Maar ook als de toestand volstrekt ideaal is, ga je toch nog op onderzoek uit, en ja hoor, ook andere mensen hebben het bereikt. Achthonderd meter verderop:

- 'Well, I do my yoga every morning, than I have breakfast, then I go swimming for a while, we all happen to stay further on to Colva, that is how we met one and other. We have been thinking it would be more convenient to stay here, as we eat here, but it never came to that as it is not much more expensive there, and we are satisfied, especially with the nabours,...

- Wait: is that a joint you make? Then I stay.

- We got this at Colva. We paid 600 Rs a tola. Yes, that is out of range, but we were desperate. I'm a social worker in Cologne, but I took one year off to go to India again. Before I was on a Yoga-school near Hampi, this time I went to a program in Dar Es Salaam. What I like about Goa is the special atmosphere, and the opportunity to meet interesting people, like right now (short and decent pause).

- Have you been in Hampi? There is an absolute magic about it.

- I don't believe in Magic.

- You are verry right not to believe in magic. No, it is not like the Anjuna fleemarket where we go wednesday's in joint Taxi.

- etc.

- Baba some fruits for you on the way (make verry cheap price for you)

- Baba bermuda-sort, Baba polo-surt (this you can not refuse)

Wat het dichtst in de buurt komt van een stafkaart, is de tactical pilot chart (Defence mapping agency Aurospace center). Daarover zit ik gebogen met een paar mannen die in de buurt zijn opgegroeid. Ik maak een afspraak voor het huren van een motorfiets. Avond.

Ik staar onwillig naar een geëxalteerde menu-lijst, als je wil eten krijg je huiswerk op. De prijzen variëren van 30 tot 60 roepies. De lijst is geschreven in vier verschillende kleuren balpen, en rijkelijk versierd, zoals mijn scriptie over een bezoek aan Denemarken toen ik twaalf jaar was. De mensen hier zijn trots op hun restaurant. Ik wil eten wat hij zijn kinderen te eten gaf, twee uur geleden, toen ik hier langs liep. Dat staat niet op het menu, maar ik bereik dit in staand overleg met de baas voor de crucifix in de hut, waar het eten vandaan komt. Het is rijst met een paar flinke klompen ondefinieerbare vis, dit geheel smaakt naar scherpe kerriesaus. Als ik genoeg gegeten heb, zijn vader moeder de kinderen en bedienden de mis aan het lezen voor de crucifix in de hut, en voor de ingang van de hut voor zover die geen plaats biedt. Als ze klaar zijn mag ik betalen, prijs niet meer dan tien roepia's. De situatie hier is zo perfect dat ik me wel snel zal gaan vervelen, het is hier af, daarom zo gauw mogelijk naar het zuiden, naar een gebied zonder Cola en zonder voorgekookte overeenkomsten voor het krijgen van logeergelegenheid, en gebied waar met dysenterie besmet drinkwaren volgens de regels van de gastvrijheid zal moeten aannemen en opdrinken. Ik maak een boodschappenlijstje voor de dingen die ik daar nodig zal hebben. Een ketting waarmee ik mijn afsluitbare reistas ergens aan kan vastbinden, zodat in het moerassige gebied tussen vriendschap gastvrijheid en vertrouwen een lijn getrokken wordt die weinig ruimte voor misverstand overlaat. Waterzuiveringstabletten, profylaxe en vooral muskietengaas, want mijn huidige bescherming tegen de venijnige beesten is onvoldoende, en omdat het ook nog gevaarlijk is wordt ik herhaaldelijk wakker als ik gestoken wordt.
Op een nacht loop ik langs het pikdonkere strand, tot de ogen gewend zijn aan het donker. Ik waan me pas alleen als in geen kilometers een mens meer te zien is. De kleren gaan uit. De zee is lauw en geeft fluorlicht als ik m'n handen beweeg. De schoudertas op het strand is van hier niet meer te zien. Ik prent me de contouren van een palmbosje in, voor het geval er in zeestroming is, en ik zwem wat heen en weer op een afstand van 500 meter voor de kust, een grote afstand, maar dat geeft overzicht, en privacy.

Het is ochtend, ik ben als een razende uitgevallen tegen de handelskinderen op het Zeewier terras (XAVIER BAR & REST.), waar ik aan een artikeltje zat te werken. Ik tierde over mijn 'peace and quite', die ik wou hebben; seconden later voelde ik me zo beschaamd, dat ik besloot voor alles mijn onvermogen met de situatie om te gaan de onderzoeken, en te oefenen met een adequater gedragslijn. Inmiddels heb ik alle voordelen van de handelaartjes gehad, ik heb jongetjes weggestuurd met een precieze omschrijving van het soort loengie dat ik wou hebben, en dan ook nog van de zelfde stof als mijn bermuda-short en poloshirt. Ik vind de kinderen ongeëvenaard knap, flexibel en gelikt (sociaal vaardig) en ook heel licht, vrolijk en aardig. Omdat ze aardig vind, ben ik weerloos tegen hun hyperactiviteit, en hun onvermogen zich voor te stellen dat ik liever stuurs in een boekje kijk dan naar de hel geverfde katoentjes die ze tussen mijn gezicht en het boek heen en weer bewegen. Ik besluit dat de ambivalente niet in de situatie ligt, maar in een tekort aan conceptuele discriminatie bij mij. De situatie vraagt om twee reacties: - ik houdt van jullie. - ik ben geïnteresseerd in mijn boek, en wil niets kopen. Na een tijdje oefenen lukt het me met het geboefte om te gaan.

Er is soort Allerheiligen feest in Benauliem, het lijkt op vlaggetjesdag. Het is nu twee dagen na de dood van een zeer geëerd priester. De dorpelingen verwachten dat de priester in de toekomst zal worden heilig verklaard. Door veel mannen wordt stevig gedronken en huilerig gedaan. De verhalen over de priester zijn aandoenlijk en ze hebben iets bekends, het zijn heiligenverhalen, ze staan als een huis en klinken als een klok. Over klokken gesproken: Op het moment dat hij in de rivier verdronk viel de kerkklok uit te toren - hartstikke kapot - kom zelf kijken. De boodschappen die ik in het dorp kwam doen, voor mijn reis naar het zuiden, kon ik wel vergeten, niemand had zijn gedachte bij geld verdienen, zelfs de kleine snoepwinkeltjes waren dicht, en de mensen liepen in wandelpas en zondagse kleren over staat. 's-nachts heb ik erg veel last van muskieten. De propeller aan het plafond en de wierrok met muggengif zijn niet voldoende. Ik stook de kamer vol met muggengif, sluit de deur achter me, en loop langs de lichtende branding. Ergens brand een lamp. Australische meisjes zitten bier te drinken. Het gaat over de nieuwste geruchten. Plasmodium falsiparum, een nieuw soort malaria, met nekkramp (meningitis) symptomen. Tien doden alleen in Goa. Een man die met de meisjes zit aan te pappen weet een verhaal over de schadelijkheid van de pillen die malaria moeten voorkomen. Als ik weer eens mijn bed opzoek zet ik volgens de gebruiksaanwijzing de ramen en deuren van mijn kamer open, zodat de muskieten weg kunnen, dat doen ze niet, en er komen nieuwe bij. Ik smeer mezelf in met een crème die in Nederland veertig gulden heeft gekost, ik doe ramen en deuren weer dicht en kruip met mijn hoofd in de lakenzak. Telkens als ik als ik gestoken wordt, door de lakenzak heen, ga ik direct uit de slaap over in blinde razernij, scheldend sla ik om me heen. De beten groeien tot dikke jeukende bulten. Krabbend en slaand strompel ik het strand weer op, ik loop richting Colva, vindt ergens een terrasje wat nog open is, en bestel een grote fles met bier. Ik meng me tussen de andere westerners en bespreek de zaken die westerners altijd bespreken aan het strand in Goa: Spijsvertering en tropische ziekten. We bestellen nog van de grote flessen bier, en we roken tot we geen woord meer kunnen uitbrengen. Zo gaat dat 's-nachts in Goa, bij de gerestaurandiseerden.

Inkeer. Wakker geworden met kater door de twee flessen Kingfisher van gisteren. Dit is een dag van inkeer, ik ben ook van plan om niet meer te roken. Naar Belgaum gereden om postzegels te kopen, de computer op te laden, me te laten scheren en op advies van de kapper heb ik me ook maar laten knippen, een beetje extra tuttelen kon ik wel gebruiken. Xerox kost maar 50 paisa per vel A4. Faxen is een halve minuut per vel, of 100 Rs. 's-Middags is het te heet om iets anders te doen dan met vissersbootjes mee varen en zo veel mogelijk in lauwe water te liggen.