Dit artikel is in 1997 geschreven door JOB BUGEL
Lekker uitgeslapen en gezwommen. Om half elf neem ik de bus naar Madras. Drie uur later reserveer ik een bed in de Tamil Nadu Express die vanavond richting Delhi zal vertrekken. In gebouw naast Centraal Railway Station, waar ik moet wezen is nergens een propje of een peuk te bekennen, ook niet op het plein voor het gebouw. Ik ben de enige die nog rookt. Madras is helemaal niet zo smerig als ik gevreesd had. Ik heb een briefje op zak met een adres waar ik mijn vlucht met Biman naar Amsterdam kan bevestigen. Altijd leuk om een doel te hebben als je ergens bent. Op het briefje staat ook een zipcode maar dat ben ik vergeten. Ik spring in een voorbij rijdende bus, en vraag of die ook richting MG-road gaat. Mahadma Gandhi Road, ja die zijn er zo veel, in welk stadsdeel moet je wezen. Ik probeer ergens te bellen, dan moet je een telefooncel vinden, en niemand durft te zeggen dat hij dat niet weet, dus ik word allerlei verschillende kanten opgestuurd. Ik krijg de hectische stemming van de mensen in de miljoenenstad behoorlijk te pakken, en schreeuw tegen mensen die er niets aan kunnen doen dat ik de cel niet vinden kan, tot iemand vlak achter me wijst. Daar staat in de heg een soort houten poppenkast met een mannetje er in. Voor hem staat een grijze plastic telefoon van het tafelmodel, waar door sigaretten allemaal gaten in gebrand zijn. De mensen mogen om de beurt een nummer draaien. De nummers blijken meestal bezet of de verbinding wordt verbroken, dan is de volgende die het meeste aandringt aan de beurt, ik neem de regels van het spel over, en begin ijverig sigaretten rokend te dringen en te draaien. Mijn nummer is ook steeds bezet, het kantoor van Biman moet mij vertellen in welk stadsdeel hun MG-road is. Ik begin aardigheid in het spel van de grote stadsmensen te krijgen, spring taxi's in en uit, begin te schreeuwen in de file tegen een bus die voor onze riksja staat, en langzaam begint achteruit te rijden, en ik scheld steeds maar op het land. Als ik eindelijk oog in oog sta met de man die de Biman-computer bedient, blijkt hij geen verbinding te hebben. Hij beloofd me de confirmatie in orde te maken. Een paar dagen later zal op de luchthaven blijken dat Biman al weken lang niet meer op Amsterdam vliegt. Er is niet alleen geen plaats, maar zelfs geen vlucht.
Ik lees op dat moment V.S. Naipaul: An area of darkness.
Maar nu zitten we in Madras. Ik zit bovenop een mooi versierde fietsriksja, die me naar het strand zal brengen. 'Beach' heb ik gezegd, en 'Beach' had hij geantwoord. Hij bracht me naar de state bank of India. Waar moet een 'Englies Fellow' anders heen? Apathisch van de hitte wissel ik alvast geld voor komende maand Februari, als ik weer in India zal zijn. Ik heb de tijd, een hele middag lang, dus laat ik dat alvast maar even doen. De straat waaraan Statebank Of India is gevestigd, heet 'Beach'. Traveler cheque wisselen moet hiernaast. Pas als ik kwaad word nemen de mensen de moeite duidelijk te zijn: niet het loket is naast, ook niet de zaal er naast, ook niet de volgende ingang, maar een gebouwen verderop, een gebouw dat de naam draagt 'Thomas Cook'. Buiten staat mijn Riksja-driver te wachten. I had hem gezegd om weg te gaan, dat ik zijn diensten niet meer nodig zou hebben. Ik ga niet met iemand op stap die weet dat ik net een bank uit kom lopen. Ik wil vanuit een neutraal punt bij een onbekende met en schone lei overnieuw beginnen. Ik negeer de riksja-driver, die me als mijn schaduw blijft volgen. Een kluwen jonge mannen vraag ik in het voorbijgaan naar het Thomas Cook gebouw. Het blijken geldwisselaars te zijn. Thomas Cook daar moest ik niet wezen, liever bij hun. Maar met een hele menigte doe ik geen zaken. Als ik bij Tomas Cook bewezen heb dat mijn handtekeningen nooit hetzelfde zijn krijg ik een stapel geld mee. Aan de andere kant van de zesbaansweg (samen met een koe overgestoken) is een treinstation dat ook Beach heet. Daar weer achter is een doodlopende weg waar je niet kan komen, aan weerszijden van de weg liggen grote percelen ommuurde grond met lommerrijk tuinen met villa's. Ten oosten daar weer van is de haven waar ik had willen dralen, maar helaas is de haven niet toegankelijk voor mensen zonder een speciaal pasje. Door over spoorrails te lopen en een paar keer over een hek te klimmen kom ik op de weg met tuinen. Na lang lopen vind ik een fietsriksja. Ik navigeer op de kaart, en vertel hem hoe hij moet rijden. Haast niemand in India kan kaart lezen. Ik dacht dat het aangeboren was, maar het schijnt niet zo te zijn. Ver naar het zuiden vind ik een doorgang naar de kust, waar een van de twee rivieren die door Madras stroomt in zee uitkomt, we gaan een brug over, ten zuiden van de rivier is een zandpad richting zee. Aan het zandpad staat een futuristisch restaurant van glas en beton, dat waarschijnlijk en de jaren twintig door de Engelsen daar neer is gezet. Het is een mooi punt voor een mooi gebouw. De gelijkvloers etage staat helaas onder water. De eerste verdieping is open, ik ben de enige klant.
Ik zit op een betonnen platje dat gedeeltelijk is ingestort. De visfilet bestaat uit een mengsel van de malen vis en uien dat met een puddingvormpje in de vorm van een vis gekneed is, gepaneerd en zo goed in zwarte olie gebakken dat het waarschijnlijk bacterievrij is. Het ding is zo sterkt gekruid dat je gelukkig niet kunt proeven of hij afkomstig is uit het open riool dat onder me door stoomt. Van achter een vervaarlijk in de wind zwabberende ijzeren balustrade geniet ik samen met vier kraaien van het uitzicht op de zee, waar veel schepen voor anker liggen te wachten op inklaring.

Terug naar het noorden }}}}}}}}}}