22 september 1999

Candy Dulfer bracht twee jaar geleden een cd uit met liefdesliedjes. Daarna ging ze een paar jaar op tournee, speelde met Van Morrison, en, eind 1998, in de band van The Artist (Prince). Zo te horen heeft vooral deze laatste invloed gehad op haar nieuwe cd, Girls Night Out. Zoals de titel al doet vermoeden staan de meeste nummers in het teken van de dans. En dat zijn de momenten waarop de echo van Prince te horen is, want de ritmes zijn puntig en subtiel, met uitdagende breaks. Ook de omlijsting van Dulfers saxofoon (versterkt door oude helden als Pee Wee Ellis op tenorsax, en trombonist Fred Wesley) is anders dan op eerdere cd's. Terwijl Dulfers lobbige klanken haar hoorn uit rollen als slagroom uit een knijpspuit, en ook de andere blazers royaal beeldvullend zijn, is de rest van de instrumentatie klein gehouden. De droge bassen en kriebelige synthesizer-effecten in bijvoorbeeld Fred's Joint lijken een ironisch commentaar op het zware koper, als een 'muis en de olifant'-mop. Dulfers sax-melodieën zijn soms voorspelbaar. Maar als de verveling dreigt worden er zangstemmen ingezet die het geheel net een andere draai geven. Door de afgewogen combinatie van sax, geluidseffecten, vocalen en nerveuze ritmes is Girls Night Out een fijnzinnige plaat.

Recensies Candy's CD "for the love of you".

Het muziekblad (Nr.9 3 mei 1997) schrijft:
CANDY DULFER * For The Love Of You (Ariola/BMG)

Dit is pas het vierde album van Candy Dulfer in zeven jaar. Wat opvalt is het ontbreken van UIco Bed. Waar Candy haar eerste twee albums samen met de gitarist van Funky Stuff schreef en produceerde, kondigde zich op Big Girl al een wisseling van de wacht aan. Nu is Thomas Bank Candy's muzikale en anderszins partner. De succesformule blijft gehandhaafd, maar vertoont wat sleetse plekken, net zoals de 'Saxy' woordspelingen. Hoogtepunt is het door Trijntje Oosterhuis en Berget Lewis gezongen Girls Should Stay Together.
In Once You Get Started van Rufus zingt Candy zelf, maar ze kan Chaka Khan zeker niet doen verbleken. Candy's blazen is dik in orde, maar je gunt haar wat meer tegenspel en ook wat vettere beats. De nummers met inbreng van buitenaf, zoals Bird en de remix van het titelnummer, zijn spannender dan de rest. De Isley Brothers-ballad For The Love Of You verschijnt ook in vijf remixen op twee CD-singles. De fans zullen zich aan deze schijf geen buil vallen, maar ik maak me sterk dat, als je na verloop van tijd trek hebt in Candy, je deze plaat uit de kast pakt.
PAUL MANAK

Het huis aan huis blad "WEEKEINDE Handels Post" Nr. 19 7 mei 1997 schrijft:
Candy Dulfer, ambassadrice van de saxofoon, levert met For The Love Of You weer een fantastisch schijfje af. De songs, die zich in het schemergebied tussen jazz, funk en soul bevinden, zijn stuk voor stuk een streling voor het oor. Opvallend is dat er op de cd maar een paar echte uptempo nummers te vinden zijn. De meer rustige songs, zoals Girls Should Stick Together (met zang van Trijntje Oosterhuis) staan echter als een huis.

Het Duitse blad AUDIO (6/1997) schrijft:
For The Love Of You Ariola (BMG) 74321 46862 2
Wer Candy Dulfer schon einmal live erlebt hat, wird von diesem Album entäuscht sein. Im Vergleich zu dem Power-Funk, den die 27jährige Saxophonistin auf die Bühnenbretter bringt, ist ihr viertes Album einfach zu glatt. Trotzdem: Der Silberling hat seine Qualitäten. Immer noch stark von David Sanborns Phrasierung beeinflusst, liefert die Niederländerin zwölf sauber produzierte Nummern, die garantiert jede Cocktailparty aufwerten. Gastmusiker wie die Total-Touch-Sängerin Trintje Oosterhuis runden das relaxt klingende Programm ab. kal
Musik: ***
Klang: ****

Recensies Candy's Eerste twee CD's.

Hifi Video Test Magazine juli/augustus 1990 nr. 7/8 schreef:
CANDY DULFER
Saxuality
Ariola (ADD)
Onze Candy blaast zeer verdienstelijk en heeft wel degelijk 'saxuality'. De aandacht voor haar persoon is echter opmerkelijk. Er zijn genoeg heren die net zo goed of beter blazen waar je nooit iets over hoort. Zonder afbreuk te doen aan haar talent, kun je stellen dat ze nooit zo in de publiciteit was gekomen als ze niet zo'n leuk koppie had gehad. Ze stond al op covers van bladen terwijl ze nog geen eigen plaat gemaakt had. Ze scoorde weliswaar met Dave Stewart een hit met een instrumental uit de film 'De kassière', maar het was nog maar de vraag of ze op eigen benen kon staan.
Ze heeft risico genomen en heeft haar vriendje Ulco Bed gevraagd muziek te leveren voor haar solo-debuut. Deze speelde jarenlang met haar en geldt als één van de meest veelbelovende gitaristen van Nederland. Hij heeft al dan niet samen met Candy de meeste muziek voor 'Saxuality' geschreven. Ik weet niet of het aan hem ligt, maar Candy heeft in ieder geval een sterke solo-CD afgeleverd. Ze zijn uitgegaan van de Prince-sound met korte, staccato accenten, maar de muziek behoort tot de categorie fusion. Ze combineert jazz, funk en pop, iets wat pa Dulfer al meer dan twintig jaar doet. Hans Dulfer schreef ook een nummer voor de plaat 'Home is not a house'. Dit is met 'So what' van Miles Davis het enige nummer dat niet door Candy en/of Ulco Bed is geschreven. De 19-jarige heeft een moderne, funky fusionplaat gemaakt die kan wedijveren met de muziek van top-acts als Spyro Gyra en Yellow Jackets.
Belang: 7; geluid: 8
Roberto Palombit

Het Duitse blad AUDIO schreef:
SAXuality Ariola (BMG) 260 696
Die 21jährige Blondine aus Holland bläst scharf (siehe auch AUDIO 5/1990). Wer sie im Partyman-Video von Prince übersehen und ihre Hit-Ko-produktion Lily Was Here mit Eurythmics-Kopf Dave Stewart überhört hat, kann sie nun solo in vollen Zügen genießen. Einziges Manko: der Lily-Ohrwurm fehlt. Ansonsten aber tänzelt ihr Altsaxophon virtuos über knalligen DancefloorBeats, gibt einem funky Feger (und Hitanwärter) wie Heavenly City erst den richtig prallen Drall. Keine Frage: Saxuality hat das gewisse Etwas. cb
Musik: ****
Klang: ***

Candy Dulfer
De grote vraag bij Candy Dulfers nieuwe cd is natuurlijk of Sax-A-Go-Go het succes gaat overtreffen van Saxuality, haar eersteling waarvan alleen al in de Verenigde Staten meer dan een half miljoen exemplaren werden verkocht.
Aan de titel zal het niet liggen: die is al even melig als de vorige. Ook aan de hoes kan een eventueel gebrek aan succes niet worden geweten: die past precies bij de titel en toont Candy Dulfer als liggende pin-up uit de jaren vijftig met haar koperen liefde in de linkerhand. En als publiciteit hoge verkoopcijfers garandeert, dan moet Sax-A-Go-Go wel in enorme aantallen worden verkocht. Door de talloze interviews op radio, tv, tijdschriften en kranten lijkt het alsof de nieuwe cd al maanden uit is.
En de muziek? Ook die kan een nieuw succes niet in de weg staan. Sax-A-Go-Go is weer een uitgekiende opeenvolging van snelle nummers en een enkel langzaam stuk, waarin Dulfers saxofoon uiteraard de hoofdrol vervult. Net als op de voorganger drukte Ulco Bed als arrangeur, multi-instumentalist en (mede)-auteur van vijf nummers weer een zwaar stempel op de plaat. Het enige maar niet onbelangrijke verschil is dat alle nummers puntiger, steviger en krachtiger zijn dan die op Saxuality, al klinken ook nu de drums weer wat vlak en mechanisch.
Vier nummers zijn covers, waaronder Pick Up The Pieces dat het origineel van the Average White Band bijna doet vergeten en waarin door een sample van Prince's schreeuw uit Gett Off de afsluiting van Sax-A-Go-Go wordt aangekondigd: het door het genie uit Minneapolis geschreven Sunday Afternoon, een loom nummer dat met zijn ruim acht minuten wat al te lang is uitgesponnen. Aan dit euvel lijden ook de andere, wat langzamere nummers, maar dit wordt meer dan goed gemaakt door de spetterende dansnummers, zoals Compared To What, dat is voorzien van de drumsample uit James Browns Funky Drummer. Niet voor niets heeft vrijwel elke muzikant, van 'hard-core'-rappers tot Madonna en George Michael, dit ingenieus wiebelende gedrum inmiddels gebruikt en ook dit keer mist het zijn doel niet. Absoluut hoogtepunt is het titelnummer en huidige single Sax-A-Go-Go, dat zelfs Jamming, waarin Candy Dulfer een saxofoonduel aangaat met haar grote idool, de ex-James-Brown-muzikant Maceo Parker, in de schaduw stelt. Candy Dulfer: Sax-A-Go-Go (BMG Ariola LC0116)
Bernard Hulsman

Het muziekblad (Nr.5 6 maart 1993) schreef:
SAX VERKOOPT
CANDY DULFER * Sax-A-Go-Go (BMG Ariola)
Sinds Saxuality lijkt haar koper beslagen met een dun laagje goud. Geen klatergoud, maar puur edelmetaal als resultaat van hard werken in combinatie met een alom gerespecteerd verfrissend muzikaal talent. Candy Dulfer is big business en laat niemand daar, zeker niet in Nederland, een vies gezicht bij trekken. Ze verdient het. Veel belangrijker dan alle roem en faam is het antwoord op de vraag hoe Candy de druk van het succes van haar weet af te schudden voor de opnames van die altijd zo zware tweede CD. Welnu, van enige druk op Sax-A-Go-Go is nauwelijks sprake. Geen moment heb ik het idee dat zij iets moet bewijzen. De solo's zijn sprankelend, natuurlijk en veelzijdig. Candy heeft soul, funk en tussen de stramienen van de popmuziek vindt ze bovendien nog ruimte voor enkele jazzy improvisaties, zoals bijvoorbeeld in het melancholieke, door Prince geschreven Sunday Afternoon. Sax-A-Go-Go is een geslaagde commerciële plaat, iets wat vooral blijkt uit covers als het ingetogen I Can't Make You Love Me (bekend van Bonnie Riatt) en het swingende Pick Up The Pieces (Average White Band). Stuk voor stuk gegarandeerde hits. De eigen, samen met muzikaal regisseur Ulco Bed geschreven, liedjes steunen op een onderbouw van prominent aanwezige, maar soms wat voorspelbare dansritmes en -grooves. Zonder die basis zouden Mr. Marvin (Gaye) en Man In The Desert al snel van het gladde pad zijn afgegleden naar de gevaarlijke ravijnen van de commercie. Mede daarom hoop ik op een toekomst met meer, door emotie geleide risico's. Nu is het echter tijd voor feest. Candy's Sax a go, go, go, go, go! Edwin Ammerlaan

Het Duitse blad AUDIO (3/1993) schreef:
Sax-A-Go-Go Ariola (BMG) 11181-2
Hübsche Holländerin haucht dem Instrumental-Pop neues Leben ein... Seit ihrer Arbeit für Prince und ihrem Debüt-Album Saxuality wird die Saxophonistin Candy Dulfer gerne zur Hoffnungsträgerin eines Genres stilisiert, das viele in den Schlaf geblasen haben. Etwas bescheidener, bitte: Candy Dulfer ist eine gute Musikerin, ihre neue CD beweist erneut Gespür und Faible für einen angenemhen Mix aus rockjazzigen Soli und einem soliden Fundament aus tanzbarem Funk-Pop-doch genau damit riskiert sie, austauschbar zu werden. sei
Musik: ***
Klang: ****

Op de Microsoft Music Central 97 cd-rom valt het volgende te lezen betreffende de eerste twee albums van Candy (de Amerikaanse versies):

Saxuality
Candy Dulfer

**** "When I want sax, I call Candy!" Prince yipped by way of introduction on the video for last year's "Part Man Single," and within months the Amsterdam-born 20-year-old had another older gentleman by her side-Eurythmics' Dave Stewart-and another, even bigger hit, the theme to Lily Was Here. Here then is her first solo album, saucily titled and owing more for its style to His Purpleness than His Beardedness. Mostly, though she plays sax not trumpet, Candy Dulfer is school of modern Miles, one track here being a cover to Davis's two-note classic from 1959, "So What," performed with the smoothly machined funkiness the grand old man himself has favoured these last few years, calling "social dance" rather than "jazz" (which to him smacks of obsolescence). One Ulco Bed writes most of Candy's tunes, and they would have sounded at home on Miles's TUTU or the occasional Miles-like excursion Prince works out with his hornman Eric Leeds; Heavenly Sister's jive-gospel vocals echo an influence on them all, Sly Stone. Only occasionally does Candy bland out into Spyrogyra-style fuzak; generally, praise be, she blows a breezy R&B commentary on the main riff like a tenor-playing Lou Donaldson. She's good, and this is a winning debut.
- Mat Snow
Issue #46 (July 1990)
© 1996 Microsoft Corporation and/or its suppliers. All rights reserved.

Sax-A-Go-Go
Candy Dulfer

** Despite considerable attention, it's yet to happen for Dutch saxophonist Candy Dulfer the way it looked like it was going to. Band leader at 15, and an indisputably good player, she's discovered that being everyone's favourite player (Prince, Van Morrison, Aretha Franklin) isn't necessarily the springboard for massive solo success. This is pretty much a re-run of 1991's SAXUALITY and, while she continues to funk it up admirably with The JB's and The Tower Of Power (sounding as at home here as they did on Poison's last album), it's unlikely to take her much further. There's no obvious hit to match "Lily Was Here," her collaboration with Dave Stewart, and though the quieter tunes like Bonnie Raitt's "I Can't Make You Love Me" and Prince's own "Sunday Afternoon" threaten to flare into life, there's way too much middling ensemble work.
- Rob Beattie
Issue #81 (June 1993)
© 1996 Microsoft Corporation and/or its suppliers. All rights reserved.

Hieronder treft u het scherm (de afbeelding) van de Sax-A-Go-Go recensie uit Microsoft Music Central 97 aan.

Microsoft noemt MUSIC CENTRAL 97 "your interactive one-stop music source" het programma draait onder WINDOWS 95 en NT , maar niet onder Windows 3.1 (3.11). Er is wel een versie voor de Mac. verkrijgbaar.

Klik op om meer over Microsoft's MUSIC CENTRAL te weten te komen.