Het volgende artikel over de werking van Olanzapine is een vertaling van een egodocument van Pamela Wagner en is de vinden op The Schizophrenia Homepage

Door Pamela Spiro Wagner

"Dystonia, torticollis, droge mond met als resultaat Cariës, parkinsonisme, akathisie, sedering duidelijke gewichtstoename , lage bloeddruk, acne, tardieve diskinesie, het neuroleptisch malignant syndroom, een kans op fatale agranulocytose, speekselvloed, epileptische stoornissen, seksueel dysfunctioneren en impotentie, onregelmatig menstrueren..." Een verschrikkelijke ziekte die op een lijn staat met AIDS, kanker, het Kreutsfeld-Jacob syndroom de menselijke versie van de gekke koeien ziekte? Als je dit korte verhaal leest op de Schizophrenia.com web site ben je helaas maar al te bekend met het antwoord: het is geen ziekte waar het om gaat maar een paar van de bijwerkingen die patiënten ervaren die antipsychotische medicatie gebruiken. Natuurlijk heeft geen enkele patiënt al deze bijwerkingen tegelijkertijd maar er zijn slechts weinig patiënten die geen enkele bijwerking hebben. Voor de meesten zoals ik, betekent deze medicatie een slechts gedeeltelijke zegen.

Jaren werd ik op Prolixin gehouden, ondanks dat deze medicatie niet voorkwam dat ik een tot twee keer per jaar opgenomen moest worden in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik haatte het spul, weigerde het te nemen. Daarom ontving ik lang werkende injecties. In plaats van mijn niet meewerken te zien als een reactie op het extreme ongemak van de bijwerkingen van dit medicijn werd mijn reactie gezien als opzettelijk afwijzen van gezondheid. Toen verscheen Leponex (Clozapine) met veel tamtam op de markt. Het zogenaamde wondermiddel. Ondanks de veel gepubliceerde gevaren van dit medicijn, was ik een van de eerste patiënten in de Psychiatrische afdeling van het ziekenhuis van onze stad waar dit medicijn op werd uitgeprobeerd.

In het begin veranderde er niet veel. Het middel leek niet slechter dan Prolixin. Ik ging met ontslag naar huis met een weekvoorraad pillen en een afspraak voor een bloedcontrole. Toen ik eenmaal de zogenaamde therapeutische dosis had bereikt, brak een ware hel uit. Nagenoeg elke bijwerking uit het boekje en nog meer bleek op mij van toepassing. Bijna voortdurend verkeerde ik in ernstig versufte toestand maar acht van de vierentwintig uur wakker. Toen begon het kwijlen. Ik was niet in staat mijn speeksel -dat meestal een uur nadat ik mijn nachtmedicatie genomen begon door te slikken. Het ergste van alles echter was het kwellende gevoel wat ik het "electrocutie-gevoel" noemde. Dit gevoel dat later het resultaat van een een voorstadium van een insult-aktiviteit in mijn brein bleek te zijn, werd grotendeels genegeerd, daar het volgens mijn arts niet paste bij de gebruikelijke clozapine bijwerkingen Het was zo besloot zij mijn oude "halsstarrigheid" . Ik wilde eenvoudig niet beter worden. Ik moest de bijwerkingen maar verdragen het maakte niet uit hoe erg.

Eindelijk na een verandering van therapeut en een andere zes maanden durende trial, inclusief een angstige periode waarin mijn witte bloedlichaampjes darstisch daalden, keerde ik terug bij de prolixine injecties daar zij de minste van twee kwaden leken ondanks dat ik er niet gelukkig mee was Risperdal? Ik probeerde het maar ervaarde zulke ernstige bijwerkingen dat ik in een ziekenhuis moest worden opgenomen en dat deze medicatie afgebouwd moest worden. Het begon er op te lijken dat niets ooit zou helpen zonder medicatie meer nadeel te berokkenen dan het waard is. Toen Olanzapine (Zyprexa) beschikbaar kwam, besteedde ik er weinig aandacht aan tot mijn huidige therapeut me aanbood het te proberen -alleen als ik wilde-. Omdat ik op een punt aangekomen was waarop ik weinig te verliezen had, stemde ik in met een trial maar ik verwachtte niets dan het ergste.

Het ergste is echter nooit gebeurd. Tot mijn verrassing en opluchting ervaarde ik behalve een lichte slapeloosheid -die spoedig overging in een licht slaperig gevoel- geen waarneembare bijwerkingen. Veel belangrijker echter waren de directe effecten van dit medicijn: een manier van zijn, gedragspatronen en gewoonten die ik altijd als de mijne te zijn, veronderstelde, zoals karakterfouten of nog mooier "de ziekte" -in ieder geval onveranderlijk-, leken te verdwijnen, een voor een tijdens het verstrijken van weken. Ik had natuurlijk van negatieve symptomen gehoord maar had me altijd zelf de schuld gegeven voor mijn problemen; ik was lui, dat was alles. Dan op een nacht, niet lang nadat ik met het nieuwe medicijn begonnen was, nam ik een bad, niet omdat iemand mij dit opdroeg. Ik had er behoefte aan omdat het me plotseling voorkwam dat ik mij beter zou voelen als mijn lichaam schoon zou zijn. De volgende dag besloot ik dat mijn keuken een puinhoop was (mild uitgedrukt), deed de radio aan en besloot aan het werk te gaan --Ik deed de vaat vrijwillig en zonder hulp, letterlijk de eerste keer sinds jaren, ik boende zelfs de vloer op mijn handen en knieen.

Wacht -- Zei ik, ik doe de radio aan? Jaren luisterde ik en zelfs het meest onschuldige programma maakte me paranoïde, overtuigd als ik was dat er berichten aan mij verstuurd werden, zelfs wanneer het slechts muziek of reclameboodschappen betrof. En plotseling luisterde ik naar de radio en meer nog ik vond het leuk. Andere zogenaamde positieve symptomen brokkelden ook spoedig af. Ruis om mijn "stemmen" te onderdrukken had ik niet meer nodig omdat de stemmen verstomden tot nauwelijks hoorbaar gefluister.

In de dagen die daarop volgden kreeg de rest van mijn flat een grondige beurt. Ik deed mijn was en ruimde zelfs de schone kleren achteraf weg. Het meest verbazende van alles was dat ik op een nacht besloot dat het niet meer nodig was in mijn kleren(en schoenen) te slapen. Ik deed voor het eerst sinds jaren een doodgewone pyama aan.

Er zijn vele andere voordelen zoals een gevoel van gezondheid en optimisme en een hoger en langer vast te houden energieniveau dat naar ik hoop omgezet kan worden in meer goede dagen, dat voor mij dagen zijn gevuld met lezen en schrijven.

Er zijn natuurlijk ook bijwerkingen; ik wordt vaak overvallen door een onbedwingbare slaperigheid vooral in het vroeg midden van de dag en moet dan een uur of twee gaan liggen. Ook ben ik zwaarder geworden, ondanks dat mijn eetlust niet of nauwelijks is toegenomen en dat bovenop hetgene wat Prolixin etc. mede veroorzaakte. Ik lieg als ik zeg dat ik er niet veel last van heb.

In feite is het overgewicht echter het enige negatieve effect dat wanneer het aanhoudt kan leiden tot het opnieuw evalueren van de Olanzapine "kosten/baten ratio". Op dit moment is det slechts een minimaal bezwaar, een minimaal probleem in een medicatie-regiem dat grotendeels ten minste voor mij wonderbaarlijk is. Pamela Wagner 1997