"Ik denk dus ik ben"zegt Descartes, hiermee tegelijkertijd wijzend op de mogelijkheid van de mens, te reflecteren over zichzelf als de onmogelijkheid tegelijkertijd zichzelf waar te nemen. Hiermee is ook de mogelijkheid en onmogelijkheid van psycho-educatie gegeven.
Het is mogelijk door het gebruik te maken van gedeelde ervaringskennis, verstandiger te leven met minder risico's op een psychose. Emoties blijven echter alles in de war schoppen. Het een en ander houdt in, dat psycho-educatie zowel overdracht van kennis is, als van emoties.
Bijvoorbeeld: wanneer hulpverleners, cliënten en familieleden ervaringen delen over hun individuele belevingen met betrekking tot psychose, kan de kennis over de psychose groter worden en daardoor wellicht hun angst minder. Evenzeer, treden er tijdens dit uitwisselingsproces angst-, herbeleving- ervaringen, overdracht en tegen-overdracht op die de concentratie van de deelnemers kunnen verstoren.
Doordat cliënten een psychose hebben ondergaan en antipsychotica gebruiken kan er sprake zijn van initiatief- en concentratiestoornissen. Rekening moet daarom gehouden worden met hoeveelheid stof, presentatie, duur en tempo.
De cognitieve en emotionele eisen worden door de deelnemers aan psycho-educatie: hulpverleners, cliënten en familieleden als niet gering ervaren. Reden waarom bijvoorbeeld het opkomstpercentage met argusogen bekeken en bewaakt moet worden door alle deelnemers.
Welke methode er ook gebruikt wordt bij psycho-educatie er zal tijdens elke sessie systematisch aandacht gegeven moeten worden aan de cognitieve aspecten van het leerproces als aan de emotionele beleving van de individuele deelnemer.
Tevens moeten alle betrokkenen bij het psycho-educatie proces zich realiseren dat woorden als educatie en training verkeerde verwachtingen kunnen wekken. Education permanente zou in deze beter uitdrukken, wat het doel is.
De volgende cognitieve en emotionele aspecten lijken voor psycho-educatie van belang.
Cognitief: