Een apart (en niet weg te denken) genre in de muziek is de zgn.
muziek voor volwassenen. Muziek dus met een erotische lading.
Hoewel je je af kunt vragen wat er erotisch is aan titels als "Je moet
wat hoger" of "Ik kan het gat niet vinden".
Er bestond zelfs een speciaal label Ojee, een sub-label van Johnny Hoes' Telstar met artiesten met namen als "Slome Japie" (schuilnaam voor Jaap Valkhoff) en "Leo en de zingende
Katers".
Het genre is te omschrijven als vrolijke accordeon muziek met "
schuine" teksten met een vette knipoog.
Overigens wordt er schaamteloos geleend uit de gehele muziek
geschiedenis. Zo is er de titel "Schuif toch Jet!" wat een licht
gemodificeerde versie is van "Heb medelij Jet (is er voor mij geen
plaats meer in bed)" een vertaling van Kees Pruisch van een
orgineel van Ostermann (Waarschijnlijk bekender van de
Amazing Stroopwafels).
Hieronder staat een rijtje van die OJEE plaatjes.
De slogans van het OJEE label waren oa.
"Met 'n plaat van
Ojee is de stemming Okee!"
en
"Wilt U
gezelligheid thuis? Haal dan 'n Ojee plaat in huis!"
Kortom stemmig en gezellig!
Klik
Klik
Klik
Klik
Klik
Klik
Overigens was deze muzieksoort niet voorbehouden aan Johnny Hoes met
het OJEE label. Er verschenen ook plaatjes zoals hier op het Playboy
label. (Wel met een fout konijntje).
Het O Lala label mag zeker niet ontbreken. Dit is een
typisch geval, waarbij de titel van de plaat van alles doet vermoeden,
maar de tekst gaat over iets zeer onschuldigs. Humor?
Het sexblad Candy deed ook mee in deze strijd.
Zij brachten een LP uit met wat meer expliciete teksten. De erotiek
was ook hier van een vette soort, met teksten als "Oh Lexi, ik ben zo
sexy. Oh Annie, nee ik kannie".
Say no more (He said knowingly) Monty Python
De uitvoerenden zijn "Peer Mullens, Joke Raviera & de vrolijke
trekkers". Joke Raviera was de dame die de brieven rubriek in het
blad Candy schreef. Althans zo leek het in het blad. In werkelijkheid
werd die rubriek door de redaktie geschreven. Zo is de rubriek een
aantal jaren geschreven door de niet geheel onomstreden
Wim van den Hout
die onder het pseudoniem Willy van der Heide bekend is
geworden met de
Bob Evers
jeugdboeken.
Wie hier dus stem geeft aan 'Joke Raviera' zal dus wel altijd
onbekend blijven: de dame kan echt zingen.
Datzelfde kan je niet zeggen van Peer Mullens. De uitgever van het
blad Candy was Peter J. Muller.
en op de plaat is duidelijk te horen dat Muller beter thuis was in
het uitgevers werk dan in het zingen.
Klik
Ook de bekendere artiesten hebben meegedaan om een graantje mee te
pikken uit deze schuine ruif.
Hieronder staat een plaatje van Rijk de Gooyer "Bloot slaat Dood":
een zouteloze rip-off van "Een spel kaarten" in een nudisten kamp.
Dat spel kaarten was overigens een hit voor Cowboy Gerard. dat op zijn
beurt weer een cover was van "Deck of Cards" van T. Texas Tyler en onder
andere beroemd gemaakt door Tex Ritter.
De B-kant "Een sherif is ook maar een mens" is weer een zouteloze
rip-off van Giddy-up-go; ook van Cowboy Gerard en oorspronkelijk van Red
Sovine.
Eigenlijk heb ik zulke muziek liever zoals van de Zangeres Zonder
Werk. Dat is ook met een vette knipoog, maar verder zonder veel
pretenties. De Zangeres Zonder Werk komt trouwens uit de stal van
Rrruburrrre Rrrobbie
.
Citaat van de platenhoes:
PS. U vraagt zich waarschijnlijk af waarom Thil Hoogeveen,
de 'Zangeres Zonder Werk' heet? Het antwoord daarop is: "Ja, dat is
zo!"
Deze plaat staat op het Discovery label. Eigenlijk is dat gewoon
Discofoon, het eigen platen label van Vroom & Dreesmann. Maar een
plaat vol pikante liedjes op het eigen label was zelfs in 1981 nog not
done.