Toch worden de transgressie door historici nog steeds ontkend, aangezien de geschiedenis zich er anders niet voorgedaan kan hebben.
Ook nu zou Nederland voor een groot gedeelte overstromen als er geen waterkeringen zouden zijn (het blauwe gedeelte). Klik op het kaartje hiernaast voor een vergroting.
De archeologie bevestigt het bestaan van transgressies. Romeinse relikten worden ver onder het niveau van het huidige maaiveld gevonden. Ook het bestaan en de noodzaak van terpen in Friesland en Groningen bevestige de langdurige overstromingen. Waarom zouden de mensen toen anders op heuvels zijn gaan wonen als er nooit overstromingen zouden zijn geweest?
Tussen de 3e en de 10e eeuw was laag Nederland wegens langdurige overstromingen onbewoonbaar. De traditionele geschiedenis vanaf de Romeinse tijd heeft zich er nooit voorgedaan. St.Willibrord, St.Bonifatius en andere predikers, Karel de Grote, de Noormannen, Friezen, Franken en Saksen zijn allen op grond van verkeerde veronderstellingen in dit overstroomde gebied geplaatst, met alle foutieve consequenties vandien.
Ook nu zou Nederland voor een groot gedeelte overstromen als er geen waterkeringen zouden zijn.
(Klik op het kaartje hiernaast voor een vergroting.)
De bewijzen.
In de Romeinse periode was de waterstand lager. De kustlijn lag verder naar het westen. De Brittenburg, een Romeins bouwwerk aan de kust, ligt momenteel ver in zee. De Zuiderzee viel bijna droog, werd een waterplas en had geen open verbinding naar de Waddenzee. De uitstroomopening lag toen bij Egmond (Eg=Ei). De Zuiderzee kon dan ook niet het Almere geweest zijn, die in de Romeinse tijd immers in open verbinding stond met de zee! Bovendien geven ook Nederlandse historici aan (o.a. A.W. Byvanck: zie aldaar) dat de Zuiderzee pas bestond na de Romeinse periode.
Dat de waterstand lager lag blijkt ook uit de Romeinse vondsten diep onder het maaiveld. Na de Romeinse tijd zijn overblijfselen van de Romeinen in west-Nederland verdwenen onder een dikke laag afzettingsedimenten (rivier- en zeeklei).
Zie de volgende verwijzingen: De Duinkerkse Transgressies en meerdere Franse en Vlaamse studies. Klik op het kaartje voor een vergroting.
De "Guide des Trésors Perdus en France ", van Francois Fayard kent de Duinkerkse transgressie als een traditie. "La tradition d'un immense raz de marée au VIe siecle est manitenant admise comme un fait certain. De nombreuse agglomérations y furent définitivement rayées de la carte".Bron: F.Fayard, p.44.
Vertaling: "Geweldige overstromingen van de zee in de 6e eeuw, zijn momenteel als een zekerheid vastgesteld. Veel plaatsen zijn toen definitief van de kaart verdwenen".
Op de Mont-Watten stond een klooster, dat nu nog als ruïne bestaat. In een ondergrondse gang die van de Mont-Watten naar Cassel leidt, schijnt een schat te zitten. Fayard noemt ook Eperlecques, en de boerderijen van Monnecove (monnik-hof , of monnik-hoeve), met veel "tumulus" of "mottes". Zo een met de hand opgeworpen heuveltje was een "motte féodale" , bestemd voor de burcht of het huis van de heer, of misschien gewoon een vluchtheuvel om bij overstromingen droog te zitten.
Transgressies, ofwel langdurige overstromingen, hebben in de periode 200 v.Chr-1200 n.Chr. gezorgd voor grote veranderingen van het landschap langs de kusten van de Noordzee en Atlantische Oceaan.
Na de tweede Duinkerkse transgressie trok de zee zich in de 8ste eeuw terug. We noemen dit de Karolingische regressie. De Aa-golf werd een wijd vertakte delta. Door indijking en inpoldering kreeg de mens controle over de waterhuishouding. Zo veroverde hij land op zee en kwam er een nieuwe kustlijn. Door inpoldering van het schorregebied ontstond de Vlaamse kustvlakte, 'la Plaine Flamande Maritime'. Havens als Brugge, Diksmuide, Winoksbergen (Bergues) en Sint-Omaars (Saint-Omer) lagen daardoor verder van de zee. Om dit probleem op te lossen verving men de oude havens door voorhavens zoals Damme, Nieuwpoort, Duinkerken en Grevelingen.