Janneke Mebius en Esther Seignette

De bar is leeg en vol mensen

Strak staart Linda voor zich uit, ze voelt zich niet goed. Ze is nog geen twee weken afgekickt. Na het ongeluk van Joost kon ze er niet meer tegen. Ze was toen vastberaden om nooit meer drugs te gebruiken.
Joost .., voordat ze verder over hem kon denken kwam haar moeder de kamer binnen met een kop thee.

"Gaat het schat?", vroeg Annie.
"Het gaat wel, ik ben een beetje moe."
Linda's blauwe ogen keken droevig. Annie vond het verschrikkelijk haar dochter zo te zien. Ze deed zoveel mogelijk om haar te steunen, maar uiteindelijk moest ze zichzelf er toch overheen zetten. Ondanks de situatie waar Linda nu in verkeerde, hadden Annie en Linda nog nooit zo'n hechte band gehad zoals de laatste weken. "Mam, ik ga naar bed, dan kan ik nog even lezen." "Goed Lin, ik kom zo nog wel even."
Linda staat op en loopt de trap op. Annie kijkt haar magere lijf na en zet de t.v. aan. Linda pakt haar boek en begint te lezen, maar na twee bladzijden legt ze haar boek neer. Ze weet niet wat ze gelezen heeft, ze kan allen nog maar aan Joost denken, aan hoe ze elkaar leerden kennen.

"Hé, Lin, ga je vanavond mee naar de Bras? "
Marit loopt met snelle pasjes naast haar, ze is een stuk kleiner dan Linda en ze kennen elkaar nog niet zo lang. "Ik weet het niet, mijn ouders vinden het niet goed als ik elke week uit ga. "
Linda loopt wat harder, ze wil niet te laat komen.
"Nou dan zeg je toch gewoon dat je bij mij een film gaat kijken en dat je dan blijft slapen?"
"Nou, ik zal er over nadenken."
Linda loopt de klas in en vangt nog een blik van Marit's lichtblonde haar.

"Hé, Joost, we gaan om 10 uur weg vanaf Mark als jij dan ook daar naar toe komt."
Joosts beste vriend Eelco zat naast Joost bij wiskunde. Ze kenden elkaar lang en gingen elke zaterdag uit.
"Nee, ik denk dat ik vanaf huis naar de Bras ga, ik moet nog wat dingen doen, ik zie jullie daar wel. "
Joost pakt z'n wiskundeboek en gaat aan het werk. Met een elastiekje knoopt hij zijn lange bruine haar in een staartje. Veel meisjes zijn verliefd op hem geweest. Hij is ook knap, maar hij heeft nu al een tijdje geen vriendin gehad. Hij blowde al vanaf z'n twaalfde, toen hij problemen met z'n ouders kreeg is hij op kamers gegaan. Hij spoot ook weleens zo nu en dan. "So what", het gaf hem een lekker gevoel.
"Pap, mag ik vanavond bij Marit blijven slapen? We gaan een film huren, ik beloof dat ik niet uit ga."
Herman keek zijn dochter aan. Ze zag er wat moe uit. Maar als ze het niet zo laat maakt vanavond, kan het geen kwaad.
"Goed Lin, als je belooft het niet laat te maken."

"Hoe is het Mark?"
Linda geeft hem drie zoenen, ze kent hem al een tijdje wel een aardige gozer.
"Ja, goed. Heb jij toevallig Joost gezien?"
Mark kijkt haastig om zich heen. "Nee, maar als ik hem zie zal ik het zeggen."
Hetzelfde moment gaat de deur open. Joost loopt naar binnen en geeft Marit een zoen. "Hoi, Linda ben jij er ook weer?"
Toen Joost haar een zoen gaf, kreeg ze het gevoel alsof ze zweefde. 'Wauw, wat een leuke jongen', dacht ze. Mark stoot Joost aan. "Heb je spul?"
"Ja, natuurlijk! Kom maar even mee naar de plee". Het was beregezellig die avond. Joost voelde zich goed en had het naar z'n zin. Vooral Linda vond hij leuk. Een knap meisje en ze had een joint van hem aangenomen.

Linda had nog nooit geblowd, maar ze vond het te gek. Alles om haar heen leek anders, vager. Het was net alsof de bar leeg was maar toch vol mensen. Voor ze het wist stond Joost naast haar. Ze kreeg het warm en een seconde later stonden ze te zoenen. Hoewel ze stoned was, besefte ze dit goed.

Joost werd wakker en keek op de wekker.
"Shit, zo laat al."
Het was twee uur 's middags, hij stond op, pakte het spul en liep naar de wc, met de spuit. Hij voelde zich klote, want hij had te veel gedronken. Maar waarschijn-lijk zal hij zich zo wel beter voelen. Had hij nog iets afgesproken met Linda? Hij wist het niet meer. Hij zou vanmiddag wel even Mark bellen, die wist wel waar ze woonde.

Maanden gingen voorbij. Linda en Joost zagen elkaar vaak. Ze gingen elke week uit. Linda bleef vaak bij Joost slapen als ze naar een house-party gingen. Linda blowde steeds vaker en nam ook weleens een pil, maar sinds een maand spoot ze ook.
"Linda, we moeten even praten." Annie keek haar dochter aan, "je bent nu al zo vaak uit geweest deze maand, we vinden dat je dit weekend maar eens thuis moet blijven."
"Ik heb nu al afgesproken om bij Joost te blijven slapen. We gaan naar een house-party. Bovendien heb ik helemaal geen zin om thuis te blijven! Ik ga toch!"
Ze loopt langs haar ouders alsof ze lucht zijn. Ze pakt haar fiets en gaat op weg naar Joost.

"Ik weet het niet meer, hoor Harry. Ze is zo veranderd de laatste tijd, het lijkt wel of alles wat we tegen haar zeggen niet tot haar doordringt."
Harry wrijft door z'n grijze baard. "Het komt gewoon door die Joost, ik heb die jongen nooit gemogen. Je weet dat hij aan de drugs is, wie weet probeert hij Linda ook van alles aan te smeren."
Harry was altijd al bang dat Linda een verkeerd vriendje zou krijgen.
"Ik weet het, ik mag hem ook niet graag. We moeten morgen maar eens met Linda praten. Ik vind dat ze er slecht uit ziet. Ze is ook zo afwezig de laatste tijd, haar schoolresultaten zijn ook niet goed."

De party was aardig opgang, Joost en Linda waren aan het dansen. Joost ging uit z'n dak, hij voelde dat hij teveel gespoten had en teveel pillen had genomen, maar hij vermaakte zich goed. Linda was even gaan zitten aan de bar, ze was een beetje moe dus nam ze nog een pil. Ze dacht terug aan het gesprek met haar ouders. Ze kon zich voorstellen dat ze bezorgd waren, maar ze wilde zo graag lol maken en ze was zo gelukkig met Joost. Ze was blij dat haar ouders niet wisten dat ze aan de drugs was. Ze moest er niet aan denken.

Ze voelde zich wat beter, wat vager eigenlijk. Net alsof de bar leeg was en vol mensen. Ze kijkt naar de dansvloer of ze Joost ziet. Ineens ziet ze allemaal mensen op een plek staan. Ze loopt door de menigte heen om te kijken wat er aan de hand is.
"Joost!"
Ze valt neer op dansvloer naas Joost.
"Hij beweegt niet meer! Haal dan een dokter!"
In paniek schudt ze Joost door elkaar. Een man knielt naast Joost neer en voelt in z'n nek. Linda houdt haar adem in, de man kijkt haar aan en schudt z'n hoofd. "Nee! Nee!" Linda legt haar hoofd op zijn buik.

Linda schrikt wakker van de wekker, het boek ligt nog naast haar.
"Lin, ben je wakker?" Annie's vrolijke stem galmt door de slaapkamer.
"Ja mam, ik kom er zo aan."
Linda staat op en kijkt in de spiegel. Ze beseft dat ze door moet gaan met haar eigen leven, maar Joost zal ze nooit vergeten.

Anne-Bart Fontein, Jeroen de Jong en Marieke Streefkerk

"Kan ik er wat aan doen"

De lucht suisde langs zijn gezicht, hij wilde niet kijken, maar deed het toch. De wereld kwam dichterbij, maar toch voelde hij een afstand. Hij voelde zich warm en zag zichzelf gloeien. Plotseling zag hij in een flits de ellende van de afgelopen tijd voor zich, maar dat was nu voorgoed voorbij...
Opeens was er totale stilte en werd hij omringd door de koelte van de natuur.

Het was druk op de weg, maar Frank kon het niet veel schelen. Hij kon z'n aandacht niet bij het rijden houden. Hij dacht aan Paulien en hoe hij het afgelopen half jaar in twijfel met haar had doorgebracht. Al een paar keer had hij het geprobeerd te zeggen, maar het was hem steeds niet gelukt.

Nu had Frank echter de knoop doorgehakt, hij moest en zou het nu vertellen, maar hoe? Zou hij alles kunnen vertellen, de hele waarheid die hij nu al zolang voor iedereen verborgen hield? Frank wist dat Paulien nog van hem hield en hij wilde haar eigenlijk niet kwetsen. Maar het kon zo niet langer doorgaan, ze moest het weten. Frank zag er tegenop, maar over een uurtje zou alles gelukkig voorbij zijn, toch...?

Wild getoeter wekte hem uit zijn gedachten. Snel trapte Frank het gaspedaal weer in dat hij zojuist had losgelaten en richtte zijn blik weer op de weg.

Het was twee uur in de nacht. Frank lag in zitn bed en kon weer eens niet in slaap komen. Hij had deze week nog geen één nacht normaal kunnen slapen. Het gesprek met Paulien suisde nog altijd door zijn hoofd. Nadat hij had gezegd dat hij verliefd was op een ander en het wilde uitmaken, was ze in tranen uitgebarsten. Ze wilde weten wie het was en toen Frank zei dat hij dat niet kon vertellen, werd ze boos en verzocht hem te vertrekken. Ze wilde hem niet meer zien.

Al deze gedachten kwamen nu al een week elke nacht terug. De eerste paar nachten dacht Frank dat het wel weer weg zou gaan, maar de nare gevoelens bleven. Zou het komen omdat hij maar de halve waarheid had gesproken? Hij moest het aan iemand vertellen, hij moest het aan iemand kwijt. Maar aan wie? Aan Edwin, zijn beste vriend, of aan zijn ouders. De relatie tussen Frank en zijn ouders was niet zo goed de laatste tijd, dus besloot Frank om de volgende middag naar Edwin te gaan en alles te vertellen. Als dat niet zou helpen, dan kon hij nog proberen het zijn ouders uit te leggen. Nadat Frank dit besloten had werd hij eindelijk moe en viel al snel in een droomloze slaap

"Wat! Heb je het uitgemaakt! Waarom? Hoe kun je zo'n meid nu laten zit ten?"
"Eh, ja...ik ben verliefd op iemand anders."
"Oh, op wie dan?"
"Eh, dat kan ik je niet vertellen, ik heb het Paulien ook niet verteld."
"Wat vond ze daarvan?"
"Ze werd kwaad en zei dat ze me niet meer wilde zien. En dan heb ik haar nog maar de halve waarheid verteld."
"Oh, wat is er dan nog meer?"
"Eh, ik vind het nogal moeilijk om je dat te vertellen."
"Kom op, man, ik ben je vriend."
"Okee. ik eh....ik ben homofiel."

"Godverdomme, wat moet de familie wel niet denken! Een homofiele zoon! Hoe kun je ons dit aandoen!"
Franks vader was buiten zichzelf van woede en liep vuurrood aan.
"Rustig Henk, ik vind het al heel wat dat Frank het aan ons durft te vertellen. Niet dat ik er blij mee ben, maar het is toch moedig van hem."
"Moedig? Helemaal niet, onze zoon is een mietje, een poot. En dan denk je zeker ook nog dat je met je flikkervriendjes hier mag blijven slapen! Nou mooi niet. Zelfs jij mag hier niet meer slapen, zolang jij homo bent kom je dit huis niet meer in. En nu opgerot, want anders smijt ik je eruit!"

Er viel een korte, pijnlijke stilte waarin Frank niet wist wat hij moest doen. Huilen, schreeuwen, slaan, schoppen? Of gewoon weggaan, zoals zijn vader gezegd had. Hij koos voor het laatste. Hij had geen kracht meer om ergens tegenin te gaan en het zou toch niets uitmaken. En als z'n vader zo boos was, wist Frank dat hij er niets meer tegenin moest brengen en daar had hij ook eigenlijk geen behoefte meer aan.
Hij voelde zich verraden, alleen en ongewenst. Hij trok zijn jas aan en liep zonder iets te zeggen het huis uit.

Toen hij de deur achter zich dichtdeed, overviel hem een gevoel van moedeloosheid en overbodigheid. Hij wilde weg, maar wist niet waarheen. Hij stapte in z'n auto en dacht aan Edwin, want hij was de eigenlijke reden van al deze ellende.

Toen Frank aan hem vertelde op wie hij verliefd was, zei Edwin alleen maar dat hij beter weg kon gaan, net als Paulien had gezegd. Want de eigenlijke waarheid was dat Frank verliefd was op Edwin, zijn beste vriend. Hierna wilde hij het zijn ouders proberen uit te leggen en wat troost zoeken, maar dat pakte ook al helemaal verkeerd uit. Opeens besefte Frank dat hij helemaal niemand meer had. Edwin was altijd z'n enige en beste vriend geweest. En bij z'n ouders hoefde Frank ook niet meer aan te kloppen.

Plotseling trapte hij op de rem en stapte uit zijn auto. Achter hem hoorde hij het getoeter van de ge‹rriteerde automobilisten, maar dat ging totaal langs hem heen. Frank had nog maar oog voor één ding: de brug over de rivier naast hem. Hij had nog maar één gedachte: "Ik wil hier weg."

Langzaam maar vastberaden begon hij richting de brug te lopen. ln het midden van de brug aangekomen, klom hij over de reling en keek naar de watermassa ver beneden hem. Een moment van twijfeling, maar dat duurde niet lang. Na dit moment voelde hij alleen nog maar de wind langs zijn gezicht en dacht:"Kan ik er wat aan doen!"