Teambuilding op de Veluwe.

Dex, Truus en tante Toos gingen naar de winterspecial van eDOGation. Een evenement vol sportiviteit, teamgeest, lol, lekker eten, en nog leerzaam ook. Al was het eten voor Dex niet zozeer weggelegd. Truus verhaalt over dit gedenkwaardig avontuur.

Donderdag

Hagel, sneeuw en harde wind waren ons deel, toen we aansloten in de recordlange file die het traject naar het winterse Otterlo markeerde. Geduld is een schone zaak, en hier konden we oefenen. Een bus schreeuwde ons toe dat Jezus ons zou redden. Hij leek zijn belofte waar te maken, want voorbij Utrecht hadden we het rijk alleen op de linker rijstrook. Nou ja, zonder vierwielaandrijving was ik waarschijnlijk ook wel rechts gebleven.

Aangekomen vielen we met onze neus in de bonensoep. Het eerste product van Herman. Herman, die vier dagen lang een belangrijke spil zou zijn in ons bestaan. Een topkok zoals je die normaliter alleen aantreft in sterrenrestaurants. Wiens talent ooit was komen bovendrijven, toen hij tijdens een door de hondenclub georganiseerde hulprit naar Bosnië de taak op zich had genomen de inwendige mens te verzorgen. Waarna zijn culinaire carrière in een stroomversnelling raakte, en nu kookt hij professioneel voor de groten der aarde. En voor ons, want zijn roots houdt hij in ere.

Ter verhoging van de sfeer begon één van de honden tijdens het eten vol overgave zijn maaginhoud naar buiten te werken. Hij was een paar dagen ziek geweest vertelde de eigenaar, en eigenlijk net weer beter. Het weerhield ons er niet van een extra bordje op te scheppen.

Met een ploeg enthousiaste vrijwilligers stonden de borden in no time weer schoon in de kast, en gingen we van start voor de eerste wandeling door het winterse Veluws landschap. Veel bos, en wat kleinschalige landbouw. Je zou er aan kunnen wennen. We waren verdeeld over twee ploegen, zodat e elkaar halverwege tegenkwamen.

Frisse neuzen maken hongerig, en we vonden het helemaal niet erg om ons te storten op wat Herman voor ons had klaargemaakt. Wat gaat er ook weer door de maag? Tijdens de afwas, het klassieke moment voor het bespreken van belangrijke zaken, werd hij al ten huwelijk gevraagd. En dat na 1 diner! Hij zou het met zijn vrouw overleggen

Voor de nachtelijke dropping was niet overweldigend veel belangstelling, en alle deelnemers pasten in één keer in het gereedstaande geblindeerde voertuig. Op een verlaten plek in de duistere donkerte van de verlaten Veluwe werden we aan ons lot overgelaten. Maar we waren goed toegerust, want zowel tante Toos als ik hadden een mijnwerkerslampje op ons hoofd, en Dex hadden we een reflecterend veiligheidsvestje aangetrokken. Zo wisten we altijd waar hij was. Overigens was het niet moeilijk de weg terug te vinden, want al snel vonden we een ANWB-paddesstoel, en was het een kwestie van het fietspad naar Otterlo volgen. Ware ik alleen op stap geweest, dan was ik in een mum van tijd terug geweest, maar nu leidde het democratisch proces er toe dat we na verloop van tijd de provinciale weg opzochten. Waar ik prompt languit ging liggen op een scherp kantje asfalt. Ach en wee, was ik maar niet zo kleinzerig. Dan had ik niet zo gepiept. Wat ik herhaalde toen na thuiskomst de veelzijdige Herman meende er jodium op te moeten doen.

Voor de nacht had ons uit ongeveer twintig man en twintig honden bestaande gezelschap de beschikking over twee slaapzaaltjes met stapelbedden. Heel nostalgisch; geeft echt een schoolreisje-gevoel. De pyama van Dex bestond uit een met een bajonethaak gekoppelde halsband en tuigje. De enige manier om zeker te weten dat hij zijn plekje naast ons bed niet zou verlaten. Sommige honden hadden een bench. (kamerkennel). Ook makkelijk, en als ze er goed aan gewend zijn, zien ze het als een heel fijn en veilig plekje.

Vrijdag

Een kennismaking met verschillende vormen van hondensport stond op het program. Verzorgd door dogwise. Een op positieve gedragstraining gebaseerde hondenschool, die onder andere aan de weg timmert door dit soort dagen te verzorgen.

Na een inleiding – lekker warm binnen – konden we kiezen tussen flyball en verantwoord bewegen. Ik koos voor het laatste, want Dex heeft niets met ballen. Hij speelt niet. Hij is veel te serieus. Dus kon hij oefenen met “kijken waar je loopt”. Over een op de grond liggende ladder, over cavaletti, slalommend langs kegeltjes en door een doolhof. De meeste honden zijn zich nauwelijks bewust van hun achterpoten, en met dit soort oefeningen leren ze deze ook te besturen.

’s Middags mochten we proeven aan Doggy Dancing. Te vergelijken met de kür op muziek bij de paarden, waarbij de hond met onopvallende handgebaren gegeven opdrachte uitvoert, zoals pyrouettes, zijgangen en beleefde buigingen. In een choreografie met passende muziek een spectaculair gebeuren. Waar wij uiteraard nog niet in volle omvang aan toe kwamen.

Nadat we ons hadden overgegeven aan de kookkunst van Herman, en het snelheidsrecord afdrogen hadden gebroken, werden we bijgepraat over EHBO bij honden. Onder meer weet ik sindsdien, dat je een hond de pols aan de achterpoot moet voelen. Dex vond het geweldig voor lotus-slachoffer te spelen. Aandacht is aandacht, nietwaar?

Zaterdag

Dex was onrustig ’s nachts. Niks voor hem. Normaal gesproken ploft hij neer als ik ga liggen, en verroert zich niet tot ik uit bed kom. Maar nu hoorde ik hem regelmatig draaien. En toen ik hem ’s morgens uitliet, weigerde hij de brokjes die hij normaal gesproken verdient met braaf gedrag. Van een andere deelnemer nam hij wel lekkers aan, dus dacht ik in eerste instantie dat het lag aan de zalf die ik tegen de blaren aan mijn voeten smeerde, en die nog aan mijn vingers zat. Maar tijdens het ontbijt vielen de stukken op hun plaats, toen Dex zijn maaginhoud onder de tafel deponeerde. Gelukkig over mijn schoenen, en niet over die van iemand anders. Kennelijk luchtte het op, want de kwispel werkte weer.

Het programma voor vandaag bestond uit een in drie onderdelen verdeelde “survival-run”. Wij begonnen met een speurtocht. Met een kompas als hulpmiddel moest een route worden gevolgd, waarbij aanwijzingen werden gezocht aan de hand waarvan we een woord moesten vinden. Hierbij hadden we veel steun aan tante Toos, die dankzij veel ervaring met het leiden van ponykampen details als bandensporen van een fiets op waarde wist te schatten. Desondanks kregen we maar twee aanwijzingen boven water, namelijk een jas en een doosje houtkrullen.Toch genoeg om de woordcombinatie te vinden: Curly Coated Retriever.

Het tweede onderdeel was de eigenlijke “survival-run”, die bestond uit opdrachten, een bosloop en boogschieten. Voor de opdrachten moest je niet te flauw zijn, en niet bang iets kinderachtig te vinden. Om een voorbeeld te noemen: Van elke ploeg moest 1 deelnemer bovenop een reusachtige bal geholpen worden, waarna hij moest zien boven te blijven terwijl de rest de bal over een parkoers rolde. En op nog meer wonderlijke manieren moesten we zwaar bevochten meters afleggen. Het estafette lopen met de honden in een bolderkar was nog een eenvoudige opgave. En een slalom op de step was helemaal een eitje. De bosloop werd door aons wandelend afgelegd, en achteraf bleek dat we hiermee in goed gezelschap verkeerden, want geen van de deelnemers had zich tot een looppas kunnen zetten.

Dat met het boogschieten niemand ook maar in de buurt van het doel kwam, moht de pret niet drukken. Inmiddels was in de stromende regen een meer dan uitgelaten sfeer ontstaan.

’s Middags voelde Dex zich echt niet lekker, en lag stilletjes in een hoekje terwijl wij de tanden zetten in opgaven theorie. Waarbij het vooral aan kwam op een goede kennis van de Nederlandse taal. Eidelijk iets waar we goed in waren. Wat wil je: Met schooljeugd in de ploeg, een ervaren correctrice, een ambtenaar, en ons geheime wapen tante Toos.

Intussen werd Dex steeds zieker, en waren er meer honden aan het overgeven.Kennelijk waarde een virus rond. Tja, met allemaal gemeenschappelijke waterbakken en 1 zieke hond om mee te beginnen wil dat wel.

Zondag

De nachtrust had Dex goed gedaan, want hij leek weer helemaal boven Jan. Maar was hij toch al niet al te vet, nu was hij zo mager als brandhout. Niet zo verwonderlijk hoorde ik later, want een hond die overgeeft kan zomaar 10 % van zijn lichaamsgewicht verliezen. Een wandeling van een hele dag leek me dan ook te veel van het goede, dus besloot ik samen met Dex met de fouragewagen mee te rijden naar de lunchplek. Eenzelfde beslissing was door een aantal andere deelnemers genomen, en we maakten ons nuttig met stofzuigen en dweilen.

In een bezoekerscentum bij de Ginkelse Heide werden we vergast op film en op Herman’s onovertroffen hamburgers, waarna lopend de terugtocht werd aanvaard. Een schitterende route, waarbij we zelfs edelherten en everzwijnen te zien kregen. Het was dan ook met een meer dan voldaan gevoel dat we afscheid namen en de terugreis aanvaardden. Met een gevoel van: “volgend jaar weer”. Maar dat zal niet zijn, want eDOGation is verder gegaan onder andere leiding, en organiseert alleen nog “gewone” wandelvakanties. Ook heel leuk, en we blijven er vaak aan meedoen. Maar het teambuilden op de Veluwe zullen we nooit vergeten.

Terug naar de avonturen van Dex.

Terug naar de homepage van Sjak en Truus.