Dit artikel is in 1997 geschreven door JOB BUGEL
Bij het ochtendgloren goed uitgerust uit de eerste klas sleeper gestapt. Geen ratten en geen bedelaars op dit station, het zou Amersfoort kunnen zijn als het niet zo heet was. Er zijn geen karretjes met potten kokende thee. Voor het station is een waanzining groot plein met over en onderdoorgangen, verder zie ik nogal wat particuliere auto's. Een dochter grist gegeneerd een omslagdoek van vaders schouders, moeder bergt het weg in haar tas. Europese kleding overal, ook bij vrouwen na een kwartier zoeken nog nergens een plek gevonden waar je thee kunt drinken. Eindelijk vind ik een soort McDonald waar mensen gedeisd ieder achter een eigen tafeltje zitten. Er hangt een bord dat je niet op de vloer mag spugen. Ik bestel twee koffie en krijg een bierpul vol met warme melk, veel suiker en een heel klein beetje nescafee. Dat stelt me gerust. We zijn toch in India. Ik wil m'n lenzen in doen maar ik kan nergens m'n handen wassen. Er is een familieroom met spiegels en veel tandenpoetsende mensen, maar het water doet het niet. Dit is vertrouwd. Oostindisch doof voor protestgeluiden (snel overgaand in gelach) was ik mijn handen onder de drinkwaterkraan achter de bar. Ik doe mijn lenzen in, drink de warme melk en neem de citybus naar MG-road, die blijkt heel anders te zijn dan de PC Hoofdstraat die ik had verwacht. Het is een zesbaas rijweg met aan een kant een ommuurd park, en aan de andere kant torenhoge bankgebouwen die geheel eigentijds met badkamerspiegels zijn beplakt. Daartussen vind ik inderdaad mijn internet provider en ook de boekhandel die ik moet hebben.
Waanzinnig veel in India gedrukte en gebonden boeken gekocht, een gedeelte met de boot laten sturen, in het park gedraald, en daar plannen gemaakt de stad te verlaten, richting Madras.
Een halte voor Madras wilde ik rechtsaf naar het zuiden. Ik houd niet van de grote stad. In Karkatie stopte de expres, ik neem afscheid van een diep christelijke Indiër waarmee ik in de trein bevriend ben geraakt. Welgemeend wens ik hem toe dat hij 'many converts' maakt, maar op de valreep blijkt dat niet in goede aarde te vallen. Spijt me zeer, was echt gemeend, aan de achterkant van het station wacht een bus, ik ben me er niet van bewust maar de mensen roepen dat ik op moet schieten. Als het donker is ben ik in Vellore, de plaats waarvan twee reisgidsen melden dat er niets is te beleven. Volkomen oninteressant. Met een fietsriksja ging ik alle pensionnetjes af. De zesde lodge ontruimde net een eenpersoonskamer.

Vellore }}}}}}}}}}