Geen trouw aan de Grondwet

Ik ben niet trouw aan de Nederlandse grondwet, en het zou fout zijn om mij als immigrant daartoe te dwingen. Dat geldt echter niet alleen voor buitenlanders - want de Grondwet zelf is fout, en ook Nederlanders zouden het eigenlijk moeten verwerpen. De Grondwet is nationalistisch, anti-Europees, christelijk en conservatief.


Als Grondwet van een nationale staat is de Nederlandse Grondwet per definitie een uiting van de nationalistische ideologie, die sinds de 19e eeuw de staatsvorming in Europe beheerst. Het proclameert en bevestigt een nationale staat, een foute staatsvorm. Impliciet kiest het ook voor een Europa van de Nationale Staten, en voor een wereldorde van nationale staten. Het nationalisme is een universele ideologie en niet, zoals vaak wordt gedacht, landsgebonden.

De Grondwet claimt een territorium, een nationaal grondgebied. Nu is 'Nederland' een staatkundige naam, er bestaat geen voorafgaande geografisch eenheid zoals het schiereiland Italie of het eiland Ierland. Voor de Grondwet is 'Nederland' de huidige staat Nederland, inclusief de overzeese gebieden. In Europa betekent dat het Koninkrijk der Nederland - zoals in 1815 bedacht door de overwinnaars in de oorlog tegen Napoleon - minus de afgescheiden Belgische gebieden. Dat is geen rationeel ontwerp voor een bestuurseenheid, en de Nederlandse grens is dan ook grillig. Het verdeelt regios, dorpen, straten, en zelfs huizen. Grote delen van het zuiden en oosten horen in economisch en planologisch opzicht bij Vlaanderen en Nordrhein-Westfalen. Daar is de Nederlandse taal ook als een vreemde taal opgedrongen, aan een bevolking die Nedersaksische en Middel-Duitse dialecten gebruikte. Het grondgebied is ook niet democratisch gelegitimeerd: de 'demos' is met militaire geweld en door dwangassimilatie bijeengedreven. Niemand heeft ooit in een referendum gestemd voor aansluiting bij Nederland, en de overheid wil blijkbaar niet daaraan beginnen - want zeker in Friesland zou de uitslag weleens pijnlijk kunnen zijn.

Met het opeisen van een deel van Europa, keert de Nederlandse Grondwet zich impliciet tegen Europa. De nationale staat Nederland, en een Europese eenheidsstaat, sluiten elkaar per definitie uit. Dat geldt ook voor de andere nationale staten: onvermijdelijk staat een Europa van de Nationale Staten diametraal tegenover een Europese eenheidsstaat. Dat was ook de bedoeling van de nationalisten, die gevochten hebben voor opsplitsing van de grote multi-etnische rijken. De Nederlandse nationale mythologie verheerlijkt ook het verzet tegen 'vreemde overheersing' - hoewel het voor de Indonesiërs en Surinamers wel goed bevonden werd. Het staat vast dat Nederland als natie zich zou verzetten, tegen het opgaan van Nederland in een Europese eenheidsstaat. Als het tot een oorlog komt, dan vecht ik aan de kant van Europa, tegen Nederland. Met de eis tot trouw aan de Grondwet, lopen de Nederlandse nationalisten vooruit op deze toekomstige burgeroorlog in Europa, tussen de nationalisten en de centralisten. Ze stellen alvast de loyalitieitsvraag, die voor nationalisten zo belangrijk is. Van mij mogen ze de vraag stellen: het schept duidelijkheid. Ik geef ook een helder antwoord: ik ben niet loyaal.

De Grondwet claimt het grondgebied impliciet namens het Nederlandse volk, een trans-generationele nationale gemeenschap. Alle nationale staten eisen territorium namens een volk, soms meerdere volkeren, maar er is geen ethische grondslag voor deze aanspraak. Een 'volk' is eigenlijk niet meer dan een nationalistische vereniging, en heeft geen bijzondere aanspraak op een territorium. De nationalistische ideologie heeft de volkeren verheven tot de enige legitieme subjecten van de staatsvorming, maar dat slaat nergens op. Het is een streven van nationalisten, niet meer - toch zijn miljoenen mensen gestorven, om het streven in de praktijk te brengen.

Een volk, in nationalistische zin, heeft geen ethische doelstelling behalve de eigen voortzetting. Dat is op zich al reden te twijfelen aan het bestaansrecht van de volkeren, zeker als ze gezamelijk de hele aardoppervlakte opeisen. De Nederlandse Grondwet volgt deze ideologie: er ontbreekt namelijk een ethische doelstelling in de Grondwet. Nederland eist 42 000 km², en doet er eigenlijk niets mee behalve Nederland wezen. De bewoonbare landoppervlakte is te beperkt om ethisch doelloze staten van deze omvang toe te staan. Een ethisch legitieme staat vereist een ethisch doel. Dat impliceert dat een staat iets meer doet. dan de bestaande nationale waarden voortzetten.

De Nederlandse Grondwet schiet zelfs tekort in de benoeming van deze nationale waarden. Er wordt van mij als immigrant geëist, dat ik mij houd aan "de Nederlandse waarden en normen zoals vastgesteld in onze Grondwet" - maar er staat helemaal geen lijst in de Grondwet. Nergens bestaat een officiële lijst van deze waarden en normen, en de politici die het hardst roepen dat ze eerbiedigd moeten worden, weigeren even hardnekkig om ze te benoemen. Het is onredelijk om te eisen dat mensen trouw zijn aan iets wat voor ze geheim blijft. Eigenlijk zou premier Balkenende, de normen-en-waardenman, het initiatief moeten nemen om ze te codificeren - maar hij weet al te goed dat er daarover geen enigheid bestaat. Als het CDA niet eens kan worden over een abortus-standpunt, hoe moet de natie als geheel dat doen? En als de natie niet eens kan zijn over de nationale waarden, waarom moeten de immigranten daaraan trouw beloven? Natuurlijk zijn er impliciete waarden af te lezen uit de Grondwet: je zou er een hele lijst kunnen opstellen. Zo is het waarschijnlijk een gedeelde Nederlandse waarde, dat het eigendomsrecht voorrang krijgt boven de sociale gelijkheid. Herman Heinsbroek mag zijn vermogen behouden, ook al hebben andere mensen minder, ook al sterven mensen elders van de honger. Het voorbeeld geeft aan, dat nationale waarden en normen niet per definitie goede waarden en normen zijn. Vooral bij conflicterende rechten en waarden blijkt dat de nationale keuzes fout kunnen zijn.

De Nederlandse nationale ethiek is christelijk in oorsprong: om die reden staat bijvoorbeeld de vrijheid van godsdienst in de Grondwet, maar niet de vrijheid van atheïsme. De Nederlandse ethiek is liberaal, in de zin dat de markt als structurerend voor de samenleving wordt gezien: de samenleving is bewust 'marktconform'. De Nederlandse economie is een vrije markt economie met ondernemingsgewijze productie: dat is ook een 'nationale waarde'. Als gevolg daarvan ontstaan er echter ongelijkheden van inkomen en vermogen, die vervolgens leiden tot ongelijkheid in gezondheid, en zelfs in levensduur. Zowel het christendom als het liberalisme bepleiten het aanvaarden van zulke ongelijkheden, en deze passiviteit tegenover onrecht is ook een Nederlandse waarde geworden.

Voor zover de Grondwet zulke nationale waarden bepaalt, dan weiger ik trouw aan de Grondwet. Voor zover de Grondwet christelijk en liberaal is, kan je ook slechts van christenen en liberalen trouw verwachten. Je ziet hier dat een grondwet, die de normen en waarden expliciteert, al snel een politiek manifest wordt - een probleem met veel van de voorgestelde Europese grondwetten. Dat is ook de reden waarom nationale grondwetten vaag blijven: om de nationale eenheid niet in gevaar te brengen. Niet alleen wat er in de Grondwet staat is belangrijk, maar ook wat ontbreekt. Het voorbeeld van Heinsbroek geeft aan, dat de herverdeling van vermogen en inkomen als staatsplicht in elke grondwet moet staan: in de liberale democratieën ontbreekt het altijd. Het bevorderen van de innovatie, als ethische doelstelling en als staatsplicht, ontbreekt bij mijn weten in elke grondwet: het conservatisme als impliciete waarde triomfeert.

Een Grondwet die zo fout is als de Nederlandse versie, zou ook de mogelijkheid moeten bieden om daarvan af te komen. Ook dat ontbreekt. Blijft de claim in de ruimte beperkt tot 42 000 km², in de tijd is die onbegrensd. Er staat geen tijdslimiet of einddatum voor Nederland in de Grondwet: blijkbaar moet het land voor eeuwig bestaan. Deze grondwettelijk houding is arrogant: eigenlijk zou er nu al een streefdatum moeten staan, voor het opgaan van Nederland in een Europese staat. Er is ook geen procedure om Nederland op te heffen, of de grenzen daarvan te wijzigen, of delen ervan af te splitsen (secessie). Brabant en Limburg zijn met militair geweld eraan toegevoegd, en blijkbaar moeten ze met militair geweld eruit, als ze weg willen. Een vreedzame afscheidings-procedure wordt in de Grondwet niet geregeld (sommige nationale staten, zoals Ethiopië, hebben dit wel). De mogelijkheid ontbreekt, voor groepen met gewetensbezwaren tegen de huidige nationale waarden, om een eigen grondgebied te krijgen (constitutionele autonomie).

De Nederlandse Grondwet verdient dus geen trouw, het verdient afschaffing. Laat zijn nationalistische aanhangers maar aangeven waarom ik de huidige Grondwet zou moeten waarderen - en dan zonder nationalistische kreten over God, Koningin en Vaderland.


Nation Planet: nationalism resources
The ethics of secession
Index