De avonturen van Dex en Jans.

Het begon met Dex, als ons wandelmaatje. Of eigenlijk nog meer het wandelmaatje van Truus, omdat Sjak door de week nooit thuis is.

 

Dex is een gele labrador, die woont bij een tante van ons. Zijn baasje (onze oom) is helaas overleden.

Uiteraard stortte de wereld van mijn tante in, en het is niet onbegrijpelijk dat ze heel veel het huis uit "vluchtte". De kinderen haalden haar ook zo vaak mogelijk op, en namen haar mee op vakantie en zo. Als ze weg ging regelde ze dat iemand Dex voerde en naar de hondentoilet in de tuin bracht. Alles onder controle? Voor Dex toch niet. Geen baasje. Geen aandacht. Eigenlijk helemaal niet zo’n wonder dat ons op een gegeven ogenblik geluiden bereikten dat het niet goed ging met de hond. Hij was een keer weggelopen (als ze thuis is mag hij los in de tuin), en hij begon overal mee te slepen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dex treurt bij de bloemen voor het graf van zijn baasje.

 

 

 

Omdat we graag wandelen, en Truus ook door de week veel kilometers maakt, hebben we gevraagd of we hem daarbij mee mochten nemen. Dat is doorgegaan, tot groot plezier van allemaal. Het is gezellig. Sjak hoeft zich niet ongerust te maken dat Truus alleen door het bos loopt. Tante blij dat de hond wat rustiger is. En Dex? Nou Dex zelf ziet het helemaal zitten. Eigenlijk is hij helemaal niet aardig tegenover zijn bazin, want als Truus in de buurt is, ziet hij zijn vrouwtje niet meer staan.

 

Oorspronkelijk was het de bedoeling (na een training om conditie op te bouwen) 1 keer per week een kilometer of 20 te lopen, en dan nog eens een kleiner stuk. In eerste instantie was Dex voorzien van een enorme prikkelband, maar desondanks sleurde hij Truus door bos en veld. Dat leek in het begin wel makkelijk, maar bij het eerste het beste hondje dat ze tegenkwamen trok hij zich los, Truus met lege handen en een zere schouder achterlatend. Het was dan ook geen overbodige luxe dat ze samen op gehoorzaamheidsles gingen. En van het één komt het ander. Al snel  het trainen een hobby, waaraan ze dagelijks veel plezier beleven.

 

Dex bleef vaak logeren, en het voelde bijna aan of hij onze hond was. Maar nadat we de euvele moed hadden te vragen of we hem konden kopen, werden de teugels strakker aangehaald, en moest hij ’s nachts thuis zijn. Hij wordt geacht te waken. Waarmee het hier wel erg stil was in huis. Tegelijk zat de instructrie van de hondenschool met het probleem dat ze eigenlijk te weinig tijd had voor de pup (Jans) die ze had aangehouden om nog eens een nestje te fokken. Om een lang verhaal kort te maken: Jans is bij ons komen wonen In eerste instantie op fokkersvoorwaarden, wat inhoudt dat ze bij de fokster nog 1 of 2 nestjes zou krijgen. Maar om uiteenlopende redenen gingen de fokplannen niet door, en hebben wij haar mogen kopen.

 

Vanaf nu was Jans degene met wie getrained werd, maar met name bij de kortere wandelingen is Dex nog regelmatig van de partij. De komst van Jans werkte op hem overigens als een effectieve verjongingskuur.

 

Ruim drie jaar heeft Dex van zijn wandelingen kunnen genieten, maar op het laatst werd hij geleidelijk gesloopt door een nierprobleem. Inmiddels moeten we het zonder hem doen.

 

Een paar van onze belevenissen en belevenisjes:

 

 

 

Terug naar de homepage van Sjak en Truus.