Wie had dat ooit gedacht?

Door: Hilde: (14-11-97)

Voor zover ik mijzelf ken, ben ik al van jongsaf 'niet normaal'. Op twintigjarige leeftijd openbaarde zich dat in een hele zware psychose. Je denkt dat je alles kan en ook weer niet. Ook dacht ik dat ze het over mij hadden op de T.V. en dat de wereld verging. Het was in de tijd dat er veel in de kranten stond over de bootvluchtelingen uit Vietnam. Ik waande mij lid van de MARVA (vrouwelijke marinesoldaat) en dat ik een vriend had die mij zou komen ophalen om samen de vluchtelingen te gaan redden. Ik herinner mij dat ik bepakt en bezakt op een hoek van de straat hem stond op te wachten.

Toen kreeg ik anti-psychotische medicatie. Alles vervlakte en ik werd erg depressief. Totdat ik weer in een andere psychose terechtkwam. Deze keer was het liften naar Parijs. Wonder boven wonder ben ik er nog goed vanaf gekomen. Daarna heb ik in 3 of 4 verschillende inrichtingen gezeten. Ik bleef echter depressief en in de war. Toen werd mij Anatensol (depotneurolepticum) ingespoten. Bij een depot krijg je anti-psychotische medicatie in een spier gespoten. Het medicijn wordt daarna beetje bij beetje in het lichaam opgenomen en kan een aantal dagen of weken, - afhankelijk van de hoeveelheid - werkzaam blijven. Ik kreeg nare bijwerkingen zoals raar met mijn handen bewegen en gevaarlijke blikkrampen(verstarring van de ogen) en kon moeilijk lopen Hiervoor kreeg ik Tremblex(spierverslappend). Al met al was het zo'n sterke medicatie dat je er een Nijlpaard mee in slaap kan krijgen. Bovendien kreeg ik valium.


Het nadeel van een depot is dat je er de ene keer aan toe bent en de andere keer niet. Verder moest ik er altijd bij mijn vakanties rekening mee houden.
Mijn leven werd zo een beetje geleefd. Ik was nooit echt blij. Ook had ik in de psychoses last van agressie. Ik kwam in een isolement terecht en dit maakte relaties kapot. In die tijd ging ik veel met jongens naar bed. Dit was echter ook geen vervulling in mijn leven. Dus was ik zo ongeveer chronisch geworden.

Toen kwam de doorbraak in mijn leven. Ik kreeg het medicijn Leponex. En…ik begon te leven. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld in mijn leven. Geen spuiten meer maar 3 pilletjes Leponex per dag. Mijn vertrouwen kwam terug, ook in relaties met familie en vrienden. Ook de bezigheden in huis en buitenshuis. Mijn heil vind ik vooral de laatste jaren in bezigheidstherapie en hobby's(sporten bibliotheek, extra lekker koken, hardlopen etc) Ik kan mijn creativiteit er goed in kwijt.

Ondanks dat ik vroeger verschillende opleidingen heb gevolgd en afgemaakt heb ik mijn scholing vooral in de praktijk gehad. Aan alle theorie heb ik niet veel aan gehad omdat ik het als te geestelijk of emotioneel belastend ervaarde.


De bijwerkingen van Leponex zijn voor mij dat ik veel 's nachts veel transpireer en dat ik met een handdoek op mijn kussen moet slapen vanwege de speekselvloed. Ik weet dat Leponex een gevaarlijk medicijn kan zijn vanwege de kans op afbraak van de witte bloedlichaampje en dat er zelfs mensen door overleden zijn. Maandelijkse bloedcontroles zijn daarom noodzakelijk. Ik realiseer me echter ook dat er veel mensen juist door de psychose zijn doodgegaan. Het risico van Leponex neem ik daarom op de koop toe. Een ander bijverschijnsel van Leponex is, dat het moeilijk is mijn gewicht in toom te houden. Doordat ik echter overloop van de energie(soms teveel)lukt het me tot nu toe echter aardig op gewicht te blijven.

Nu ben ik zover dat ik binnenkort (na 16.5 jaar) het ziekenhuis ga verlaten en ga wonen in een RIBW. Dat betekent meer zelfstandig wonen met toch nog enige begeleiding. Ik heb werk gevonden bij een cateringbedrijfje.

Ik denk nu niet meer alleen aan vandaag maar ook in de toekomst.

Wie had dat ooit gedacht?

 

Hilde.

Naar voorpagina, leesinterface, Colofon,Disclaimer, Uw email, Abonneren, Gastenboek