Dag 1. Pont d'Espagne - Refuge des Oulettes.

De eerste 300 meter hoogteverschil zijn voor de minder gemotiveerde wandelaar ook te overbruggen met de twee stoeltjes liften. Het pad langs het Lac de Gaube naar de Refuge (deel van de GR10) is eenvoudig te volgen. De Vignemale, voor de gelegenheid gehuld in een grijs wolkenpak, is reeds van veraf te zien.

Naast de refuge is een kampeerveldje, dat vooral in het weekeinde druk gebruikt wordt door mensen die alpiene technieken oefenen op de Glacier des Oulettes. Omdat er nogal een harde wind staat, verzwaren we de tentharingen met grote stenen. Dat blijkt erg nuttig wanneer 's nachts de tent door felle windstoten wordt platgedrukt.

Dag 2. Refuge des Oulettes - Hourquette d'Ossoue v.v.

Regen houdt ons de eerste uren van de dag gevangen in de tent. Tegen de middag lopen we over de Oulettes de Vignemale, binden de stijgijzers onder, en klimmen over de sneeuwvelden onder de Glacier du Petit Vignemale naar de Hourquette d'Ossoue. Helaas zit een beklimming van de Petit Vignemale er vandaag niet meer in.

Dag 3. Refuge des Oulettes - Refuge Wallon.

Langs de Haute Randonnée Pyrenéenne (HRP, hier goed gemarkeerd) over de Col de Mulets. Halverwege gaan de stijgijzers weer onder. De voetsporen laten echter zien dat menigeen het zonder doet, en de voorkeur geeft aan het glibberen van rotsbandje naar puinveldje.

Traverserend langs het komdal van de Rio Ara wordt de Col d'Arratille bereikt. Bovenlangs het half bevroren gelijknamige meer, over sneeuwvelden richting Refuge de Wallon. Wij slaan de tent op aan de driesprong voor de Refuge. Later blijkt dat er bij de Refuge weer een officieel kampeer veldje ligt.

Dag 4. Refuge Wallon - Embalse de Campoplano.

Het pad naar de Col de la Fache is eenvoudig te vinden, en stijgt heel gelijkmatig. Vooral het deel tussen 2290 en 2500 m is schitterend: een smal dalletje, met gentianen en marmotten. Even verderop gaan de stijgijzers weer onder.

Vanaf de Col is, voor de liefhebber, de top van de Grande Fache eenvoudig te bereiken.

Het eerste deel van de afdaling aan de Spaanse kant is minder eenvoudig te vinden. Op de IGN kaart staat aangegeven dat het pad tussen de twee meertjes door loopt. In werkelijkheid is het eenvoudiger om een traverse links van de meertjes te maken. Langs de linkeroever van de Barranco de Campo Plano wordt het stuwmeer bereikt. Hier kun je prachtig kamperen!.

Dag 5. Embalse de Campoplano - Pont d'Espagne.

Om 9 uur 's morgens vertrek naar de Port de la Peyre St. Martin. De col is bezaaid met gigantische rotsblokken. Rechts aanhouden richting Col de Cambalès door een landschap van puinhellingen.

In de klim naar de Col de Cambalès laten we de stijgijzers aanvankelijk uit: treetjes schoppend gaan we omhoog. Maar de sneeuw gaat over in ijs, en de helling wordt steeds steiler... op een steenveldje gaan de ijzers dus maar weer onder.

Het laatste deel van de klim gaat over een helling met losliggend puin: 1 stap omhoog, een halve stap terugzakken. Later zien we dat het slimmer was geweest om het bovenste sneeuwveld over te steken, waar verder naar links stukjes aangetrapt pad zichtbaar zijn.

De klim wordt beloond met een schitterend uitzicht over de vele Lacs de Cambalès. Wij dalen zo lang mogelijk door de sneeuwvelden af, dwalen te veel naar het zuiden, en moeten dwars door de puinvelden een weg naar het pad zoeken.

Van het plan om een colaatje te pakken bij de Refuge de Wallon komt niets: de huttenwaard doet gewoon of hij zijn gasten niet ziet. Van pure kwaadheid hijsen we de rugzak weer op ons rug, en lopen door naar Pont d'Espagne... waar we na een tocht van 8 uur aankomen.