cirque

Dit heet dan ambient. Alweer de derde CD van Geir Jensen, alias Biosphere. Niets nieuws onder de zon, althans niets meer, maar ook niet minder, dan de nieuwe CD. Dus: meer van hetzelfde, maar ook meer van dezelfde kwaliteit en dat was voor mij genoeg reden deze CD aan te schaffen. En als zijn vierde uitkomt koop ik die ook weer!

U2 - All that you can't leave behind

Al 20 jaar inmiddels mag ik mezelf onder de U2 bewonderaars rekenen. Zo'n plaat koop ik dan ook blind. De verwachtingen zijn dan misschien wel te hoog gespannen, want ik vind 'm toch wat tegenvallen. Waarschijnlijk is hij beter dan de debuutCD van menig beginnende gitaarband die ik dit jaar hoog inschatte, maar daar krijg je dan ook weer wat "frisheid" voor terug.  Dit is ook beslist wel een goede plaat, maar voor mij niet van het niveau dat ik van u2 nog verwacht. "Elevation" is bijvoorbeeld een heerlijk ouderwets stimulerend nummer en "In a little while" heeft ook wel wat en zo zijn er nog wel wat nummers. Maar te veel zwaks tussendoor om echt enthousiast te worden.

D'ANGELO - Voodoo

Een aardig alternatief voor de muziek van Prince. Overduidelijk zwarte muziek, ontzettend funky. Wat minder uitbundig dan Prince wellicht, maar zeker niet minder indringend. De beste soul-plaat van 2000 in ieder geval, maar een echte soul-kenner ben ik natuurlijk niet.

SMASHING PUMPKINS - Machina/the machines of God

Ik weet niet of 't aan mij ligt, maar ineens heb ik schoon genoeg van Smashing Pumpkins. Ik ben weliswaar nooit een grote fan geweest, maar ze hebben onmiskenbaar indrukwekkende en relevante muziek gemaakt. Deze plaat vind ik persoonlijk ineens niet meer om door te komen. Waar ze eerder imposante gitaarmuren gebruikten om songs te structureren hoor ik nu ineens een pot lelijke herrie waar ik niet doorheen kom. Einde oefening.

PRIMAL SCREAM - Xtrmntr

Eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal. Hoewel je me altijd wakker mag maken voor een goede portie herrie, staat hier te veel lelijke muziek tussen om echt van de herrie te kunnen genieten. Alleen de single "Kill all hippies" is een voorbeeld van goede herrie. Volgt iemand me nog?

COLDPLAY - Parachutes

De britpopsensatie van 2000 (uiteraard is er ieder jaar weer een nieuwe...). Nee, serieus, aanvankelijk was ik ook cynisch, het zoveelste britse bandje met de zoveelste geweldige debuutCD, maar het is gewoon wel zo. In het begin hoorde ik alleen maar een ingetogen, wat somber klinkende, rustige pop-plaat, maar na een aantal keren draaien krijg je in de gaten dat vrijwel alle nummers goed zijn. En dat de eindconclusie luidt dat het hier gewoon een erg mooie pop-plaat is.

LYNYRD SKYNYRD - A retrospective

Een mens moet toch af en toe zijn klassiekers nog eens binnenhalen, niet?

EL FISH - Wisteria

Vreemde belgenpop. Duidelijk beinvloed door de blues, maar dan raar. Er staan wel een paar opmerkelijke nummers op, maar het geheel klinkt toch wat te weinig bijzonder om echt te boeien. Niet zo gemakkelijk te plaatsen, maar dat is meestal een pre.

SHELBY LYNNE - I AM SHELBY LYNNE

Tussen de vele vrouwelijke singer/songwriters vallen sommige platen helemaal niet meer op. Zo ook deze van de in Amerika als country-zangeres bekend staande Shelby Lynne. Ik geloof dat dit haar eerste pop-plaat is. Het is geen onverdienstelijke plaat, maar ik vind haar stem wat te hard. Dat is natuurlijk gewoon een kwestie van smaak. Compositorisch is deze CD van uitstekende kwaliteit zonder erge grote uitschieters. De kwestie blijft of dit werk zich nog staande houdt tussen de vele andere releases van collega-damesmuzikanten.

ZOMBIES - Odessey & oracle

Een hele oude, een re-release uit 1968 met de grote hit "Time of the season" er op wat natuurlijk een absoluut wereldnummer is. De rest van de plaat hoor ik dan anno 2000 voor het eerst en het bevalt goed al doet het zonder meer  wel ouderwets aan. Zoetgevooisde pop met veel lagen. Aangenaam luisteren. Was ik tien jaar eerder geboren dan had ik best fan geworden kunnen geweest zijn geworden geworden.

 

KAYAK - Close to the fire

Jeugdsentiment. Absoluut. Kayak was in de jaren '70 Neerlands trots op symfo-gebied en ook nog achteraf maakten ze muziek die weliswaar heel duidelijk in een bepaalde tijdsgeest thuishoort, maar die nog steeds blijft staan als een huis. Of dat met dit album ook zo zal gaan is maar de vraag. Enkele prachtige, bombastisch geschreven symfonische rocksongs staan er zeker op, maar helaas zijn die gelardeerd door weke, vlakke, slappe nummers die het ene oor in en het andere uit gaan. Geen plaat om een deuk in een pak boter te slaan, maar toch wel weer even prettig kennis te maken, zal ik maar zeggen.

 

NEIL ZAZA - Staring at the sun

Neil Zaza is een Amerikaanse gitarist  die al enkele albums uit heeft gebracht en zelfs een eigen fan-pagina op internet heeft. Ongetwijfeld interessant voor de echte gitaarfreak want hij soleert continu op hoog niveau. De makke van veel gitaarplaten is echter dat er weinig compositorisch te genieten valt en dat vind ik hier ook wel. Gitaarracerij op beslist hoog niveau, inclusief een gierende cover van Prince's "Purple Rain", maar ik kan er niet echt wakker van liggen.

CALEXICO - Hot rail

Een plaat die me bijzonder aanspreekt. Warme, gloedvolle muziek op akoestische basis met de onmiskenbaar Mexicaanse invloed van trompetten en akoestische basgitaren. Af en toe richting Los Lobos gaand. Relaxed gezongen en losjes swingend. Nog een graadje beter dan hun vorige, Black Light, die al een openbaring was.

MOIST - Creature

Canadese rockband die mooie, redelijk glad klinkende, goed geschreven nummers maakt, met een licht alternatief tintje. Doet me wat aan matchbox 20 denken, maar met iets meer diepgang. Deze plaat dateert uit 1997. Het glijdt allemaal wel een beetje langs me heen, maar in zijn genre wel een goede plaat.

AFRO CELT SOUND SYSTEM - Volume 1: Sound magic

De band ontdekte ik pas bij volume 2, maar dat was ook zo'n openbaring, dat ook volume 1 in huis moest komen. En ook hier weer die prachtige combinatie van afrikaanse, keltische en moderne, electronische klanken. Varierend van fraaie zweefmuziek tot hypnotiserende dance-ritmes met invloeden van folk, jazz en wereldmuziek. Waar Peter Gabriel het spoor de laatste tijd wel eens bijster raakt stapt ACSS in. Mooi.

GENEVA - Weather underground

Toen ik deze plaat voor het eerst in een platenzaak hoorde, klonk het direct al erg aansprekend. Het is ook best een bijzondere plaat, geheel in de traditie van de hedendaagse britpop: Mooie nummers, goed verzorgd, hoge, gedragen zang, herkenbare composities. Na een aantal draaibeurten blijft het goed, maar het vuur wil niet echt oplaaien en da's toch jammer. Voor britpopliefhebbers, met name Suede, Pulp en dat soort bands, wel een aanrader.

ERYKAH BADU - Mama's gun

De derde Badu heeft weer dezelfde hoge kwaliteit die de eerste twee kenmerkten. Bij het eerste nummer word je wel even op het verkeerde been gezet: vrij harde funk-soul a la Sly & the family stone. Geen slecht nummer, maar de rest van de plaat steekt daar toch met kop en schouders bovenuit. Voorzichtig swingende, zwoele soul met de typische Badu-dictie. Ze heeft soul en R&B geheel naar haar eigen hand gezet en is daarmee in dit genre een absoluut voorbeeld. Een plaat die dus veel in de CD-speler zit.

SONNY LANDRETH - Levee town

Sonny Landreth zal waarschijnlijk nooit echt ver boven het maaiveld uitsteken, daarvoor is zijn muziek te ambachtelijk en te veel binnen een niet al te populair genre. Kenmerkend is zijn steel-gitaarspel en de zydeco-achtige ritmes in zijn traditionele roots-rock. Zijn gitaarspel is mijlenver verheven boven zijn stemkwaliteit,  maar verder maakt hij prachtige muziek, voor de liefhebber van het betere country/rock/folk/zydeco-werk.

ORIGINAL SOUNDTRACK: Godzilla - the album

Soundtracks zijn altijd moeilijk, omdat het vaak een min of meer willekeurige verzameling songs van willekeurige artiesten zijn. Daar staan dan altijd wel wat uitschieters naar boven op, maar evenzoveel uitschieters naar beneden. De overall conclusie van dit album is redelijk, zoals bij veel soundtracks. Enkele uitschieters: Puff Daddy met Jimmy Page die "Kashmir" parafraseren in "Come with me", Jamiroquai en Michael Penn. De film hoef ik in ieder geval niet te zien.

GEOFFREY ORYEMA - Spirit

Muziek uit Uganda. Volgens mij is G.O. de enige muzikant die ik uit dat land heb. Het is erg mooie muziek, die wel duidelijk westers georienteerd is. Het klinkt als een klok, en je verwacht bij zo'n Afrikaans album niet dat Rupert Hine de productie doet, maar dat is wel het geval. Een heel aparte combinatie. Ook heel apart is de cover van Talking Heads "Listening Wind" van hun Afrikaans geinspireerde album "Remain in light".

DAVID POE - David Poe

Een album uit 1997 alweer, maar pas geleden hier verkrijgbaar. Een nog onbekende naam in in singer/songwriterland, maar dat kan volgens mij niet lang meer duren, want DP heeft duidelijk kwaliteit in huis. De sfeer van de plaat is relaxed, rustig, enigszins berustend, maar de teksten zijn af en toe in scherp contrast daarmee. "I hope you die slow" is een regel die blijft hangen, maar dan heel onschuldig gezongen. Geproduceerd door T-bone burnett en ook enigszins daarmee vergelijkbaar, is dit een plaat die heel rustig zijn positie in het grote aantal releases inneemt en wacht om verorberd te worden.

BLF - Watermakers

Iedereen kent inmiddels Blof wel, daarom heel kort iets over deze plaat: Emotioneel geladen songs, goed gezongen, goed gespeeld, fraai verzorgd. De plaat laat zich beluisteren als een uurtje in een warm bad: genieten, hoewel je 't niet te vaak moet doen, want dan wordt het saai.

GRANDADDY - The sophtware slump

Heel nadrukkelijk in te delen in het hokje "alternatieve americana", grandaddy. Enkelen lopen er mee weg, roemen de originaliteit en het grote vakmanschap. Ik hoor daar niet bij al vind ik de plaat bijzonder genietbaar. Beetje jengelende melodieen, die na een paar keer draaien wel "wat" hebben. Ik kan er nog steeds niet het hele bijzondere in ontdekken dus we laten het bij de conclusie: voor de liefhebbers.

AUTOPULVER - Vapor trails

Ook in te delen onder alternatief, maar zeker niet Amerikaans, maar scandinavisch, noorwegen om precies te zijn. Echte powerpop, met ogenschijnlijk simpele melodietjes in een krachtig jasje gestoken. De plaat klinkt simpel, zoals een popplaat betaamt, maar blijft groeien en groeien en verveelt derhalve nooit. Net als voorganger F-words dus toch een klein juweeltje in popland.

NATACHA ATLAS - Gedida

Van Noorwegen naar de Arabische wereld, even overschakelen. Natacha Atlas werkte samen met Transglobal Underground, en dat gaf altijd een prachtige klank: doorwrochte electronische dancebeats met arabische zang, gecombineerd op een manier die niet kitscherig werd. Op deze plaat klinkt het mij allemaal net wat te veel. Het is sowieso muziek waar je van moet houden, de atonale klankenreeksen vliegen je links en rechts om de  oren. Een overdosis arabica is ook weer niet goed.

BLIND FAITH - Blind faith (deluxe edition)

Blind faith staat in de annalen als de eerste supergroep, gevormd na het uiteenvallen van Cream. Eric Clapton zocht nieuwe muzikale wegen en ontving Steve Winwood in zijn landhuis, waar ze startten met jammen. Toevallig bleek Ginger Baker ook langs te komen en die wilde ook wel meedoen. Uiteindelijk hebben ze dan ook nog Rik Gretsch op bas erbij gevraagd en nog voor het eerste en enige album uitkwam waren ze al een groot succes op diverse festivals. Het heeft dus allemaal maar kort mogen duren, maar er kwam wel een heel bijzonder album uit voort. Deze versie is een dubbelCD met veel extra nummers en 4 lange jams. Erg mooi uitgevoerd, zowel muzikaal als grafisch.

TRIBAL TECH - Rocket science

Niet hun eerste, maar wel mijn eerste kennismaking. En een bijzonder prettige. Beslist geen muziek voor mensen die van nature zenuwachtig of gespannen zijn, want het freakt en hoekt er aan alle kanten op los! Het beste te vergelijken met de jazzrock van de jaren '70, maar dan met moderne geluidstechnieken en ritmes. Scott Henderson, Gary Willis, Scott Kinsey en Kirk Covington heten deze superhobbyisten die een heerlijke brei van nerveuze ritmes en gierende gitaren/toetsen neerleggen. Een brei waar ik dan... juist, wel pap van lust.

JOAN OSBORNE - Righteous love

Enkele jaren geleden had ze een redelijke grote hit met "one of us". De daaropvolgende CD liet een grote diversiteit aan songs horen. Op deze plaat zijn de nummers consistenter, maar wel zeer herkenbaar J.O. door haar hese, wat strenge stem. De songs zijn allemaal van behoorlijk niveau en gedreven gebracht. Hier en daar enkele exotische invloeden in de vorm van oosterse klanken op sitar of gitaar geven de nummers een extra laag. Een heel goede plaat.

LUKA BLOOM - Keeper of the flame

Een van mijn favoriete singer-songwriters, die hier echter wel een erg mat album aflevert. Wel lekker rustig voor laat op de avond, maar ik mis die "flame" van de titel wel erg. Luka Bloom heeft ons al eens verrast met een cover van een hip-hop nummer van LL Cool J (I need love) en covert op dit album ook weer een aantal onwaarschijnlijke nummers. Je hoort U2, Radiohead, Bob Dylan, Bob Marley en zelfs Abba langskomen. Dat is wel weer grappig, maar het maakt het nog geen goed album.

RED SNAPPER - Our aim is to satisfy

Een moeilijk te plaatsen groep is Red Snapper. Electro-jazz is misschien wel een aardige, of funk-dub of zo. Electronisch in ieder geval, met dansbare maar niet te voorspelbare beats eronder, gemengd met prachtige geluidscollages die sterk doen denken aan soundtracks. Een paar single-achtige nummers die je zo meezingt compenseren de zware soundscapes die er ook tussen staan. Genietbaar plaatje in ieder geval.

MICHAEL DE JONG - Immaculate deception

Een miskend talent blijkbaar, Michael de Jong, in Nederland geboren en in Amerika gerijpt. Hij schijnt meerdere platen al uit te hebben gebracht en dit is ook een re-release door Munich, de schatbewaarders van veel oud maar goed roots-materiaal. De Jong doet denken aan Tom Waits in zijn gruizigheid, maar maakt toch wat conventionelere songs. Hoewel, conventioneel, het zijn toch wel geluidskunstwerkjes waar je je lekker in kunt ingraven. Het is een groeiplaat, maar absoluut de moeite waard, erg indringend.

AT THE DRIVE-IN - Relationship of my command

Volgens velen de plaat van 2000, daarom heb ik er nog wat vaker naar geluisterd, maar het kwartje valt bij mij niet. Op een enkel sterke song na hoor ik die kwaliteiten niet. Felle, punk-achtige songs op een absoluut (in mijn oren) weerzinwekkende manier gezongen, gekrijst. Ik luister hier niet voor mijn plezier naar, maar daar schijnen anderen dus een radicaal andere mening over te hebben.

ANASTACIA - Not that kind

Hier kan ik redelijk kort over zijn: Twee absolute toppers van singles (Not that kind en I'm outta love) en een album met verder aardige, maar o zo vluchtige liedjes waar ik weinig tussen hoor dat echt de moeite waard is.

PJ HARVEY - Stories from the city, stories from the sea

Ik dacht het wel gehad te hebben met PJ Harvey, haar stem kon me vaak niet bekoren. Toch hoorde ik op iedere plaat wel weer een paar bijzondere nummers, dus heb ik deze ook maar een kans gegeven. Gelukkig maar, want dit is een absolute topplaat. Ze neigt nog steeds naar Patty Smith, maar geeft daar een zeer moderne draai aan. Thom Yorke zingt nog een moppie mee, maar ook zonder hem is dit een sterke, krachtige, complete plaat. 

QUEENS OF THE STONE AGE - R

Een van de absolute topsingles van 2000 was "feel good hit of the summer", een duister, hard en dreinend doordenderend nummer dat helaas niet al te radiovriendelijk was en daardoor nooit te horen was. Dat is het hoogtepunt van deze CD, die verder vol staat met harde, rafelige gitaarrock met een vaak stoned klinkende zanger. Een heel bijzondere klank, lekkere muziek, hypnotiserend.

RADIOHEAD - Itch

In 1994 uitgegeven, Japanse import CD met wat andere uitvoeringen en live versies van de wat oudere singles. 't is van Radiohead, dus daar zul je van mij weinig kritiek op horen....

DYZACK - Neurotic jackpot

Na de volslagen verrassing van Dyzack's eerste CD, vol met vreemde, springerige, neurotische akoestische gitaarsongs, dekt de titel van deze plaat de te verwachten lading. Helaas is het neurotische karakter op deze plaat ten koste gegaan van de kracht van de nummers, want na een aantal draaibeurten wil het nog niet echt "pakken". Zeker een aantal leuke nummers, maar te weinig om de (misschien te hoge) verwachtingen waar te maken.

STEVE WALSH - Glossolalia

Symfonische rock was vroeger een favoriet genre van me, tegenwoordig niet meer. Tenzij.... er een hele goede plaat gemaakt wordt. Zoals Glossolalia van voormalig Kansas-toetsenist en zanger Steve Walsh. Van het kaliber van dik hout zaagt men planken, dat wel, maar een heerlijke plaat om (vooral hard) te draaien. Bombasme ten top, en dat is alleen te pruimen als het echt goed gedaan wordt, maar die verzekering krijg je van me. Vooral in de instrumentatie menigmaal volop genieten.

SKIK - Overal & nergens

Na een paar CD's worden de verwachtingen wat lager, maar dat is ten onrechte. Skik kunnen we inmiddels tot de allerbeste bands van Nederland gaan rekenen, want bijna iedere plaat is van hoog niveau. Wat zij met conventionele rock en bluesliedjes (met uiteraard de typische Drentse zang) toch nog kunnen aanrichten is een klein wonder. De humor van "ik ga als een speer", de filosofische bespiegelingen van "als je ontevreden bent", het punkachtige gevoel van "Amsterdam", het is en blijft een lekker gevarieerde hap, maar dan natuurlijk wel stamppot.

JOE JACKSON - Night and day II

In eerste instantie dacht ik: Dat kun je niet menen!  Een tweetal decennia na je hoogtepunt nog eens een vervolg uit gaan brengen, dan ben je pas een ouwe lul. Maar als je dan accepteert dat deze ouwe lul gewoon hele goeie muziek voor andere ouwe lullen maakt, dan ben je weer bereid naar de kwaliteit te kijken, en die is prima! De nummers lopen net als bij nr. 1, weer in elkaar over en zijn thematisch aaneengevlochten. Muzikaal doorloopt onze oude vriend diverse genres, waarbij "de song", in optima forma muzikaal verzorgd en vlekkeloos geproduceerd, centraal staat. Marianne Faithfull mekkert nog een moppie mee, klassieke strijkorkesten en een opera-achtige zangstem komen langs, en na een aantal draaibeurten is de conclusie: OK Joe, kom maar op met "Body And Soul II".....

THE WATERBOYS - A rock in the weary land

Nog zo'n geval van nostalgie waarbij de verwachtingen laag waren, en ook deze keer ten onrechte: Dit is voor mij de plaat die U2 met "All that you can't leave behind" net niet  maakte. De hele plaat is goed, maar hier en daar klapperden mijn oren echt bij de zeer fraaie melodielijnen die Mike Scott produceert. Ik houd 't kort: een geweldige plaat! 

TOOL - Lateralus

Had ik het in een andere beoordeling hierboven over muziek als een warm bad, de nieuwe Tool is dan als een wildwaterbaan waar je achtereenvolgens in vliegende vaart grote hoogtes overbrugt, in warm water even stil blijft liggen om vervolgens krachtige, ijskoude, priemende stralen links, rechts, onder je te voelen, weer gevolgd door woeste golfslagen, watervallen van niagara-kwaliteit, afgewisseld met kabbelend beekwater, tijdelijke stilstand in een wiegend badje, maar dat wiegen blijkt weer de voorbode van zwaar weer waardoor het hele bad driemaal over de kop lijkt te slaan....... Sorry, ik liet me even gaan. Je begrijpt, het is een letterlijk overdonderende ervaring. Lateralus is een plaat die je even de tijd moet gunnen om tot je door te dringen, maar dan krijg je ook een zeer fascinerend werk te genieten. Ondersteund door heftige riffs, geluiden, klanken, sferen, tempowisselingen, effecten zingt, kreunt soms Maynard James Keenan zijn sterk filosofisch getinte teksten. Net als op Aenima is ook hier weer een zeer opvallend ritmetandem aan het werk. De hele plaat is gewoon af en dat wordt nog eens versterkt door het schitterend vormgegeven hoesje (niet te kopieren!). Wat een fantastische plaat. 80 minuten perfecte kwaliteit, als hier nog een plaat overheen kan dit jaar dan wordt 2001 een topjaar. Laat ik ze tenslotte nog even zelf aan het woord, dat zegt veel: 

With my feet upon the ground I lose myself
between the sounds and open wide to suck it in.
I feel it move across my skin.
I'm reaching up and reaching out.
I'm reaching for the random or what ever will bewilder me.
And following our will and wind we may just go where no one's been.
We'll ride the spiral to the end and may just go where no one's been.

Spiral out. Keep going..."

JILL SCOTT - Who is Jill Scott

Het antwoord op deze vraag kan ik ook niet geven, want tot voor deze plaat had ik nog nooit van Jill Scott gehoord. Of ik er meer van ga horen waag ik te betwijfelen, want na 1 CD heb ik er wel weer genoeg van. Maar die ene wil ik toch niet missen. De plaat staat vol lekkere soul, mooi vol geproduceerd en zachtswingend. Een beetje Erykah Badu-achtig, maar ze mist wel haar klasse. Geen slechte plaat dus, maar wel veel van hetzelfde.

STEREOPHONICS - Just enough education to perform (J.E.E.P.)

Best wel aardig, lekkere rock, af en toe een behoorlijk puntige song, maar tussen het grote aanbod kan het mij slechts tijdelijk boeien en verdwijnt derhalve met een mager zeventje in de kast.

JOHAN - Pergola

Wie de beatles nog steeds een warm hart toedraagt neemt de moeite Pergola van Johan eens door te nemen. Zo, dat scheelt weer een beschrijving van het soort muziek.... Nu alleen de kwaliteit van de liedjes nog: Prima. Lekkere, op het eerste gehoor simpele, liedjes. Geen instrumentale hoogstandjes op dit product van eigen bodem, maar vooral in de eerste helft wel hoogstandjes op het gebied van liedjesschrijven.

U2 (div. artiesten) - The Million Dollar Hotel (O.S.T.)

Dit is eigenlijk een soundtrack, maar het kan net zo goed een U2-plaat genoemd worden, want de helft van de nummers wordt gespeeld door U2 of Bono solo. Met hulp van Daniel Lanois. En de kwaliteit van de songs is nog goed ook. Wat rustiger dan we van U2 gewend zijn. De makke is natuurlijk iedere keer weer het vulsel dat bij soundtracks de totale kwaliteit meestal verminderd. Desalniettemin toch wel een mooie plaat in zijn geheel.

Sigur Ros - Agaetis Byrjun

Min of meer bekend geworden door te spelen in het voorprogramma van Radiohead. Deze plaat verscheen al vorig jaar. Een vreemde plaat, even vreemd als dat voorprogramma destijds. Maar wel erg mooi. Zal wel door hun afkomst komen (Ijsland) Zeer sfeervolle, mysterieuze muziek. Sommigen zullen hier gillend van weglopen. Helemaal tot rust kom je er ook niet echt van, daarvoor is de muziek net telkens te afwijkend. Maar een aangename late avond kun je er zeker mee beleven.

RADIOHEAD - Amnesiac

't is wat met Radiohead. Snel achter elkaar na lang wachten twee CD's uitbrengen. En dan ook nog een radicale stijlbreuk plegen met de, zeg maar, pre-kid-A-periode. Want ook Amnesiac staat weer bol van de experimenten. Maar toch is deze plaat in zijn geheel wat organischer dan het kil aandoende Kid A. Electronische flarden experimentica komen je zeker geregeld om de oren vliegen, maar ze zijn ingebed in gewoon mooie songs. Radiohead is dus definitief niet meer als gitaarband weg te schrijven, maar de kwaliteit en de originaliteit blijven. Kid A was goed, erg goed, maar viel uiteindelijk toch wat door de mand gezien de verwachtingen. Amnesiac daarentegen blijf ik voorlopig nog regelmatig draaien en bevalt naar mijn idee op de lange duur nog beter.

REM - Reveal

Mijn favoriete bandje. Moeilijk om daar wat kritisch over te vertellen. Laat ik dan maar met de deur in huis vallen: Hij valt me tegen. Ik geloof dat ik daar een minderheidspositie inneem, want muziektijdschriften en mede-muziekliefhebbers zijn er veel positiever over, maar ik kan er niet echt warm voor lopen. De muziek is rustig, bezadigd haast, wel evenwichtig, maar wat ik mis is de passie. Na vele luisterbeurten zijn er wel wat nummers die toch wat warmte binnenin opwekken, maar voor mij is dat niet voldoende; ik wil niet wat warm worden, ik wil in vuur en vlam staan! Volgende keer beter?

KINGS OF CONVENIENCE - Quiet is the new loud

Nou ja, een hoop over te doen, veel aandacht in de bladen, reportages op TV en wat krijg je dan? Een soort flauwe afspiegeling van Simon and Garfunkel. Staat al weer in de kast.

KING COBB STEELIE - Mayday

Vreemde naam. Leuke muziek. Helaas te veel zwakke songs om echt een sterk album neer te zetten, maar zoals het eerste nummer "The situation" begint, beleef je daar veel plezier aan. Rock met een flinke electronische injectie is wat er geboden wordt, hier en daar neigend naar Red Snapper, al vind ik die net wat meer kwaliteit hebben.

SANDY DILLON & HECTOR ZAZOU - Las Vegas Is Cursed

Hector Zazou heeft al heel wat mooie muziek neergezet, het is een wereldmuzikant pur sang omdat hij altijd met muzikanten van over de hele wereld de meest exotische klanken op de plaat zet. Met deze plaat gaat hij meer de experimentele kant op. Zo experimenteel dat het mij te gekunsteld wordt. Daarom ben ik na 2 luisterbeurten afgehaakt. Jammer, volgende keer beter.

RAMMSTEIN - Mutter

Ongeveer het tegenovergestelde van de verfijnde experimentele klanken van bovenstaande Hector Zazou is de absoluut "foute" mars-punk van Rammstein. Militaristisch straf klinkende ritmes, volkomen over-the-top symfonische bombast en dan ook nog streng klinkende Duitse teksten (bijv. "Rein-raus" of "Links-234") dat is fout-fout-fout, maar ook wel weer leuk-leuk-leuk. Luister zelf maar.

SYSTEM OF A DOWN - Toxicity

Hoewel qua muziek niet echt helemaal mijn eerste keus, was ik wel erg benieuwd naar deze CD, want de single "Chop Suey" was wat mij betreft single van het jaar 2001. Een onwaarschijnlijke single, qua effect vergelijkbaar met wat destijds "Feels like teen spirit" van Nirvana met me deed toen ik die voor het eerst op de radio hoorde. De CD als hoofdgerecht maakt waar wat de single als voorgerecht doet verwachten. En dan bedoel ik niet alleen dat je hier een flinke bak POKKEHERRIE voor je kiezen krijgt, maar ook dat de kwaliteit en vindingrijkheid van de single op meerdere nummers van de plaat terug te vinden is. Jammer dat ik de meeste muziek 's avonds laat pas hoor, want dit is dan niet de eerste plaat die ik dan uitkies. Wel lekker voor de zondagmorgen, om goed wakker te worden! (Ik geloof overigens niet dat de rest van de familie het met me eens is) (op Bas na).

ORCHESTRA BAOBAB - Pirate's choice (re-release)

Ik gaf het bij mijn favorieten al aan: Als je nog geen Afrikaanse muziek hebt en je wilt toch een Afrikaanse CD: Neem deze. Hij was al goed, maar is nu als dubbelCD geremastered her-uitgegeven. Een bijzonder toe te juichen initiatief. Stel je overigens van dat "geremastered" niet te veel voor, want de opnames stammen van het pre-CD-tijdperk, en de plaat moet het dan ook niet van zijn hi-fi kwaliteiten hebben. Maar des te meer van de muzikale sfeer en die is het beste te omschrijven als een kruising van Buena Vista Social Club en Afrikaanse muziek. Maar dan klinkt het allemaal net wat naiever en misschien wel daardoor nog indringender. De extra nummers op CD 2 zijn ook weer bijzonder de moeite waard. Een absolute aanrader!

SUGARTOOTH - The sounds of solid

Een oudere plaat, uit 1997. Sugartooth is een Amerikaanse band die inmiddels al weer uit elkaar is, voornamelijk wegens gebrek aan succes. Jammer, want aan de muziek ligt het niet. Smeuiige riff-rock die aanhoort als een kruising tussen the Black Crowes en Soundgarden. De muziek klinkt tamelijk rauw, maar door het sausje van de funky gitaarriffs hapt het wel erg lekker weg. En aangezien rauw goed is (dan blijven er meer vitaminen bewaard...) kan ik de plaat ook achteraf nog aanbevelen!

PORCUPINE TREE - Stupid dream

Deze CD is nog uit het vorige millenium (1999) maar is beslist de moeite waard nog even te noemen. Porcupine tree is al sinds eind jaren '80 aktief, hoewel hun eerste CD uit 1993 stamt. Dit was mijn eerste kennismaking met ze. Bijzonder prettig kennis te maken luidt de conclusie. PT maakt mooie, volle, tegen de symfo aanleunende rocksongs die redelijk gedragen worden gebracht. Af en toe klinkt er een mooie muur van gitaar, vaak wat vet geproduceerde akoestische gitaar erbij en veel galm, maar altijd blijft de structuur van de song centraal. Die structuur op zich is vrij conventioneel, verwacht geen experimenten a la Tool, maar de sound is zeker niet ouderwets. Luistermuziek met een lekker stevige basis. Echt een band om qua CD's weer eens terug de tijd in te gaan op zoek naar hun oudere werk.

ORCHESTRA BAOBAB - Specialist in all styles

En ineens werd ik verrast met de aankondiging van zowel een nieuwe CD als een concert in Nederland. Zoals in mijn inleiding al genoemd, is Orchestra Baobab een van de meest fantastische Afrikaanse bands. Het doet me dan ook genoegen te merken dat er meer aandacht aan wordt besteed, want ze worden tegenwoordig zelfs af en toe al op Radio 3 gedraaid. En de CD kwam in de CD-top 100 binnen. Ze verdienen 't

Hun baanbrekende "Pirate's choice" blonk uit in sfeer, ondanks de belabberde geluidskwaliteit. Op deze CD evenveel sfeer, maar nu een modern, goed verzorgd geluid. Dat mag ook wel met productionele medewerking van Youssou N'dour, die ook altijd garant staat voor een perfect geluid. Youssou zingt ook nog een stukkie mee op "Hommage a Tonton Ferrer", waar tot mijn grote genoegen het meesterwerk "Utru Horas" in doorklinkt. Er staan ook andere al eerder uitgebrachte stukken op (Bul ma miin, van "bamba"), maar dan in een opgepoetste versie. In Dee moo woor hoor ik zelfs Elvis Costello's "when I was cruel" terug, of zoek ik dan te ver, maar het geeft in ieder geval aan dat er weer veel te ontdekken valt op dit mooie, swingende plaatje. Wie houdt van Afrikaans, wie houdt van Latijns-Amerikaans, wie houdt van sfeer en wie houdt van goede muziek, die komt op deze plaat aan zijn trekken!