|
|
|
In deze rubriek vindt u informatie over politici, die zich ook via het fietsen in de kijker hebben gespeeld. ---------------------------------- (Advertenties)
----------------------------------
Het kon niet uitblijven: Barack Obama op een vrije dag op de fiets. Hij heeft bewust gekozen voor het dragen van een helm. Meer details over zijn fietstocht en outfit verschenen in de New York Times van 13 juni 2008. Want van en voor een presidentskandidaat is ieder detail belangrijk. ABOUTALEB: FERVENT FIETSER Ahmed Aboutaleb, de Nederlandse PvdA-staatssecretaris van Sociale Zaken, blijkt ook een fervent fietser. Hij kreeg daarom van zijn voormalige collega's in Amsterdam bij zijn afscheid een fiets cadeau. De Telegraaf meldt: 'In zijn vrije uurtjes maakt hij graag een tocht door de natuur. "In het begin dachten mijn bewakers, kijkend naar mijn lijf: die dikke kunnen we wel bijhouden". Inmiddels zijn ze er wel achter, dat de oud-wethouder rappe benen heeft".
Staatssecretaris Nebahat Albayrak liep in haar jeugd bij het fietsen een lidteken op', aldus meldt Trouw. De staatssecretaris tilt haar broekspijp op. 'Kijk, dat is mijn blindfietslidteken'. Ik was een wildebras. Samen met een vriendinnetje gingen we fietsen met onze ogen dicht en de handen op het stuur. Op de dijk ben ik toen een keer gevallen. Het bloedde heel erg. Mijn vriendinnetje ging hulp halen en de man bij wie ze aanbelde bleek arts te zijn". Ze bekent, dat ze het heel soms nog even doet: blindfietsen. "In de duinen, als het niet gevaarlijk is". SOCIAAL AKKOORD EN BRINKHORST'S VAL VAN DE FIETS
Op 27 oktober 2004 fietst de 67-jarige Nederlandse Minister van Economische Zaken Brinkhorst over de Bezuidenhoutseweg in Den Haag. Vóór het SER-gebouw, het symbool van het Nederlandse poldermodel, stuurt hij zijn tweewieler te veel naar links, waardoor een voorbijkomende 33-jarige fietser hem niet meer kan ontwijken. Brinkhorst - door "De Telegraaf" fijntjes als 'een onstuimige fietser' betitelt - valt op zijn hoofd, raakt even buiten westen en loopt een hoofdwond en een hersenschudding op. De onderhandelingen over een Sociaal Akkoord zijn volop aan de gang, maar Brinkhorst is uitgeschakeld. De Volkskrant constateert in een reconstructie van de uiteindelijke totstandkoming van het akkoord: "Het vergemakkelijkt het proces, omdat Brinkhorst slecht ligt bij de vakbeweging". Deze week zagen we hem weer op televisie: John Kerry, de Amerikaanse presidentskandidaat, op zijn fiets in de straten van Boston. Quasi-spontaan kwam hij toe rijden naar de gereedstaande cameraploegen. De non-verbale boodschap: John Kerry is relaxed, hij is zo gerust van zijn overwinning dat hij zelfs tijd vindt om een eindje te fietsen. En John Kerry is een man van het volk; hij verplaatst zich niet louter in limousines en vliegtuigen. John Kerry is bovendien sportief, want hij verplaatst zich niet op een ouwe omafiets. Zijn Serotta Ottrott mountainbike is zelfs op maat gemaakt en zo duur als een leuk autootje: meer dan achtduizend dollar.
Begin mei viel John Kerry van zijn fiets. Jolige koppen in de kranten. Gelukkig was er geen cameraploeg bij. Een paar weken later kwam de wraak: George Bush viel van zijn fiets. Met zijn arts en wat veiligheidsagenten was hij aan het fietsen op het terrein van zijn uitgestrekte ranch in Crawford, Texas. Na zo'n 26 kilometer afgelegd te hebben, tuimelde de president over het stuur heen naar de grond. Schaafwonden op verschillende ledematen en ook op zijn kin, maar de natie kon gerust zijn. Jolige krantenkoppen alom uiteraard, en zomaar een gratis inspiratiebron voor cartoontekenaars en beheerders van anti-Bush-websites. De dag erna smakte een van de veiligheidsagenten tegen het asfalt en brak drie ribben, maar die leed zijn pijnen in anonimiteit. Dat de president wel degelijk kán fietsen valt inmiddels te controleren op de officiële website van het Witte Huis. Daarop vinden we een foto van een bijna onherkenbare George W. Bush op zijn mountainbike, met helm en zonnebril op. Héél toevallig passeert hij net een wapperende Amerikaanse vlag. De president heeft overigens een wat bescheidener stalen ros dan zijn opponent: zijn Trek Fuel 90 kost circa 1400 dollar. Bush kreeg hem uiteraard cadeau van de directeur van de fietsfabriek. In 2001 kreeg hij zelfs een gratis mountainbike van niemand minder dan Tourwinnaar Lance Armstrong.
In Washington valt er voor de president helaas niet veel rond te toeren; dat zou een nachtmerrie voor de veiligheidsmensen zijn. Op zijn werkplek draait de president daarom geregeld zijn rondjes op een hometrainer. Hardlopen, iets waar zijn voorganger Bill Clinton bij zwoor, is voor hem niet echt weggelegd omdat hij zwakke knieën heeft. Niet veel sporten zijn van presidentiële allure. Golf uiteraard wel, tennis wellicht. Een teamsport zou te veel afbreuk doen aan de verheven positie die de president behoort uit te stralen. Zwemmen is te bloot. John Kerry liet zich fotograferen op een surfplank, maar dat oogde zo ridicuul dat hij daar ongetwijfeld spijt van moet hebben gekregen. Op een fiets kun je gracieus langs een batterij camera's rijden, en toch laten zien dat je hebt gezweet om in vorm te blijven voor het landsbestuur. (Uit: Trouw, 15 oktober 2004; artikel geschreven door Mark Traa) -------------------------- DE VERMAARDSTE FIETSERS VAN HET BINNENHOF
"De Friese sociaal-democraat Anne Vondeling werd zo sterk geassocieerd met de fiets, dat een vooraanstaand Russisch politicus in de jaren tachtig meende te weten, dat hij bij een fietsongeluk aan de Nederlandse kust om het leven was gekomen. In het geheugen van de Rus waren twee gebeurtenissen samengevloeid tot één, een berucht fenomeen, dat het geheugen tot een onbetrouwbare bron maakt. Vondeling maakte tijdens de verkiezingscampagne van 1972 een fietstocht langs de kust van Zeeland naar Friesland en hij kwam zeven jaar later om bij een auto-ongeluk in Luxemburg. De fietstocht was uiteraard een stuntje om aandacht te trekken, maar ook in het dagelijks leven verplaatste Vondeling zich bij voorkeur per rijwiel. Dat paste bij zijn sobere levensstijl en eigenzinnige karakter. Als kamervoorzitter pendelde hij tijdens de vergaderingen per fiets tussen zijn pied-à-terre in Scheveningen en de Tweede Kamer. Pikant detail: als hij op het Binnenhof was aangekomen, stapte hij voor de hoofdingang af en wachtte tot een portier naar buiten snelde om het rijwiel aan de hand naar de stalling te voeren. Vondeling kan met recht als de vermaardste fietser van het Binnenhof worden aangemerkt. Dat lijstje ziet er als volgt uit: De tien vermaardste fietsers van het Binnenhof: 1. Vondeling 2. Voorhoeve 3. Van Weezel 4. Fortman Sr. 5. Van Boven 6. Vermeend 7. Van Aartsen 8. Feenstra 9. Verburg 10. Vreeman
Het opvallendste aan het lijstje is, dat de achternamen van de fietsende politici alle met een v- of f-klank beginnen, alsof daarin de voorliefde voor de fiets zich aandient.
Joris Voorhoeve heeft zich als fietser onsterfelijk gemaakt door tijdens een rit door de verlaten Haagse Duinen bij een afslag zijn hand uit te steken. De scène zit in een gefilmd portret van de oud-VVD-leider. Van Weezel maakte furore als de man, die tijdens kabinetsformaties op spannende momenten quasi-argeloos op zijn rijwiel het Binnenhof op kwam rijden. Hij maakte dan zodanige manoeuvres in de buurt van de camera's dat hij altijd wel even in beeld kwam. De ouwe Gaay is als fietser legendarisch geworden dankzij Wim Kan. Gaius vertoefde tijdens de zomer van 1956 met zijn gezin in een PTT-hotel in Kootwijk op de Veluwe, toen de Koningin hem zocht om als informateur de stroef lopende kabinetsformatie vlot te trekken. Gaius vernam dit nieuws van zijn vrouw na terugkeer in het hotel van een fietstochtje met zijn kinderen. Wim Kan maakte ervan, dat de Koningin een lakei per fiets naar de Veluwe had gestuurd om de ouwe Gaay te zoeken.
Van Boven, een liberale senator in de jaren tachtig die graag op de dienstfiets van de senaat reed, maakte als fietser furore door een opmerking, toen een medewerker van de Eerste Kamer hem eens liet zien, hoe je een lekke band plakte. Op het moment dat de man de fiets op z'n kop zette, zei Van Boven: 'Waarom doet u dat nu? Ik kan het zo ook wel zien'. (Van Boven, berijder van een Fongers uit de jaren dertig, liet later aan 'Trouw' (11-12-2001) weten, dat dit verhaal niet klopt. 'Ik wist natuurlijk donders goed dat voor het plakken van een band de fiets op z'n kop moet worden gezet. Dat had ik bij de fietsenmaker al mijn hele leven gezien. Alleen zelf een band plakken, daartoe was ik, onhandig als ik ben, niet toe in staat'. In zo'n geval heeft hij eens de hulp van de senaatsvoorlichter ingeroepen).
De Kamers beschikken nog altijd over een dienstfiets. Het CDA-Kamerlid Gerda Verburg maakt er graag gebruik van om zich binnen Den Haag te verplaatsen. Opmerkelijk, omdat zij een gekend marathonloopster is. Vorig jaar liep ze de lood- en loodzware 'Two Oceans Race' in Zuid-Afrika, een ren tussen de Indische en Atlantische Oceaan van 56 kilometer met in het traject twee bergen. Verburg legde de afstand af in 5 uur, 19 minuten en 30 seconden.
(Bron: Dagblad Trouw, 13 november 2001)
--------------------------
Dries van Agt fietste, zijn naam begint met een v, maar hij stond niet in het rijtje van de tien vermaardste fietsers van het Binnenhof. We beperkten ons daarin tot de gebruikers van het gewone rijwiel. Van Agt reed, voor zover ons bekend, uitsluitend op een racefiets, die hij volgens onze staatskundig-gereformeerde lezer in de Kamer van Peter Post cadeau had gekregen. In elk geval heeft hij zich niet verbonden met de burgermansfiets. Met de oude Tilanus ligt dat anders. Veel (oudere) lezers riepen er schande van, dat we deze christelijk-historische politicus niet in het lijstje hadden opgenomen. Hier buigen wij het hoofd. De grote hoeveelheid reacties geeft aan dat het beeld van Tilanus sr.op zijn rijwiel bij velen nog op het netvlies gebrand staat. Het ontbreken van de v in zijn naam kan tegen dit historisch geweld niet op.
Volgens de staatkundige-gereformeerde lezer paste geen ander vervoermiddel méér bij de bezadigde en degelijke CHU dan de ouderwetse fiets. Verder dan Tilanus sr. en Gualthérie van Weezel komt hij echter niet. Ook wij kennen uit de laatste jaren van deze partij geen fietsers. De laatste bekende Unieman, Wim Deetman, had zelfs behoorlijk het land aan fietsende en lopende joggers, die op de vroege zondagmorgen zijn pad kruisten. "Laten ze liever oude vrouwtjes naar de kerk brengen", gromde hij tien jaar geleden.
Over de fietsende Tilanus weet onze SGP-lezer te melden, dat deze op zijn bagagedrager de Bijbel meevoerde, vastgeklemd onder de snelbinders, en in grote fietstassen het beginselprogramma van de Unie en het CHU-jaarboekje. Zou het werkelijk? Blijkens zijn biografie koesterde Tilanus al vroeg een voorliefde voor de fiets. De eerste foto in de memoires toont Hendrik Willem op driejarige leeftijd bij een driewieler. Onze lezer meldt als bijzonderheid het verhaal dat Tilanus op dit fietsje altijd werd gegroet door een passerende advocaat, die zei: "Dag jongetje". Deze advocaat was de latere Minister van Onderwijs Marchant, met wie Tilanus het als kamerlid nog aan de stok kreeg. Dat zal nog wel meegevallen zijn, want vertegenwoordigers van de CHU waren doorgaans zo gouvernementeel dat ze de regering uitsluitend met vragen lastig vielen. Een antirevolutionair kamerlid zei eens tegen de jonge Tilanus, CH-leider in de vroege jaren zeventig: "Jullie stellen altijd zoveel vragen, wat doen jullie nu eigenlijk met de antwoorden"?
Onze lezer bij de stenografische dienst vindt, dat wij de christendemocraten Jaap de Hoop Scheffer, Pieter Jan Biesheuvel en wijlen Gerrit van Dam 'groot onrecht' hebben aangedaan door hen niet in het lijstje op te nemen. Of we dat even kort willen recht zetten. Geen sprake van. Het betreft hier weliswaar fietsers 'voor het aangezicht des Heeren', zelfs bij nat weer, zoals de lezer uit eigen waarneming meldt, maar niet het oog van het grote publiek.
De lezer vraag ons te onderzoeken of protestantse politici meer fietsen dan katholieke. Dat lijkt ons overbodig. Onze staatkundig-gereformeerde waarnemer vertelde dat in 1929 de antirevolutionaire Donner op de hoek van de Parkstraat en de Mauritskade in Den Haag het pad van de zojuist uit de vroegmis kuierende formateur Ruys de Beerenbrouck kruiste. Deze beduidde hem af te stappen. "Ik kan toch wel op je rekenen, hè?", vroeg Ruys. Donner knikte en daarmee was de bezetting van de post justitie in het derde kabinet van de katholieke politicus rond. Moraal: protestanten fietsen, katholieken lopen.
(Bron: Dagblad Trouw, 20 november 2001)
Nieuwe top 5 Beroemdste fietsers in politiek Den Haag
Op 16 april 2008 publiceerde Trouw een nieuw lijstje, nu van de 5 'Beroemdste fietsers in politiek Den Haag'. De top-5 ziet er nu als volgt uit: 1. Anne Vondeling 2. Piet Hein Donner 3. Wim Kok 4. Herman Tjeenk Willink 5. Jozias van Aartsen
Opvallend is de verschijning van de bescheiden - en dus relatief onbekende - vice-voorzitter van de Raad van State Herman Tjeenk Willink in dit rijtje. Volgens Trouw 'past hij in het rijtje gezagsdragers die de grens tussen hun publieke en privéleven ook in figuurlijke zin op het rijwiel overbruggen'.
-------------------------------
Wim Kok nam afscheid als Minister-President. Goossens schreef een column over hem in 'de Amersfoortse Courant' van 17-12-2001 en zag hem voor het laatst fietsend het Binnenhof verlaten. Hierna volgt de gehele column.
Het was op een bijeenkomst van Niet Nix, het clubje sociaal-democratische jongeren dat de PvdA (tevergeefs) nieuw leven wilde inblazen. Na een lange dag van fora, paneldiscussies, lezingen en andere entertainment, stond ik in de tuin van de Amsterdamse Oudemanhuispoort te praten met twee nog studerende Niet-Nixers, toen Wim Kok voorbij kwam. "Hé Wim!", groetten de jongens enthousiast. Ik verdacht hun van wat al te jeugdige jovialiteit. 'Wim' was tenslotte al minister-president toen zij nog op de middelbare school zaten. Maar 'Wim' gaf geen krimp. Hij schudde het tweetal (en mij) de hand en sprak zijn waardering uit voor de activiteiten van Niet Nix, waarna hij zijn weg vervolgde. Met gedecideerde passen liep hij naar de fietsenstalling. Even later weerkaatste de machtige klik van een Axa-slot dat opensprong tegen de muren van de Oudemanhuispoort. 'Wim' trok zijn fiets (nee, het was een ríjwiel!) uit het rek, ritste zijn blauwe regenjasje dicht, zwaaide met een indrukwekkende high-kick zijn linkerbeen over het zadel en peddelde weg. Zonder lijfwacht, politiekordon of woordvoerder. Het jongetje uit Bergambacht. Afgelopen zaterdag werd Ad Melkert definitief tot troonopvolger gekroond. Terwijl ik op televisie de vernieuwde, nu nóg meer zichzelf zijnde kandidaat-premier handkussen zag uitdelen, dwaalden mijn gedachten af. Ik zag 'Wim' over een half jaar het licht uitdoen op het departement van Algemene Zaken. Ik zag hem de portier een laatste maal groeten. Ik hoorde de machtige klik van het Axa-slot weerkaatsen tegen de muren van het Binnenhof. En ik zag hem de poort uitrijden, de ondergaande zon tegemoet. Met Rita op de bagagedrager. Nooit gedacht nog eens sentimenteel te worden van een vertrekkend politicus. ------------------------------- Op 5 februari 2003 publiceerde Willem Breedveld in het dagblad 'Trouw' een prachtige column over Kabinetsinformateur Donner, die per fiets de Koningin op paleis Huis Ten Bosch verslag uitbracht van zijn werkzaamheden. Zie foto's hieronder.
Donner, inmiddels zelf Minister van Justitie geworden, blijkt zelf ook niet veilig voor misdaad te zijn. Zijn beroemde herenfiets, met fietstassen, is al twee keer gestolen, zo meldt het AD van 7 februari 2004. De eerste keer was hij nog werkzaam als ambtenaar, de tweede keer was hij al minister. Het opmerkelijke is overigens dat zijn fiets beide keren geparkeerd stond in de stalling van Justitie. Tegenwoordig parkeert Donner zijn fiets in de afgesloten parkeergarage van het departement, op de plek die voor zijn dienstwagen gereserveerd is. Volgens Donner hebben de gebeurtenissen hem met zijn neus op de criminaliteit gedrukt.
De Volkskrant van 17 september 2005 meldt, dat Donner een Gazelle herenfiets heeft. En dat sommigen het niet verstandig vinden, dat de Minister van Justitie daarmee van zijn huis naar het ministerie fietst. 'Maar daar is Donner het niet mee eens. In de eerste plaats leiden er veel wegen van huis naar kantoor en zo zie je nog eens wat. Ten tweede zijn er meer mensen vermoord in een auto dan op een fiets. En in de derde plaats weet hij zich geborgen in Gods hand, moet een mens zich geen angst laten aanpraten en peddelen er tegenwoordig een paar veiligheidsmensen mee'.
-------------------------------
|
|
U bevindt zich op de website van Fietsen Eén Twee Drie. Onze site is volop in beweging. Stuur uw routes, suggesties, correcties en aanbevelingen aan ons toe. Onze internetadressen zijn: voor Nederland: www.fietsen.123.nl (let op de punt ná fietsen), voor België: www.fietsen123.be (zonder punt na fietsen!) en voor Europa: www.fietsen123.eu. Ons e-mailadres voor alle landen: fietsen@fietsen.123.nl Copyright © 2000-2008: Fietsen Eén Twee Drie: alles over fietsen, fietsroutes en fietsvakanties |
ALBAYRAK: BLINDFIETSLIDTEKEN
